Βιβλιοπαρουσιάζοντας τὸ «Τότε ποὺ ἦλθαν οἱ βάρβαροι»…

Ὁ ἀπὸ χρόνια φίλος Κωνσταντῖνος Δημητριάδης εἶναι ἕνα πρόσωπο ποὺ ἔχει ἀφιερώση (κυριολεκτικῶς!!!) τὴν ζωή του στὴν ἔρευνα γιὰ τὴν Κύπρο. Κατέχει δὲ τόσο καλὰ καὶ τόσο πλήρως τὸ θέμα, πού, κατ’ ἐμέ, τὸν καθιστοῦν ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα, πλέον, πρόσωπα, ποὺ γνωρίζουν σὲ τόσο βάθος τὸ κάθε τί, γιὰ ἐκείνην τὴν περίοδο, καθὼς καὶ τὴν ἔκτασιν τῆς προδοσίας τὸ 1974. Ἡ δὲ ἀποστασιοποιημένη του ματιά, συνδυαστικῶς μὲ τὶς πολλαπλῶς τεκμηριωμένες του καταγραφές, ποὺ πατοῦν μόνον σὲ διεσταυρωμένες ἀφηγήσεις καὶ ἀποδεικτικὸ ὑλικό, τὸν «μετουσιώνουν» σὲ ἕναν ἀπὸ τὶς ἐλαχίστους καθαροὺς  καὶ ἀμεολήπτους ἐρευνητές.

Ἐφ’ ὅσον ὁ Κωνσταντῖνος Δημητριάδης γιὰ ὁλόκληρες δεκαετίες, σχολαστικῶς, καὶ μὲ ἐπιμονή, μὴ φειδόμενος κόπου καὶ χρόνου, συνεκέντρωνε μαρτυρίες, ἔγγραφα καὶ λοιπὸ ἀποδεικτικὸ ὑλικό, ἐπέτυχε νὰ τὰ καταγράψη ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ μᾶς τὰ παρουσιάσῃ μέσα ἀπὸ τὰ βιβλία του. Βιβλία-σταθμοὺς τῆς ἱστορικῆς ἐρεύνης καὶ τῆς ἀληθείας, ἰδίως γιὰ τὴν Κύπρο μας, ποὺ τόσοι καὶ τόσοι «μεγάλοι πολιτικοὶ» καὶ «ἐθνάρχες» καὶ «μπατριώταροι στρατιωτικοὶ» συνέπραξαν στὸ νὰ κομματιασθῇ, μεταθέτοντας ἀορίστως τὶς …εὐθύνες αὐτῆς τῆς Ἐθνικῆς προδοσίας καὶ Ἐθνικῆς τραγῳδίας κι αὐτοῦ τοῦ κομματιάσματος ἀκόμη στοὺς (ὁποιουσήποτε!!!) …ἄλλους!!!

Γιὰ ὅσους λοιπὸν ἔχουν διαβάση τὰ τρία βιβλία τοῦ Κωνσταντίνου, ποὺ πραγματεύονται τὴν ἔρευνα γιὰ τὴν προδοσία τῆς Κύπρου, θὰ γνωρίζουν ἢδη πόσο ἀξιόλογα καὶ ἀποκαλυπτικὰ εἶναι. Θὰ γνωρίζουν ἐπίσης πὼς ἐπέτυχε μὲ τὴν ἐπιμονή του καὶ τὴν ἐπιμέλειά του, νὰ «βουλώσῃ» στόματα ῥιψάσπιδων καὶ νὰ «ξεγυμνώσῃ» ἀπὸ τὴν (πλαστή τους) αἴγλη κάθε «ἐθνοσωτῆρα», ἐνῶ ἐπίσης κατάφερε νὰ παρουσιάσῃ, μὲ σεβασμὸ στὴν μνήμη τους, ὅλους τοὺς πραγματικούς, μὰ καὶ ἀφανεῖς, ἥρωες ἐκείνης τῆς περιόδου.

