Τὸ βλέμμα ποὺ ἀποδεικνύει στὸν κατακτητὴν πὼς ἔχει ἤδη ἡττηθεῖ…
Ἐκεῖνο τὸ βλέμμα, κληροδότημα τῆς Σπαρτιάτισσας, ποὺ εὔχετο «ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τάς»…
Ἐκεῖνο τὸ βλέμμα ποὺ δὲν ἐχάθη, ἐκρύβη μόνον καὶ περιμένει τὴν στιγμὴ γιὰ νὰ ξανὰ καρφώσῃ τὸν κατακτητὴ μὲ τὴν ἰδίαν περιφρόνησι…
Εἶναι τὸ βλέμμα τῆς γιαγιᾶς στὶς Σκουριές… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
28 Ὀκτωβρίου 1940. Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι.
Γιὰ αὐτὴν τὴν ἡμέρα δὲν μποροῦμε νὰ γράψουμε πάρα πολλά.
Μόνον ἀναφορὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε, πρὸ κειμένου νὰ «ξεσκονίζουμε» κάπως τὶς μνῆμες μας, κάπου κάπου, καὶ νὰ μὴ μᾶς ἰσοπεδώνῃ ἡ ἀμνημοσύνη.
Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι λοιπόν, βάσει ἱστορικῶν καταγραφῶν, ποὺ εἰπώθη σὲ μίαν ἥσυχη οἰκία στὴν Κηφισιά, σὲ κάποιον Ἰταλό, ὀνόματι Γκράτσι, λίγο μετὰ τὴν 3η πρωϊνή, στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀπὸ ἕναν κοντόχονδρο μεσήλικα, ποὺ τὸ ὄνομά του ἦταν Ἰωάννης Μεταξᾶς, δὲν ἦταν Ὄχι, ἀλλὰ ἀνακοίνωσις πολεμική.
Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι, ποὺ δὲν ἦταν ἀκριβῶς Ὄχι, ἀλλὰ τελικῶς τὸ γνωστό: «Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο».
Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι, τοῦ τελευταίου ἔπους τῆς φυλῆς μας, ποὺ ἐλέχθῃ διὰ στόματος Ἰωάννου Μεταξᾶ… Συνέχεια
Κάπως ἔτσι τελειώνουν ὅλα…
Ἡμέρες ποὺ εἶναι…
Σήμερα δὲν εἶμαι στὰ καλλίτερά μου γιὰ νὰ γράψω κάτι.
Σήμερα αἰσθάνομαι πὼς πρέπει νὰ καταθέσουμε τὴν σιωπή μας… Νὰ ἀναλογισθοῦμε… Νὰ σκεφθοῦμε… Τὰ λάθη μας καὶ τὰ σωστά μας…
Αὐτὰ ποὺ ἀφήσαμε πίσω μας, δίχως νὰ τοὺς δίδουμε σημασία, τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι τὰ σημαντικότερα γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ παραμένουμε ἐλεύθεροι…
Σήμερα λοιπὸν δὲν ἤθελα νὰ γράψω… Μόνον νὰ στραφῶ μέσα μου… Συνέχεια
Οἱ δρόμοι κλείνουν ἀλλά…
Οἱ ληστοσυμμορίες.
Ἐδιάβαζα γιὰ τὶς καταγγελίες κατὰ τοῦ Ἀποστόλη (Τόλη) Παπαγεωργίου, ἀπὸ τὴν Ἀσφάλεια Θεσσαλονίκης.
Κατηγορεῖται ὁ ἄνθρωπος γιὰ σύστασι ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια κατηγορεῖται γιὰ τὰ ἐξῇς:
- γιὰ προπαγάνδα
- γιὰ σύστασι ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως
- γιὰ διοχέτευσι ψευδῶν εἰδήσεων ποὺ ἀποσκοποῦσαν στὴν παραπληροφόρησι
- γιὰ συνεντεύξεις σὲ δημοσιογράφους
- γιὰ ἐπηρεασμὸ τῆς κοινῆς γνώμης κατὰ τῶν μεταλλείων Συνέχεια

