Ἤ ἔστὧ μόνον νά ἐλπίζουμε πώς ἴσως κάποτε θά ἐκπροσωπήσουν τά δικά μας (πραγματικά) συμφέροντα;
Σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες ἐξουσίας κυριαρχεῖ μία καὶ μόνον ἀλήθεια: δὲν ἔχουμε ἡγέτες. Ἔχουμε δεσμοφύλακες.
Τὸ ἐὰν παραλλήλως, μέσα ἀπὸ τὶς σύγχρονες δημοκρατικὲς διαδικασίες, διατηροῦμε καὶ ψευδαισθήσεις περὶ τῆς ἐπιλογῆς τους, τότε βιώνουμε τὸν μῦθο μας, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ μᾶς βγάλῃ ἀπὸ τὴν …κοσμάρα μας!!!
Πρὸς τοῦτον, κατ’ ἐμέ, δὲν χρειάζεται νὰ στιγματίζουμε τοὺς ψηφοφόρους, ἐφ΄ ὅσον εὔκολα κάποιος παρατηρητὴς ἀντιλαμβάνεται ὅτι κι αὐτοὶ θύματα εἶναι, ποὺ ὅμως (γιὰ τοὺς ὁποίους δικούς τους λόγους) αὐτο-κατηγορῶνται ἢ αὐτό-παρηγορῶνται γιὰ τὶς περὶ ψήφου ἐπιλογές τους. Συνέχεια
Μετὰ ἀπὸ τὰ δύο κουραστικὰ Σαββατοκύριακα καὶ ἐφ΄ ὅσον χρειάσθηκε νὰ ἐκστομίσῃ πλῆθος ψευδολογικῶν, πρὸς τὸ κομματικό του ἀκροατήριο καὶ τὸ εὑρύτερο κοινὸ τῶν χειμαζομενον Ἑλλήνων, πῆγε γιὰ βόλτα καὶ γιὰ τὰ ψώνια του στὸ Λονδῖνο…
