Ἂς ξεκινήσουμε, γιὰ ἀρχή, ἀπὸ τὴν κάθε ἐκδοχῆς καὶ ἀπόψεως καὶ ἐπιπέδων «δημοκρατικότητα» καὶ «ἀριστεροσύνη» καὶ «σοσιαλιστικότητα» τῶν κοινωνιῶν μας, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ὅσο περισσότερο μᾶς ὠθοῦν πρὸς τὰ ἐκεῖ, τόσο περισσότερο μᾶς ἐξουσιάζουν μὲ τὴν δική μας συναίνεσιν!!! Κι ἔτσι, μὲ τὸ σχετικῶς πρόσφατο παράδειγμα τῶν ἐκλογῶν, ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὡς λαὸς καταντήσαμε (ναί, … Συνέχεια
Θεωρῶ τὴν ὑποψηφιότητα γιὰ τὴν Προεδρία τῆς Δημοκρατίας, τῆς κυρίας Δαμανακη, ἄκρως τιμητικὴ γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ συνάδουσα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Γ’ Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας.
Ἀπὸ τὴν Ὁμάδα Ἐρεύνης Μυτιλήνης τὸ παρακάτω: Σὲ πλήρη ἀπόκλιση οἱ προεκλογικὲς θέσεις κουμουτσάκου (καὶ ΝΔ) προεκλογικῶς καὶ μετεκλογικῶς.
Ἀπὸ τὸν Μανώλη Καλογεράκη τὸ παρακάτω: Μᾶς ἔχουνε γκαστρώση ἀπὸ προχθὲς τὰ ἁπανταχοῦ ἀριστερόστροφα οὐγκανοτρὸλ ΣΥΡΙΖΑύγουλα (κατὰ τὸ «χρυσαύγουλα», διότι τὰ ἴδια σκατὰ εἶναι καὶ τὰ δύο….) μὲ τὸν 18χρονο Ζαχαρία, υἱὸ μεταναστῶν ἀπὸ τὴν Συρία, ποὺ μπῆκε ἀπὸ τοὺς πρώτους, μὲ ὑψηλοτάτη βαθμολογία, στὸ Πολυτεχνεῖο.
Σήμερα ἐπανέρχομαι στὰ τῆς οἰκογενείας καραμανλῆ, μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐχθεσινό μου κείμενον βιβλιοπαρουσιάσεως μὲ τίτλο:
Ἡ καταδίκη του Νίκου Σαμψῶν δὶς εἰς θάνατον τὸ καλοκαίρι τοῦ 1957. Ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο Παναγιώτου Παπαδημήτρη
