Ἡ Μαρία τοῦ μελιοῦ

Ζοῦσε σὲ  μιὰ κυψέλη μαγική,

 
ποὺ ᾿χε θύραν δίφυλλην κι ἁγνήν.
 
Κυττοῦσα ἀπὸ μακρυὰ χωρὶς ἀναπνοήν,
 
ποὺ ᾿ταν ἡ μιὰ τῆς γῆς χιονιᾶς,
 
ἄνοιξις τοῦ Αἰγαίου ἡ ἄλλη.
 
Καὶ πρόσμενα ὅλος σιωπήν καὶ νοῦν ὁλανοιγμένον,
 
τὸ μέλι νὰ τρυγήσω.

Ὁ Προμηθέας ξανασταυρώνεται.

«Στ’ αλήθεια, αν ξαναρχόταν ο Προμηθέας, οι άνθρωποι

της εποχής μας θα έπρατταν ως οι θεοί άλλοτε:
θα τον κάρφωναν στον βράχο και μάλιστα εις το όνομα
αυτού ανθρωπισμού, του οποίου εκείνος υπήρξε το πρώτο σύμβολο.»

Ακόμη και μετά τον θάνατο των αθανάτων
Συνέχεια