Μοῦ ἔχει συμβῇ, πρὸ μερικῶν ἐτῶν, νὰ γίνω μάρτυς τραγικῆς σκηνῆς.
Ἤμουν σὲ κάποιο κατάστημα καὶ περίμενα τὴν σειρά μου νὰ ἐξυπηρετηθῶ.
Μία κοπέλλα ἐθήλαζε τὸ παιδί της, στὸ πίσω τμῆμα ἑνὸς καταστήματος, ἀλλὰ δὲν τὴν εἶχα ἀκόμη δεῖ.
Ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ καταστήματος εἶχε ἕνα ἐγγονάκι, περίπου δέκα ἐτῶν τότε, ποὺ ἦταν μαζύ της στὸ κατάστημα, ὅταν ἐξυπηρετοῦσε ἡ γιαγιά του τοὺς πελάτες της. Κάποιαν στιγμὴ ὁ μικρὸς ἐγκατέλειψε τὸ κατάστημα, εἰσερχόμενος στὰ ἐνδότερα. Καὶ λίγες στιγμὲς ἀργότερα ἀκούσαμε ὅλοι τὶς κραυγές του: «Πόρνη!!! Πόρνη!!! Ἔβγαλες τὸ βυζὶ ἔξω!!!! Πόρνη!!! Πουτάνα!!!!… Γιαγιὰ μάζεψε τὴν πουτάνα ἀπὸ ἐδῶ…»
Κι ἄλλα πολλὰ εἶπε. Εἶχα ἀναστατωθεῖ! Εἶδα τὴν κοπέλλα, ποὺ ἐπάσκιζε νὰ κρύψῃ ἀκόμη καλλίτερα τὸν μαστό της, ἀλλὰ φαινόταν ἤδη ἀρκετὰ ταραγμένη. Δὲν εἶναι καὶ λίγο ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε ἕνα τέτοιο σκηνικό… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Νά αὐτοκτονήσω ἤ νά ἀποκρούσω τόν ἐχθρό;
Τὴν ἀπόφασί μου τὴν ἔχω λάβει ἀπὸ τότε ποὺ γεννήθηκα. Δὲν τὸ ἐγνώριζα τότε… Μοῦ τὸ ἀπεκάλυψαν τὰ βήματά μου σὲ αὐτὴν τὴν ζωή.
Καὶ δυστυχῶς, ἤ εὐτυχῶς, θέλω δὲν θέλω, εἶναι ΑΝΑΓΚΗ πλέον νὰ μάθω νὰ πολεμῶ…
Μόνον ποὺ ὁ πόλεμος σήμερα εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς πολέμους ποὺ γνωρίζαμε…
Ὁ πόλεμος σήμερα μᾶς ὑποχρεώνει νὰ γίνουμε Ὀδυσσεῖς καὶ νὰ νικήσουμε τὸ «τέρας», ὄχι μὲ τὰ δικά του ὅπλα, ἀλλὰ μὲ τὰ ἄλλα, τὰ δικά μας, τὰ λησμονημένα.
Χά… Ἀστεῖα σᾶς λέω… Συνέχεια
«Νὰ δημιουργῇς καὶ δημιουργῶντας νὰ δημιουργεῖσαι….»
Ὁ Ἀριστοτέλης λέει:
«Νὰ δημιουργῇς καὶ δημιουργῶντας νὰ δημιουργεῖσαι καὶ νὰ μὴν εἶσαι τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὴν δημιουργία σου..»
Ἂς τὸ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας καὶ ἂς κάνουμε ἐπιλογὲς στὸ τί εἶναι καλλίτερο γιὰ τὴν καλλιέργεια τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν ψυχική μας. Γιατί φυσικὰ καὶ δημιουργεῖς… θέτεις τὶς βάσεις ἔστω γιὰ τὰ δημιουργήματά σου… ὅταν ἐπιλέγεις τὸ ὀρθόν, τὸ ἄριστον.
Θέλεις πράγματι νά κάνῃς ἀπεργία;
Ἀλλά σωστή ἀπεργία;
Λοιπόν…
Ἤ… Ἄς τὰ πιάσω καλλίτερα ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἐρωτῶ κάποιον γνωστό μου, σύζυγο ἐκπαιδευτικοῦ, γιὰ τὸ ἐὰν ἡ σύζυγός του θὰ ἀπεργήσῃ.Ἀπάντησις; «Μά τί λές καλέ; Ἑβδομήντα εὐρὼ τὴν ἡμέρα τοὺς κόβουν!!!
Στὴν ἀρχὴ δὲν κατάλαβα. Πίστεψα πὼς ὁ μισθὸς τῆς κυρίας του εἶναι ἑβδομήντα εὐρὼ τὴν ἡμέρα. Μετὰ κατάλαβα πὼς οὐσιαστικῶς τοὺς ὑποχρεώνουν σὲ πληρωμὴ μίας μορφῆς προστίμου, πρὸ κειμένου νὰ τοὺς κρατοῦν ἔτσι, ἀκινητοποιημένους. Συνέχεια
Στὸν κόσμο ποὺ ῤθαμε χορτάσαμε γκρεμό….
Τὴν ὥρα ποὺ γεννιόμουνα σχολάγανε οἱ Μοῖρες
Μονάχη μου καθόμουνα κι ἀπ’ τὴν ζωὴ κρατιόμουνα,
Κρατιόμουνα σὲ ἔνα καφάσι μπῦρες….
Πρὸ ὁλίγου ἡ Ἀναστασία ἀνέβασε τὸ τραγούδι «οἱ Μοῖρες» τοῦ Σταμάτη Κραουνάκη, τῆς Λίνας Νικολακοπούλου σὲ ἐκτέλεσιν Τάνιας Τσανακλίδου. Συνέχεια
Ἄλλο δικτατορισμὸς κι ἄλλο δημοκρατία…
Ἐπεὶ δὴ τώρα τελευταῖα ἀκοῦμε τὰ τελείως παράλογα, ζοῦμε μέσα στὴν ἀπόλυτο παράνοια καὶ στὸ τέλος θὰ καταλήξουμε μὲ τὸ νὰ …κάψουμε ἐγκεφάλους, ἄς δοῦμε μίαν εἰκόνα ποὺ μαρτυρᾶ πολλά… Πάρα πολλὰ γιὰ τὴν πραγματικότητά μας.
Τί σκέπτεσθε; Μπᾶ, ποῦ νά σκεφθεῖτε… Ἔχουν σκεφθῇ ἄλλοι γιὰ ἐσᾶς, γιὰ ἐμέναν, γιὰ ὅλους μας… Πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ ἐμᾶς…
Ἄ, καὶ γιὰ νὰ μὴν ξεχασθοῦμε…
Εἶναι ἡ πραγματικότης μας τὸ παραπάνω…
Βέβαια δὲν συζητᾶμε γιὰ τὰ «καλὰ παιδιὰ τῆς ἀκροδεξιᾶς» καὶ τὰ «κακὰ παιδιὰ τῆς ἀκροαριστερᾶς», ἤ τὸ ἀνάποδον. Συνέχεια