Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων συζητοῦσα μὲ κάποιους φίλους γιὰ τὴν ἀνάγκη διασώσεως τῶν σπόρων μας. Διότι, ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσῃ, εἶτε τὸ ἀντιλαμβανόμαστε εἶτε ὄχι, ὁ μοναδικὸς τρόπος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐπιβιώσουμε εἶναι νὰ ἔχουμε αὐτάρκεια.
Βέβαια, εἰδικῶς γιὰ αὐτό, ἔχουν φροντίσῃ ἄλλοι κι ἄλλοι. Τὶ τράπεζες σπόρων κλείνουν, τὶ ἀπαγορεύσεις διακινήσεως σπόρων ἐπιβάλλουν, τὶ διατάξεις γιὰ ξεπάτωμα παραδοσιακῶν ποικιλιῶν διατάζουν… Στὴν χώρα μας, γιὰ παράδειγμα, ἔχει ἀποφασισθῇ τὸ ξεπάτωμα τῶν κλημάτων καὶ ἡ ἀντικατάστασίς τους μὲ νέα, ἀπολύτως ἐλεγχόμενα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ πωλοῦν. Δῆλα δὴ μᾶς ἐξαναγκάζουν στὴν ὑποχρεωτική μας ἐμπλοκὴ μὲ τὴν δική τους μορφὴ τροφῆς, τὴν ἀπολύτως χειραγωγουμένη κι ἐλεγχομένη. Συνέχεια →