Τὸ νὰ βλέπῃς ἕναν σταυρὸ νὰ σηκώνεται στὴν Μυτιλήνη ἀπὸ τοὺς ἐκεῖ συμπατριῶτες μας, τὸ λὲς καὶ πρᾶξιν ἀντιστάσεως.
Τὸ νὰ ἔρχεσαι, ὡς Δημοσία Τηλεόρασις, νὰ χαρακτηρίζῃς διχαστικὴ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια, καθίσταται ὄχι μόνον ὀξύμωρον, ἀλλὰ συνειδητῶς ἐχθρικὴ πρᾶξις ποὺ στρέφεται ἀνοικτὰ κατὰ τῶν Ἑλλήνων, ἐφ΄ ὅσον, ἀπολύτως ψευδῶς, ἀρνεῖσαι νὰ ἀναγνωρίσῃς τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιλογῆς σὲ ὄλους αὐτοὺς ποὺ διαβιοῦν στὴν Μυτιλήνη καὶ ποὺ δηλώνουν χριστιανοὶ καὶ πού, «ὅλως τυχαίως», δὲν ἐρωτήθησαν γιὰ τὸ ἐὰν συμφωνοῦν μὲ τὸν ἐκτοπισμό τους καὶ τὶς μεθοδεύσεις εἰς βάρος τους.
Ἐπὶ πλέον, ἀπολύτως προπαγανδιστικῶς καὶ ἀγνοῶντας τὸ δικαίωμα τῶν ἰθαγενῶν νὰ αὐτοπροσδιορίζονται ὅπως ἀρέσκονται, ἐνσπείρει ζιζάνια καὶ ἀνακρίβειες σὲ ὅλους μας, διότι αὐτὲς τὶς ἐντολὲς ἔλαβε.
Ἐὰν παρατηρήσουμε προσεκτικὰ τὴν μνημονιακὴ πορεία τῆς Ἰταλίας, τὰ τελευταία χρόνια, θὰ διαπιστώσουμε εὔκολα πὼς ἦταν ταχυτάτη καί, κρίνοντας ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος (ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν προσφάτων ἀνακοινώσεων) πολὺ περισσότερο ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν Ἡνωμένη μας Εὐρώπη, ἀπὸ αὐτὴν τῆς χώρας μας. Ἐπὶ πλέον μποροῦμε εὔκολα νὰ διαπιστώσουμε πὼς ναὶ μὲν ἡ Ἰταλία μποροῦσε νὰ …«κρατήσῃ», ἀλλὰ ἡ ἐπίθεσις ποὺ ἐδέχθη ἐπετάχυνε τὶς διαδικασίες ποὺ ὁδηγοῦν (βεβαιωμένα πλέον) στὴν χρεωκοπία της. Μία εὔρωστος χώρα, μὲ βαρειὰ βιομηχανία, μὲ ἀνοίγματα ὑγειῆ στὴν διεθνῆ ἀγορά, πολὺ πιὸ γρήγορα ἀπὸ ἐμᾶς, κατέληξε νὰ ἀποσυντεθῇ σχεδὸν πλήρως, ἂν καί, πάντα ἐπισήμως, ἐμεῖς εἴχαμε καὶ τὸ …ὄνομα καὶ τὴν χάριν! 