Μοῦ εἶναι πολὺ εὐχάριστο νὰ διαπιστώνω πὼς μὲ …ἐξεγέλασαν καὶ πὼς ἐκατάφεραν νὰ μὲ χειραγωγήσουν. Ὄχι διότι μοῦ ἀρέσει νὰ αἰσθάνομαι ἠλίθία ἀλλὰ διότι μπορῶ καὶ παρατηρῶ καλλίτερα τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ καὶ τὸ περιβάλλον μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνομαι ὅλο καὶ πιὸ …σοφή… Ἤ ὀρθότερα, ὅλο καὶ πιὸ ἄτρωτο ὄν! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Νὰ χαρῶ ἐγὼ ἐκπαιδευτικούς…
Νὰ χαρῶ καὶ κόψιμο… Νὰ χαρῶ καὶ πόνο…
Ἐκπαιδευτικοί εἶναι μωρέ αὐτοί ἤ ἐργάτες ναυπηγείων; (Τοὺς ὁποίους καὶ θεωρῶ πολὺ πιὸ ἐντίμους καὶ ἠθικῶς πεπαιδευμένως ἀπὸ κάθε λογῆς …ἐκπαιδευτικό.)
Εἴδατε κάποιον ἀπό αὐτούς νά κόπτεται καί νά σφάζεται γιά τά βιβλία τῶν γραμματικῶν; Τούς εἴδατε νά κάνουν κάποιαν ἀπεργία; Κάποιαν διαμαρτυρία;
Ἐδῶ μία δασκαλίτσα ἐτόλμησε νὰ μιλήσῃ καὶ ἐπλάκωσαν νὰ τὴν κατασπαράξουν οἱ …«γλωσσολόγοι».
(Δήλωσις διευθυντοῦ, πρὸ δύο ἡμερῶν, «δὲν ἔχουμε θέμα γραμματικῆς. Θέμα σχολείου ἔχουμε!!!») Συνέχεια
Θέλω Τσίπρα τώρα!!!
Τέλος, πρέπει νὰ προχωρήσουμε!!! Πρέπει νὰ γίνουν ἐκλογὲς τώρα… Ἄμεσα!!! Πρέπει μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο νὰ ἀποκτήσουμε τὸν Ἀλέξη Τσίπρα γιὰ πρωθυπουργό, διότι μόνον τότε θὰ δοῦμε πὼς πράγματι, λεφτὰ ὑπάρχουν!!! (Κι ἐὰν δὲν ὑπάρχουν θὰ εὑρεθοῦν!!!)
Ὁ Ἀλέξης πῆγε στὴν Θεσσαλονίκη, κατὰ πῶς γνωρίζετε, φαντάζομαι.
Ἐκεῖ λοιπὸν στάθηκε δίπλα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ διαμαρτύρονται καὶ πασχίζουν νὰ διατηρήσουν κάτι ἀπὸ τὰ χαμένα κεκτημένα τους…
Δῆλα δή ὁ Ἀλέξης ἦταν κάπως ἔτσι στήν Θεσσαλονίκη; Συνέχεια
Σὰν τοὺς σκύλους ἐγίναμε…
Σὰν τοὺς σκύλους. Ἀπὸ ὅπου περνοῦν πρέπει νὰ κατουρήσουν γιὰ νὰ ἀφήσουν τὸ …σημάδι τους.
Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἀναζητοῦσα κάποιες εἰκόνες ἀπὸ τὸ Παλαμήδι κι ἀπὸ τὸ κελὶ τοῦ Γέρου μας κι ἔπεσα ἐπάνω σὲ αὐτὸ τὸ ταινιάκι.
Θὰ τὸ ἐχαρακτήριζα ὡς μίαν πολὺ φιλότιμο προσπάθεια ἐρασιτεχνῶν, ἀλλὰ δὲν μπορῶ. Δὲν γίνεται…
Μέσα στὶς λήψεις διέκρινα σκουπίδια. Σκουπίδια πολλά. Σκουπίδια ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ ἀνήλιαγα σημεῖα τοῦ Παλαμηδίου.
Τόσα πολλὰ σκουπίδια, ποὺ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ σιχάθηκα τὸ εἶδος μου. Συνέχεια
Ἀγνώστου ταὐτότητος ἰπτάμενον ἀντικείμενον στήν Θεσσαλονίκη;
Ναί, ἀγνώστου ταὐτότητος!
Ἀγνώστου σὲ ἐμέναν, διότι ἀγνοῶ καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὴν προέλευσι ἀλλὰ καὶ τὴν σκοπιμότητα.
Ἀγνώστου γιὰ ἐσᾶς, ἐπίσης γιὰ τοὺς ἰδίους λόγους.
Ὅμως…
Ὅμως κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνομαι διόλου ἀγνώστου ταὐτότητος γιὰ τοὺς κρατοῦντες καὶ τὰ τσιράκια τους…
Δῆλα δὴ γνωστῆς ταὐτότητος γιὰ τὴν ἀστυνομία καὶ πιθανὸν τὸν στρατό… Συνέχεια
Νηνεμία…
Μπουνάτσα… Ἀλλὰ ὄχι ὅποια κι ὅποια μπουνάτσα… Μία μπουνάτσα μάλλον …ἐπικίνδυνη. Μία μπουνάτσα ποὺ μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ μίαν πολὺ μεγάλη καταιγίδα ποὺ ἔρχεται…. Κι ἔρχεται, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας…
Οἱ ναυτικοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ τί λέω.
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία δὲν ἐμφανίζεται ὅταν τὸ πλοῖο τους κινδυνεύει νὰ τὸ ῥουφήξουν τὰ κύματα…
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία ξυπνᾶ στὴν νηνεμία… Τότε ποὺ «μυρίζουν» τὴν καταιγίδα ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν οὔτε τὸ μέγεθός, οὔτε τὴν ἔντασι ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν διάρκεια… Εἶναι οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ δὲν ξέρουν ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἀπὸ τὸν κίνδυνο… Δὲν γνωρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου… Οὔτε τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθῃ… Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἄγνοια εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον παράγων γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ αἰσθάνονται ἕτοιμοι νὰ τὸ βάλουν στὰ πόδια… Συνέχεια