Ὅλη αὐτὴ λοιπὸν ἡ βαθειὰ γνῶσις τοῦ φίλου μας, «ἐμέστωσε» πλέον καὶ ὁ Κωνσταντῖνος, αὐτὴν τὴν «μεστωμένη» πιὰ γνῶσιν, τὴν «μετουσίωσε» σὲ «μῦθο», μὲ τέτοιον τρόπο ὅμως, ποὺ πλέον νὰ μπορῇ νὰ γίνῃ κτῆμα ὅλων μας.

Συνέχεια





Βόρειος Ἤπειρος, μία κακοφορμισμένη πληγὴ ἀπὸ …ἑλληνόφωνες μαχαιριὲς (γ)

Κυριολεκτικῶς θρηνῶντας διάβασα ἕνα πρόσφατο δημοσίευμα τοῦ «Βαλκανικοῦ Περισκοπίου» καὶ ἀνεφώνησα, μὲ ὅλες μου τὶς δυνάμεις (γιὰ ἀκόμη μίαν φορά!!!), πὼς αὐτὸ τὸ μόρφωμα, τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ τελειώσῃ καὶ νὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ προσώπου γῆς. Οἱ δὲ σαλτιμπάγκοι τυχάρπαστοι ἐθελόδουλοι κουδουνισμένοι, μαζὺ μὲ τὰ κομματικά τους παρατρεχάμενα καὶ τοὺς ξερογλειφομένους παλαμοκροῦστες τους, νὰ ἐκδιωχθοῦν, ἐφ΄ ὅσον, πρωτίστως, μὲ τὶς δημεύσεις τῶν περιουσιῶν τους, θὰ ἀποζημιωθοῦν ἅπαντες ὅσοι ἐξ αἰτίας τους ὑπέστησαν μικρὲς ἢ μεγάλες ζημίες.
Βέβαια, θὰ μοῦ πεῖτε, πὼς ὁ θάνατος δὲν ἀποζημιώνεται.
Σωστά. Οἱ δολοφονίες καὶ οἱ γενοκτονίες δὲν ἀποτιμῶνται.
Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωσιν ἂς κρίνουν δικαστήρια (ὄχι βέβαια τὰ ὑπάρχοντα, ἀλλὰ ἄλλα, ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουν συσταθῆ!!!)
Συνέχεια





Βιβλιοπαρουσιάζοντας τὰ Καραμανλή(δικα)

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ἔφθασε στὰ χέρια μου τὸ νέο βιβλίο τοῦ ἐγκρίτου Ἱστορικοῦ μας Δημητρίου Μιχαλοπούλου, μὲ τίτλο: «Ἑλλάδα καὶ διεθνεῖς ἐξελίξεις, 1944-1974» (ἐκδόσεις Παπαζήση), τὸ ὁποῖον καὶ μελέτησα ἀμέσως.
(Στοιχεία γιὰ τὸ βιβλίο μπορεῖτε νὰ δεῖτε ἐδῶ.)

Ὅπως φυσικὰ θὰ γνωρίζετε ἐγὼ μὲ τὰ τῶν καραμανλήδων, γενικῶς καὶ εἰδικῶς, συμπάθειες δὲν …(ἐκ)τρέφω. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔκανα, γιὰ λόγους καθαρὰ ἱστορικούς, «τὴν καρδιά μου πέτρα» καὶ τὸ ξεκίνησα, γιὰ νὰ ἀνακαλύψω πὼς καὶ πάλι ὁ κος Μιχαλόπουλος μπορεῖ νὰ μᾶς ξαφνιάσῃ εὐχάριστα μὲ τὴν συγγραφή του καὶ τὴν διεισδυτικὴ ἱστορική του ἔρευνα. Μία ἔρευνα πού, ἂν καὶ δημοσιεύεται μία εἰκοσαετία καὶ κάτι μετὰ τὸν θάνατο τοῦ «ἐθνάρχου», ἐν τούτοις παραμένει ἀκόμη ἐπίκαιρος, ἐφ΄ ὅσον ὁ Ἱστορικός μας ἐπιχειρεῖ νὰ φωτίσῃ, ὅσο τὸ δυνατόν, τὴν προσωπικότητα τοῦ «ἐθνάρχου». Συνέχεια