Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν παρηκολούθησα τὴν γέννα ὀκτὼ κουταβιῶν, μὰ κυρίως τὴν φροντίδα, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν στοργὴ ποὺ ἐπέδειξε ἡ σκυλομάννα σὲ κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ νεογέννητα χωριστά.

Ἦταν, ὅπως πάντα, ἕνα ὑπέροχο θέαμα. Ἕνα θέαμα πού, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, ὑπαγορεύει ἡ Φύσις σὲ κάθε ἔμβιον ὄν καί, ἰδίως στὶς σκύλες. Εἶναι μάλιστα τόσο κορυφαία ἡ στιγμὴ τῆς γέννας αὐτῆς, ποὺ γιὰ νὰ διδαχθοῦν ἰατροὶ ὡς μάθημα, τὴν γέννα, τὴν κοπὴ τοῦ ὀμφαλίου λώρου καὶ τὴν μετέπειτα φροντίδα τῶν νεογνῶν, παρακολουθοῦν τὴν σκυλίσια γέννα, σὲ ὅλα τὰ Πανεπιστήμια τοῦ κόσμου. Συνέχεια →