Ναί, ἀγνώστου ταὐτότητος!
Ἀγνώστου σὲ ἐμέναν, διότι ἀγνοῶ καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὴν προέλευσι ἀλλὰ καὶ τὴν σκοπιμότητα.
Ἀγνώστου γιὰ ἐσᾶς, ἐπίσης γιὰ τοὺς ἰδίους λόγους.
Ὅμως…
Ὅμως κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνομαι διόλου ἀγνώστου ταὐτότητος γιὰ τοὺς κρατοῦντες καὶ τὰ τσιράκια τους…
Δῆλα δὴ γνωστῆς ταὐτότητος γιὰ τὴν ἀστυνομία καὶ πιθανὸν τὸν στρατό… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Νηνεμία…
Μπουνάτσα… Ἀλλὰ ὄχι ὅποια κι ὅποια μπουνάτσα… Μία μπουνάτσα μάλλον …ἐπικίνδυνη. Μία μπουνάτσα ποὺ μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ μίαν πολὺ μεγάλη καταιγίδα ποὺ ἔρχεται…. Κι ἔρχεται, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας…
Οἱ ναυτικοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ τί λέω.
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία δὲν ἐμφανίζεται ὅταν τὸ πλοῖο τους κινδυνεύει νὰ τὸ ῥουφήξουν τὰ κύματα…
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία ξυπνᾶ στὴν νηνεμία… Τότε ποὺ «μυρίζουν» τὴν καταιγίδα ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν οὔτε τὸ μέγεθός, οὔτε τὴν ἔντασι ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν διάρκεια… Εἶναι οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ δὲν ξέρουν ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἀπὸ τὸν κίνδυνο… Δὲν γνωρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου… Οὔτε τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθῃ… Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἄγνοια εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον παράγων γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ αἰσθάνονται ἕτοιμοι νὰ τὸ βάλουν στὰ πόδια… Συνέχεια
Ἔχεις κάτι κάνει ἐσύ γιά…
Ἔχεις γίνει ποτέ σου δωρητής αἵματος;
Ἔχεις γίνει δωρητής μυελοῦ τῶν ὀστῶν;
Ἔχεις βγεῖ ποτέ ἔξω γιά νά ταΐσῃς τούς ἀστέγους;
Ἔχεις δώσει ποτέ τό τελευταῖο σου εὐρώ σέ κάποιον ἄλλον; Συνέχεια
Ὁ κάφρος, ἡ κάφραινα καὶ τὰ …καφράκια.
Τὰ μόνα τοξικὰ ἀπόβλητα στὸν πλανήτη εἴμαστε ἐμεῖς!!! Μόνον ἐμεῖς!!!
Σκηνὴ πρώτη:
Στὴν ἀγαπημένη μου παραλία, δύο πιτσιρίκια, ἀδελφάκια, τεσσάρων καὶ πέντε ἐτῶν, περίπου, κρατοῦν ἀπὸ δύο κομμάτια φελιζὸλ στὰ χεράκια τους καὶ τὰ τρίβουν μεταξύ τους. Ἡ παραλία ἔχει γεμίσῃ. Βάζω τὶς φωνές. «Γιατί παιδί μου τό κάνεις αὐτό; Δέν βλέπεις πού βρώμισες ὅλην τήν παραλία;»
Πετάγεται ἡ κάφραινα μαμά: «Ἄφησέ τὰ παιδιά… Παίζουν. Αὐτὰ θὰ τὰ πάρῃ ὁ ἀέρας… Χὰ χὰ χά…».
«Ναί, ἀλλὰ ἕνα πουλὶ ἤ μία χελώνα ἤ ἕνα ψάρι, ἐφ΄ ὅσον εἴμαστε δίπλα στὴν θάλασσα, κινδυνεύει νὰ φάῃ αὐτὰ τὰ σκουπίδια καὶ νὰ ψοφήσῃ…»
«Χὰ χὰ χά… Τὰ παιδιὰ παίζουν εἴπαμε… ».
Δὲν ὑπάρχει ἀπάντησις γιὰ τὴν κάφραινα!!! Τὰ ἔχει πῇ ὅλα μόνη της! Τὰ παιδιὰ παίζουν, δὲν τὴν ἐνοχλοῦν, βρῆκε τὴν ἡσυχία της καὶ νὰ βγάλουμε ἐμεῖς τὸν σκασμὸ γιατὶ θὰ μᾶς χοροπηδήξῃ ἐὰν διακόψουμε τὴν νιρβάνα τῆς βλακείας της. Συνέχεια
Κάπως ἔτσι ἔρχεται τὸ τέλος…
Μία φάρσα ἤ ἄλλως, διαφήμισις ἦταν…
Κάποιοι φουκαράδες, ἐὰν φυσικὰ δὲν εἶναι στημένο, ἔπεσαν θύματα τῆς ἀπληστείας καὶ τῆς βλακείας…
Καί ξέρετε…
Τό πρόβλημα δὲν εἶναι στὴ εἰκόνα ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ πουθενά…
Τὸ πρόβλημα εἶναι στὰ σκουπίδια ποὺ μᾶς πείθουν νὰ ἀγοράσουμε….
Καθὼς ἐπίσης καὶ στοὺς τρόπους ποὺ χρησιμοποιοῦν… Συνέχεια
Ἡ πληροφορία!
Εἶμαι λοιπὸν ἄσχετος καὶ ἀδαής, ἀναφορικῶς μὲ κάθε πρόγραμμα ὑπολογιστοῦ! Ἐν τελῶς! Περισσότερο δὲν γίνεται!
Ἐὰν μὲ κάποιον τρόπο καταφέρω καὶ ἀνοίξω κάποιο ἀρχεῖο μὲ πληροφορίες λειτουργικοῦ, τότε εἶναι ποὺ θὰ ἀπογοητευθῶ πλήρως! Θὰ βλέπω ἐμπρός μου χιλιάδες κουτάκια, ἀριθμούς, γραμμοῦλες ἀλλὰ δὲν θὰ μοῦ λὲν κάτι! Ἀπολύτως τίποτα!
Μάλιστα, αὐτὰ «τρέχουν» μὲ τέτοιες ταχύτητες, ποὺ ἐν ᾦ τὰ βλέπω, δὲν προλαμβάνω κἂν νὰ τὰ διαβάσω.
Εἶναι πολὺ φυσικόν! Συνέχεια