Χορτάσαμε «ἧττες» λόγῳ προσκυνημένων…

«Ἡ Κύπρος κεῖται μακράν», βάσει τῶν ἀπόψεων τοῦ πολιτικοκομματικοῦ διῳρισμένου προσωπικοῦ τῶν τοκογλύφων. Παπανδρέου καὶ καραμανλῆς δὲν ἔχαναν εὐκαιρία νὰ τὸ δηλώνουν αὐτό… Καὶ δὲν τοὺς ἀρκοῦσε στὸ νὰ τὸ δηλώνουν, ἀλλὰ τὶς κρίσιμες ἡμέρες τοῦ θέρους τοῦ 1974 ἔπραξαν ὅλα ἐκεῖνα ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ πράξουν, πρὸ κειμένου νὰ ἐγκαταλειφθοῦν στὶς ὀρδὲς τῶν βαρβάρων, Τούρκων καὶ ΟΗΕδων, οἱ ἐλάχιστοι συνειδητοποιημένοι ὑπερασπιστὲς τῆς Μεγαλονήσου μας… Συνέχεια





Δὶς εἰς θάνατον γιὰ τὸν «Ἄτρωτο»…!!!

Ἡ καταδίκη του Νίκου Σαμψῶν δὶς εἰς θάνατον τὸ καλοκαίρι τοῦ 1957.
Ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο Παναγιώτου Παπαδημήτρη
Συνέχεια





Βιβλιοπαρουσιάζοντας τὰ Καραμανλή(δικα)

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ἔφθασε στὰ χέρια μου τὸ νέο βιβλίο τοῦ ἐγκρίτου Ἱστορικοῦ μας Δημητρίου Μιχαλοπούλου, μὲ τίτλο: «Ἑλλάδα καὶ διεθνεῖς ἐξελίξεις, 1944-1974» (ἐκδόσεις Παπαζήση), τὸ ὁποῖον καὶ μελέτησα ἀμέσως.
(Στοιχεία γιὰ τὸ βιβλίο μπορεῖτε νὰ δεῖτε ἐδῶ.)

Ὅπως φυσικὰ θὰ γνωρίζετε ἐγὼ μὲ τὰ τῶν καραμανλήδων, γενικῶς καὶ εἰδικῶς, συμπάθειες δὲν …(ἐκ)τρέφω. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔκανα, γιὰ λόγους καθαρὰ ἱστορικούς, «τὴν καρδιά μου πέτρα» καὶ τὸ ξεκίνησα, γιὰ νὰ ἀνακαλύψω πὼς καὶ πάλι ὁ κος Μιχαλόπουλος μπορεῖ νὰ μᾶς ξαφνιάσῃ εὐχάριστα μὲ τὴν συγγραφή του καὶ τὴν διεισδυτικὴ ἱστορική του ἔρευνα. Μία ἔρευνα πού, ἂν καὶ δημοσιεύεται μία εἰκοσαετία καὶ κάτι μετὰ τὸν θάνατο τοῦ «ἐθνάρχου», ἐν τούτοις παραμένει ἀκόμη ἐπίκαιρος, ἐφ΄ ὅσον ὁ Ἱστορικός μας ἐπιχειρεῖ νὰ φωτίσῃ, ὅσο τὸ δυνατόν, τὴν προσωπικότητα τοῦ «ἐθνάρχου». Συνέχεια





Ὑπῆρξε καὶ ὁ «Ἄτρωτος»!!!

Δὲν νομίζω κάποιος ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἄντεχε, ἔστω καὶ τὸ 10%, τῶν βασανιστηρίων, στὰ ὁποία τὸν ὑπέβαλαν οἱ Ἄγγλοι ἀποικιοκράτες…
Συνέχεια





Ῥουφιάνοι πανέτοιμοι νὰ χαρίσουν τὰ πάντα γιὰ πρόσκαιρα ὀφέλη

Ἐγὼ καταλαβαίνω αὐτὸν τὸν Κύπριο πού, ὄντας πρόσφυξ, πῆγε «ἀπ’ ἐκεῖ» μία-δύο φορὲς γιὰ νὰ ἰδῇ τὸ πατρικό του!
Εἶναι κάτι σὰν προσκύνημα!
Συνέχεια





Λόγοι Ἐθνικῆς Πολιτικῆς ἐπιβάλλουν …ἡρεμία!!!

Τό βλέπετε αὐτό;

Εἶναι ἕνα ἄκρως ἀπόῤῥητο (Εἰδικοῦ Χειρισμοῦ) – ταχὺ ἔγγραφοπροσωπιὸ τῆς 1ης Ἰουνίου 1974 ἀπὸ τὸν Μπονάνο πρὸς τοὺς Γαλατσάνο-Ἀραπάκη-Παπανικολάου. Συνέχεια