Ἔχεις γίνει ποτέ σου δωρητής αἵματος;
Ἔχεις γίνει δωρητής μυελοῦ τῶν ὀστῶν;
Ἔχεις βγεῖ ποτέ ἔξω γιά νά ταΐσῃς τούς ἀστέγους;
Ἔχεις δώσει ποτέ τό τελευταῖο σου εὐρώ σέ κάποιον ἄλλον; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὁ κάφρος, ἡ κάφραινα καὶ τὰ …καφράκια.
Τὰ μόνα τοξικὰ ἀπόβλητα στὸν πλανήτη εἴμαστε ἐμεῖς!!! Μόνον ἐμεῖς!!!
Σκηνὴ πρώτη:
Στὴν ἀγαπημένη μου παραλία, δύο πιτσιρίκια, ἀδελφάκια, τεσσάρων καὶ πέντε ἐτῶν, περίπου, κρατοῦν ἀπὸ δύο κομμάτια φελιζὸλ στὰ χεράκια τους καὶ τὰ τρίβουν μεταξύ τους. Ἡ παραλία ἔχει γεμίσῃ. Βάζω τὶς φωνές. «Γιατί παιδί μου τό κάνεις αὐτό; Δέν βλέπεις πού βρώμισες ὅλην τήν παραλία;»
Πετάγεται ἡ κάφραινα μαμά: «Ἄφησέ τὰ παιδιά… Παίζουν. Αὐτὰ θὰ τὰ πάρῃ ὁ ἀέρας… Χὰ χὰ χά…».
«Ναί, ἀλλὰ ἕνα πουλὶ ἤ μία χελώνα ἤ ἕνα ψάρι, ἐφ΄ ὅσον εἴμαστε δίπλα στὴν θάλασσα, κινδυνεύει νὰ φάῃ αὐτὰ τὰ σκουπίδια καὶ νὰ ψοφήσῃ…»
«Χὰ χὰ χά… Τὰ παιδιὰ παίζουν εἴπαμε… ».
Δὲν ὑπάρχει ἀπάντησις γιὰ τὴν κάφραινα!!! Τὰ ἔχει πῇ ὅλα μόνη της! Τὰ παιδιὰ παίζουν, δὲν τὴν ἐνοχλοῦν, βρῆκε τὴν ἡσυχία της καὶ νὰ βγάλουμε ἐμεῖς τὸν σκασμὸ γιατὶ θὰ μᾶς χοροπηδήξῃ ἐὰν διακόψουμε τὴν νιρβάνα τῆς βλακείας της. Συνέχεια
Κάπως ἔτσι ἔρχεται τὸ τέλος…
Μία φάρσα ἤ ἄλλως, διαφήμισις ἦταν…
Κάποιοι φουκαράδες, ἐὰν φυσικὰ δὲν εἶναι στημένο, ἔπεσαν θύματα τῆς ἀπληστείας καὶ τῆς βλακείας…
Καί ξέρετε…
Τό πρόβλημα δὲν εἶναι στὴ εἰκόνα ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ πουθενά…
Τὸ πρόβλημα εἶναι στὰ σκουπίδια ποὺ μᾶς πείθουν νὰ ἀγοράσουμε….
Καθὼς ἐπίσης καὶ στοὺς τρόπους ποὺ χρησιμοποιοῦν… Συνέχεια
Ἡ πληροφορία!
Εἶμαι λοιπὸν ἄσχετος καὶ ἀδαής, ἀναφορικῶς μὲ κάθε πρόγραμμα ὑπολογιστοῦ! Ἐν τελῶς! Περισσότερο δὲν γίνεται!
Ἐὰν μὲ κάποιον τρόπο καταφέρω καὶ ἀνοίξω κάποιο ἀρχεῖο μὲ πληροφορίες λειτουργικοῦ, τότε εἶναι ποὺ θὰ ἀπογοητευθῶ πλήρως! Θὰ βλέπω ἐμπρός μου χιλιάδες κουτάκια, ἀριθμούς, γραμμοῦλες ἀλλὰ δὲν θὰ μοῦ λὲν κάτι! Ἀπολύτως τίποτα!
Μάλιστα, αὐτὰ «τρέχουν» μὲ τέτοιες ταχύτητες, ποὺ ἐν ᾦ τὰ βλέπω, δὲν προλαμβάνω κἂν νὰ τὰ διαβάσω.
Εἶναι πολὺ φυσικόν! Συνέχεια
Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει κι ἐμεῖς…
Ἀκόμη φαγωνόμεθα γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ τὴν βάψουμε κόκκινη, μαύρη ἤ γκρί…
Ἀκόμη τρωγόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τάδε ἤ ὁ δείνα εἶναι καλλίτερος…
Ἀκόμη ἀπασχολούμεθα μὲ τὸ ἐὰν καὶ τὶ πρέπει νὰ σώσουμε…
Τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, διότι σὲ αὐτὸ ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς, ψυχοῤῥαγεῖ…
Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὄχι, αὐτὸ τὸ τέρας μὲ τὰ χιλιάδες κεφάλια, πεθαίνει…
Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι Ἑλλὰς ἐτοῦτο τὸ ἀνοσιούργημα…
Συνέχεια
Πῆγες νά γελοιοποιήσῃς τόν τσολιᾶ φουκαρᾶ;
Ἐκεῖ, στὸ Σύνταγμα, ποὺ οἱ τσολιάδες μας φρουροῦν, τιμῆς ἔνεκεν, τὸν ἄγνωστο στρατιώτη, ἔχουν παρουσιασθεῖ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ καρναβάλια. Ὅπως ἐπίσης κι ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ κάφροι, παρέα μὲ τὰ σούργελα καὶ τὰ νούμερα…
Μήπως δέν ἐνθυμούμεθα τὀ ἀμερικανάκι πού «ἐπόζαρε» δηλώνοντας οὐσιαστικῶς, μέ τήν στάσιν του, πόσο πιό ἠλίθιος θά μποροῦσε νά γίνῃ κάποιος; 
Μήπως δέν ἀπέδειξε μέ τίς φωτογραφίες αὐτές πώς ἐάν εἶσαι Φύσει βλαμμένος ἔχεις πάντα τήν δυνατότητα νά ξεπερνᾷς σέ βλακεία ἀκόμη καί τόν ἑαυτόν σου;
Πάντως, ἐπεὶ δὴ ἡ ἀτιμωρησία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενον, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν βλακεία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀπουσία αὐτοσεβασμοῦ, (ναί, μιλᾶμε γιὰ αὐτοσεβασμό!!! Διότι αὐτὸ ἔχουμε ἀπωλέσει!!!), εἰκόνες σὰν κι αὐτήν: Συνέχεια