Λίγο δύσκολο νὰ τὸ πιστέψουμε, ἀλλὰ ἡ ἱστορία μᾶς δείχνει τὸν δρόμο γιὰ τὴν κατάληξι τόσων καὶ τόσων ἐπιδόξων κατακτητῶν.
Τί κι ἐάν ἔφθασαν ἔως ἐδῶ;
Τί κι ἐάν κατάφεραν νά πατήσουν τό πόδι τους στήν Πατρίδα μας;
Τί κι ἐάν πίστεψαν πώς ναί, νίκησαν τόν Ἕλληνα…
Ἡ κατάληξίς τους πάντα ἦταν αὐτή:
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἡμέρες ποὺ εἶναι…
Σήμερα δὲν εἶμαι στὰ καλλίτερά μου γιὰ νὰ γράψω κάτι.
Σήμερα αἰσθάνομαι πὼς πρέπει νὰ καταθέσουμε τὴν σιωπή μας… Νὰ ἀναλογισθοῦμε… Νὰ σκεφθοῦμε… Τὰ λάθη μας καὶ τὰ σωστά μας…
Αὐτὰ ποὺ ἀφήσαμε πίσω μας, δίχως νὰ τοὺς δίδουμε σημασία, τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι τὰ σημαντικότερα γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ παραμένουμε ἐλεύθεροι…
Σήμερα λοιπὸν δὲν ἤθελα νὰ γράψω… Μόνον νὰ στραφῶ μέσα μου… Συνέχεια
Οἱ δρόμοι κλείνουν ἀλλά…
Οἱ ληστοσυμμορίες.
Ἐδιάβαζα γιὰ τὶς καταγγελίες κατὰ τοῦ Ἀποστόλη (Τόλη) Παπαγεωργίου, ἀπὸ τὴν Ἀσφάλεια Θεσσαλονίκης.
Κατηγορεῖται ὁ ἄνθρωπος γιὰ σύστασι ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια κατηγορεῖται γιὰ τὰ ἐξῇς:
- γιὰ προπαγάνδα
- γιὰ σύστασι ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως
- γιὰ διοχέτευσι ψευδῶν εἰδήσεων ποὺ ἀποσκοποῦσαν στὴν παραπληροφόρησι
- γιὰ συνεντεύξεις σὲ δημοσιογράφους
- γιὰ ἐπηρεασμὸ τῆς κοινῆς γνώμης κατὰ τῶν μεταλλείων Συνέχεια
Ἐγὼ ὁ Ἕλλην.
Ποιός εἶμαι;
Πῶς θά εὕρω τόν δρόμο μου;
Πῶς θά ἐπαναπροσδιορίσω τούς στόχους μου;
Πῶς θά καταφέρω νά ξαναγίνω Ἕλλην
Τί πρέπει νά ἀφήσω πίσω μου; Συνέχεια
Χούντα εἶναι… Θὰ περάσῃ…
Ὅπως ἐπέρασαν κι ὅλες οἱ προηγούμενες.
Ἐὰν κάνουμε μία ἀναδρομὴ στὸ παρελθόν μας, ἀκόμη καὶ στὰ βάθη τῶν αἰώνων, οὔτε μία ἀπὸ τὶς γνωστὲς κι ἄγνωστες δικτατορίες, ἐπέτυχε νὰ σταθῇ πέραν κάποιου συγκεκριμένου χρονικοῦ διαστήματος.
Ἀκόμη κι αὐτές, ποὺ πίσω τους ὑπῆρχε μία αὐτοκρατορία, κατέπεσαν καὶ μάλιστα μὲ πολὺ μεγάλο θόρυβο.
Κι αὐτὸ εἶναι τὸ μόνον ποὺ ὀφείλουμε νὰ κρατήσουμε στὴν μνήμη μας.
Χούντα εἶναι… Θὰ περάσῃ…
Πότε; Πῶς; Μέ ποιόν τρόπο;
Ὅταν ὅλα ἀρχίζει νά τά σκιάζῃ ἠ φοβέρα καί νά τά πλακώνῃ ἡ σκλαβιά;
Δὲν ξέρω γιὰ ἐσᾶς…
Ὅμως ἐγὼ κάτι παθαίνω ὅταν μαθαίνω γιὰ διώξεις Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ καθεστώς.
Διάβαζα, γιὰ παράδειγμα, περὶ τῶν διώξεων τῶν πρωτεργατῶν, στὶς ἀντιδράσεις τῶν κατοίκων γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Χαλκιδικῆς. Τὸ μόνον ποὺ δὲν τοὺς ἔχουν φορτώσει, στὰ κατηγορητήρια, εἶναι τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Κάθε ἀνοργασμικὸς ὑπάνθρωπος ἔβαλε τὸ χεράκι του, τὸ ποδαράκι του, τὴν οὐρίτσα του γιὰ νὰ συλλέξῃ κατηγορίες καὶ νὰ παρουσιάσουν ὡς τριτοκοσμικὰ τέρατα ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὰ αὐτονόητα, ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἐπιβίωσί τους.
Στὴν ἀρχὴ λυπήθηκα… Ἴσως κατὰ βάθος καὶ νὰ φοβήθηκα, διότι θὰ εἶναι πολὺ εὔκολο, κατὰ πῶς φαίνεται, γιὰ τοὺς κρατοῦντες, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, μέσῳ τοῦ ἐκφοβισμοῦ, νὰ παύσουν κάθε φωνὴ διαμαρτυρίας. Ἔτσι διαφαίνεται…. Καὶ ἴσως ἔτσι νὰ συμβῇ… Συνέχεια