Τὸ περὶ Ἐλευθερίας (δι)-Αἴσθημα

Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!

Τὸ περὶ Ἐλευθερίας (δι)-αἴσθημα, παραμένει διαχρονικῶς τὸ βασικότερον κριτήριον (κατ’ ἐμέ!) γιὰ νὰ ἀναζητήσουμε καὶ νὰ ἐντοπίσουμε μὰ καί, καταληκτικῶς, νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν (μᾶλλον μία καὶ μοναδική μας) διέξοδον ἀπὸ τὸ ὅλο καὶ πιὸ ἑλῶδες τέλμα μας (πάντα κατ’ ἐμέ!). Ὠθεῖ δὲ ὄλους ὅσους τὸ διαθέτουν καὶ τὸ συντηροῦν καὶ τὸ τροφοδοτοῦν μὲ ἦθος, ἀποφασιστικότητα, διαύγεια, ἐντιμότητα, ἀπολυτότητα καὶ -κυρίως- αὐτογνωσία, νὰ ἐπιλέξουν ἐξ ἀρχῆς πλευρά, σὲ κάθε περίπτωσιν (ἰδίως τοὺς τελευταίους 18 μῆνες), ἀνεξαρτήτως τῶν ἐπιστημονικῶν ἢ μή, ὑπαρκτῶν ἢ ἀνυπάρκτων, ἐπιχειρημάτων, ποὺ θὰ μποροῦσαν, σῦν τῷ χρόνῳ, νὰ διαθέτουν. Συνέχεια





Ὑπάρχουν καὶ ὅρια στὴν ξετσιπωσιά…

Ἐπειδὴ ἡ κριτική μου στὴν μειωμένη πλέον Ἐθνικὴ συνείδηση πολλῶν Κυπρίων προκαλεῖ ἀπαντήσεις τοῦ τύπου: «Εἴδαμε καὶ τοὺς Ἑλλαδίτες!!!» καὶ κάτι τέτοια, θὰ σᾶς πῶ εὐθαρσὼς ὅτι ὄχι οἱ Ἑλλαδίτες δὲν ἔχουν φτάση σὲ τέτοια σημεῖα ξεπεσμοῦ, νὰ περνοῦν ἐμπρὸς ἀπὸ σημεῖα ποὺ ἐδολοφονήθησαν ἐν ψυχρῷ δύο συμπατριῶτες τους καὶ παρὰ ταῦτα νὰ συνεχίζουν ἀνερυθρίαστα τὴν πορεία τους πρὸς τὸ ὁδόφραγμα τῆς ντροπῆς, πρὸ κειμένου νὰ περάσουν στὴν κατεχομένη ἀπὸ τοὺς δολοφόνους τους, γῆ…

Συνέχεια





Ἐμεῖς τί κάνουμε;

Ἡ Ἑλλὰς ποὺ φεύγει

Βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσω μιλώντας γιὰ τὸν ἑαυτό μου: Μεγάλωσα σὲ ἕνα κομμάτι τῆς Ἑλλάδος, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόηχος τῶν γεγονότων τοῦ 1821 παρέμενε ἰσχυρὸς καὶ ἐπεσκίαζε ὁποιανδήποτε ἄλλη ἱστορικὴ ἀνάμνηση. Μιλώ, βέβαια, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἀττικὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τοῦ Μοριᾶ μας καὶ -κυρίως- γιὰ αὐτὰ τὰ μοναδικά, ὑπέροχα στὴν παράδοξη καὶ κάποτε ἄγρια ὀμορφιά τους, μικρόνησα τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ.  Ἐκεῖ λοιπόν, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ Κ΄ αἰώνα ἐπικρατοῦσαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σφυρηλάτησαν τὴν ναυτικὴ παράδοση τῆς Νεωτέρας καὶ Συγχρόνου Ἑλλάδος. Στὸ σπίτι, πράγματι, ὅπου περνοῦσα τὰ καλοκαίρια ἤταν χαραγμένη ἡ χρονολογία ἀνεγέρσεώς του: 1829. «Γιατί τὸ 1829;» ῥωτοῦσα μικρὸς ἐγώ. «Ἐπειδὴ τότε ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος μας καὶ οἱ πρόγονοί μας μπόρεσαν νὰ κατεβοῦν ἀπὸ τὸ βουνὸ  κοντὰ στὴν θάλασσα», ἔπεφτε τσεκουράτη ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἀκολουθοῦσε ἀκόμη πιὸ κοφτὴ ἡ σύστασις: «Χώνεψέ το αὐτὸ καὶ μὴ ξαναρωτᾶς!» Συνέχεια





Χαμένοι στὸ νὰ μεγιστοποιήσουμε τὴν …αὐτοκαταστροφή μας!!!

Κατὰ τὴν πεπατημένη, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια στὴν Ἑλλάδα, δὲ κυττάζει ὁ κάθε ἕνας τὸ «σπίτι» του. Δὲν κυττᾶ τὸ πῶς θὰ τὸ βελτιώση, καλλιτερεύση, ὀμορφύνη, ἀναβαθμίση, διακοσμήση κοκ, ἀλλὰ ἡ μόνη τοῦ ἔννοια εἶναι τὸ τὶ κάνουν οἱ γείτονες καὶ πῶς θὰ φρενάρη καὶ θὰ διακόψη, ἢ καὶ θὰ καταστρέψη τελικά, κάθε τους προσπάθεια.
Κι ὅλα αὐτὰ κατηγορώντας, καταγγέλλοντας, καρφώνοντας, συκοφαντώντας χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτὸ κι ἀθέμιτο τρόπο, μέσον καὶ ἐπιχείρημα καί, κυρίως ἀδιαφορώντας καὶ μὴ λογαριαζοντας διόλου τὸ κόστος καὶ τὴν χλεύη τῆς αὐτογελοιοποιήσεώς του…
Συνέχεια