Κρίνοντας ἀπὸ τὰ ἐπεισόδια ποὺ συμβαίνουν αὐτὴν τὴν περίοδο στὴν Τουρκία, μποροῦμε νὰ ἐξαγάγουμε πολλὰ συμπεράσματα γιὰ τὸ ποιὸν οἱ λαοὶ (καὶ εἰδικῶς σήμερα οἱ Τοῦρκοι) θεωροῦν ὡς ὑπεύθυνο γιὰ τὰ δεινά τους.
Τὸ παραπάνω ἄρθρον θεωρεῖ ὡς ἐγκέφαλον τῆς ἐπιθέσεως τὸν Ἐρντογὰν (τὶ πρωτότυπον!!!) καὶ ἀναφέρεται σὲ μερικὲς ἀκόμη ἐπιθέσεις ποὺ ἐδέχθη ἡ κεντρικὴ συναγωγὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὶς τελευταῖες δεκαετίες.
Συνέχεια
Ἀκούγοντας πρὸ ἡμερῶν τὶς κούφιες μεγαλοστομίες τοῦ Πάκη καὶ τὰ «μολὼν λαβέ» του πρὸς τοὺς Τούρκους, αὐτὴν τὴν ἀφόρητη φλυαρία, τὴν ἐγκληματικὴ κατάχρησῃ πολυτίμων λέξεων καὶ ἐννοιῶν, κατάχρηση ποὺ τελικῶς φθάνει νὰ τὶς φθείρῃ καὶ νὰ τὶς ἀκυρώνῃ, θυμήθηκα μὲ θλίψη ποὺ λίγο καιρὸ ἔψαχνα στὸ διαδίκτυο τὸ παρελθὸν τῶν ἡγετῶν μιᾶς χαώρας μὲ πραγματικὴ ἄμυνα καὶ στιβαρὸ καὶ πειστικὸ λόγο διεθνῶς, σὲ θέματα προστασίας τῆς ἐθνικῆς της ἀσφαλείας.
Τοῦ Ἰσραήλ, ἐννοεῖται. Συνέχεια
Ἐδῶ καὶ σχεδὸν δύο αἰῶνες ἐπισήμως, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πολὺ πολὺ περισσότερο.
Καί, φυσικά, πίσω ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν ἀπίστευτη κι ἀνθελληνικὴ ὑστερία, μία τράπεζα, ποὺ διαχειρίζεται τὸ ἱστορικό μας ἀρχεῖο καὶ ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὸ τὶ πρέπει ἢ δὲν πρέπει νὰ διδαχθοῦμε γιὰ τὴν Ἱστορία μας, ἐπιλέγει ἐπὶ πλέον τὸ ποιὸς θὰ τιμωρηθῇ καὶ ποιὸς ὄχι, γιὰ τὶς πράξεις του.
Ἐγκλήματα κι ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους… Ἀμέτρητα…
Ἐννοεῖται πὼς οἱ πρωτεργάτες αὐτῶν, ἐκτὸς ποὺ ἐπλούτισαν πλιατσιολογώντας, μὲ τὸ ἔτσι θέλω, παρέμειναν στὸ ἀπυρόβλητον καὶ ἐπὶ πλέον παρουσιάζονται ὡς …ἥρωες!!!
Ὡραία ποὺ εἶναι νὰ «βγαίνῃ» ἡ χώρα στὶς ἀγορές…
Κι ἐφ΄ ὅσον βγαίνουμε στὶς ἀγορές, θὰ μποροῦμε ἐπὶ τέλους νὰ δανειζόμεθα.
Θὰ μποροῦμε, ἐπὶ τέλους, νὰ μᾶς ἐμπιστεύονται οἱ τοκογλῦφοι.
Θὰ μποροῦν ἐπὶ τέλους νὰ μᾶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο ὅλοι οἱ μενουμεβρωπάκηδες, οἱ ἐγχώριοι νταβατζῆδες μά, κυρίως, τὰ κάθε εἴδους σαπρόφυτα, ποὺ εἰς ὑγείαν τῶν κορόιδων, ἐδῶ καὶ δύο αἰῶνες, προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν πὼς ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ χρέος, δὲν ὑπάρχει χώρα…
Κοινῶς; Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ χρεωμένη χώρα τί λόγο ὑπάρξεως ἔχει ἡ ἐγχώρια καμόρα; Συνέχεια
Βλέπουμε ἰσλαμοποιήσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ νομικὸ πλαίσιο ποὺ τὶς ὑποστηρίζει.
Βλέπουμε ἀλλοιώσεις τῶν κοινωνιῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε αὐτοὺς ποὺ κινοῦν τὰ νήματα καὶ ἐπιβάλλουν αὐτὸ τὸ μόρφωμα.
Τὴν δημοκρατία τὴν χάσαμε τὴν 21η Ἀπριλίου τοῦ 1967.
Πρὶν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἡμερομηνία οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν ἀπολύτως δημοκρατικά… Ἀπὸ ἐποχῆς Κωλέττου καὶ Καλλέργου ἀκόμη…
Ἀπὸ τὶς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1843.
Αὐτὸ λοιπὸν τὸ σπουδαῖον γεγονός, ποὺ δὲν θέλουν κάποιοι νὰ μάθουμε ἐὰν ἦταν ἔργο πρακτόρων ἢ …αὐθορμητισμός, μᾶς ἔφερε τὴν βασιλευομένη δημοκρατία καὶ τὸ Σύνταγμα. (Ὁ τρόπος τοῦ λέγειν…!!!)
Ἀπὸ τότε καὶ μετὰ πολλὰ συνέβησαν, ἀκόμη περισσότερα δὲν συνέβησαν καὶ ἐ Συνέχεια
