Ἐπάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα τὰ χώματα τῆς ἀρχαίας Πύδνας.

Στὸ βάθος φαντάζει μεγαλοπρεπὴς ἡ κορυφὴ τοῦ Ὀλύμπου.
(Χθεσινὴ φωτογραφία) Συνέχεια →

Οἱ εὐχὲς πάντα εἶναι εὐπρόσδεκτες καὶ καλοδεχούμενες.
Οἱ πράξεις θέλουν κόπο. Κι ὁ κόπος ξεβολεύει καὶ πονᾶ.
Ἐὰν οἱ εὐχὲς ὅμως δὲν συνοδεύονται ἀπὸ πράξεις, παραμένουν κενὸ γράμμα. Ἀνούσιες καὶ περιττές. Ἄχρηστες.
Χορτάσαμε ὅμως ἀπὸ λόγια καὶ εὐχές. Στερούμεθα πράξεων…
Γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὸν κόσμο δὲν ἀρκεῖ νὰ θέλουμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ μποροῦμε καὶ νὰ ὑποστηρίξουμε τὰ θέλω μας. Συνέχεια →

Θύματα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ὄχι μόνον ὑπῆρχαν, ἀλλὰ τὶς περισσότερες φορὲς δὲν ἄφησαν κάποιαν μαρτυρία πίσω τους, πρὸ κειμένου νὰ ἀποφευχθῇ ἀπὸ ἄλλους, μεταγενεστέρους, τὸ δικό τους πάθημα καὶ ἡ ἀνώφελος θυσία. Θύματα ἐκούσια καὶ ἀκούσια ἀμέτρητα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Θύματα μικρὰ ἢ μεγάλα. Θύματα ποὺ οὐδεὶς γνωρίζει τὸ πῶς θὰ ἀντιδροῦσαν ἐὰν ἐγνώριζαν τὴν κατάληξίν τους…
Θύματα ποὺ ἐπέλεξαν ἢ ἀφέθησαν στὸ νὰ κρεμασθοῦν σὲ μίαν παράλογο (καί, τελικῶς) αὐτοκτονικὴ ἐλπίδα, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς τους.
Θύματα ἄτυχα, θὰ λέγαμε ἐμεῖς σήμερα…
…διότι ἀγνοοῦμε τὸ τὶ σημαίνει Ἐλευθερία… Συνέχεια →

Ὁ μόνος ποὺ κάτι ἔχει νὰ κρύψῃ εἶναι αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ μᾶς ἐξουσιάση, νὰ μᾶς ἐξοντώσῃ καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσῃ.
Συνήθως δῆλα δὴ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ΔΕΝ ἀντέχουν νὰ μιλήσουν ἀνοικτὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ πιστεύουν ἤ γιὰ αὐτὰ ποὺ μεθοδεύουν. Συνέχεια →

Κυττᾶμε γύρω μας προσεκτικά, ἀνθρώπους (γνωστοὺς κι ἀγνώστους) καὶ περιβάλλον, γιὰ νὰ διακρίνουμε μερικὲς σπουδαῖες ἀλλαγές, ποὺ ἔχουν ἐπιτελεσθῆ τὰ τελευταία χρόνια. Ἀλλαγὲς πού, ἐκ τῶν πραγμάτων, διαβιώντας μέσα στὴν δίνη τῆς καθημερινότητος, εἶναι ἀπὸ δύσκολον ἔως ἀδύνατον νὰ παρατηρηθοῦν. Συνέχεια →

Καί, μάλιστα, πρέπει νὰ πέσῃ τόσο ἀπότομα καὶ βίαια, πρὸ κειμένου νὰ πάθῃ τὸ ἀναγκαῖον σόκ, ποὺ θὰ τὸν ὑποχρεώσῃ ἢ νὰ ἀντιδράσῃ ἢ νὰ πεθάνῃ. Κι ἀντιδροῦν μόνον αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἀπολύτως ἀποφασισμένοι νὰ τὰ «παίξουν ὅλα γιὰ ὅλα» πρὸ κειμένου νὰ ζήσουν.

Συνέχεια →