Ζήτω ἡ …πλεμπάγια!!!

Ὅταν ἤμασταν μικροὶ πηδούσαμε τὰ κάγκελα στὶς παραλίες γιὰ νὰ μὴν πληρώσουμε εἰσιτήριο. Τὸ κάναμε σὲ Ἄλιμο, Βούλα καὶ Βουλιαγμένη (Ὠκεανίδα). Κάποιες φορὲς στὴν Βούλα μπαίναμε περπατητοὶ γιαλὸ γιαλὸ καὶ στὴ Βουλιαγμένη περνούσαμε μέσα ἀπὸ τὸ «Ἐν Πλῷ», τὸ μαγαζὶ τῶν πλουσίων σκαφάτων (ἢ ὅπως σκατὰ λέγεται τώρα). Συνέχεια





Βιβλιοθήκη Φιλοσοφικῆς

Μαθαίνω πὼς ἡ Φιλοσοφικὴ Ἀθηνῶν ἀπέκτησε Βιβλιοθήκη!!!

Ἦλθε ἡ Πρόοδος στὰ Ἑλληνικὰ Πανεπιστήμια!!! (;;;;;;;)

Εἶχα πάη γιὰ κάτι χαρτιὰ στὴν Φιλοσοφικὴ πρὶν λίγα χρόνια καὶ εἶχα ἐπισκεφθῆ τὸ Βιβλιοπωλεῖο τῆς Σχολῆς…
Νομίζοντας ἡ ἀφελὴς πὼς εὑρίσκομαι ἀκριβῶς στὸ σωστὸ μέρος, ζήτησα ἀπὸ τὴν πωλήτρια νὰ μοῦ πῇ ποιὲς ἀποδόσεις τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν διαθέτουν, γιὰ νὰ ῥίξω μίαν ματιὰ καὶ νὰ δῶ τί θὰ ἀγοράσω… Περίμενα πὼς θὰ ἀνοίξουμε καὶ συζήτηση γιὰ τὶς μεταφράσεις Κακριδῆ, Μαρωνίτου, Καζαντζάκη κλπ… Συνέχεια





Γυρεύοντας τρόπους νὰ ἀποφύγουμε τὴν …εὐθύνη!!!

Θὰ γράψω σήμερα γιὰ τὴν εὐθύνη μας ὡς πολίτες.
Νὰ κάνετε ὅμως ἕναν κόπο γιὰ νὰ διαβάσετε τὴν σημείωσή μου ἔως τὸ τέλος. 
Ἀφορᾶ ἄμεσα στοὺς περισσοτέρους καὶ κυρίους σὲ χρῆστες τοῦ facebook. Συνέχεια





Ἑβδομάδες τῶν (πραγματικῶν καὶ μεγάλων) παθῶν

Τὸ παρακάτω κείμενον ἀπευθύνεται μόνον σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ  ἀκόμη στέκονται ὄρθιοι καὶ πολεμοῦν, ἀρνούμενοι νὰ σκύψουν ἐμπρὸς στοὺς δυνάστες μας. Γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους εἶναι μᾶλλον ἐπικίνδυνο!!!

Ἑβδομὰς τῶν (πραγματικῶν καὶ μεγάλων) παθῶν γιὰ τοὺς Ἕλληνες αὐτὴ ποὺ διανύουμε…
Καί, θέλουμε δὲν θέλουμε, στὸ πέρας αὐτῶν, τῶν τελευταίων ἑβδομάδων, ἀναμένει ἡ σταύρωσίς μας.
Μία σταύρωσις καὶ κάθαρσις μαζύ, ποὺ  θὰ τὴν ὑποστοῦμε, ἐφ΄ ὅσον, ἐδῶ ποὺ  φθάσαμε, μεγαλυτέρα εἶναι ἡ ἡττοπάθειά μας, παρὰ ἡ πίστις μας. Γιὰ νὰ ἐπιιβιώσῃ ὅμως ὁ ἄνθρωπος καί, πολὺ περισσότερο, ἕνας λαός, ἀπαιτεῖται νὰ (ξανά)μάθῃ νὰ ἀγωνίζεται  καὶ νὰ παλεύῃ μὲ κάθε εἴδους ἐχθρό, ἐσωτερικὸ καὶ ἐξωτερικό. Συνέχεια





Λυκουρέζου παγίδευσις καί τιμωρία;

Ὁ γνωστὸς λυκουρέζος, ὁ πολὺ γνωστός, ποὺ προσφάτως ἀπεκαλύφθη πὼς ἐμπλέκεται μὲ διάφορα (παρά)δικαστικὰ ζητηματάκια εἶναι ἕνα σεβαστὸ καὶ ἀπολύτως ἀντιπροσωπευτικὸ ἄτομο, τῆς κρατούσης τάξεως. Διάσημος, πανταχοῦ παρῶν καὶ κυρίως χρήσιμος. Ἀφῆστε δὲ πού, κατὰ πῶς μᾶς τὰ λέν, ἔχει κάθε λογῆς ἐμπλοκὴ σὲ ὅ,τι πιὸ …περίεργο… Ἐὰν ὅμως ἰσχύῃ κάτι τέτοιο, τότε κι αὐτὸς δὲν θὰ σταυρώση τὰ χέρια. Θὰ …πιέση καταστάσεις γιὰ νὰ μὴν πάρῃ κι ἄλλους μαζύ του στὴν κατρακύλα.

Συνέχεια





Ἐμεῖς τί κάνουμε;

Ἡ Ἑλλὰς ποὺ φεύγει

Βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσω μιλώντας γιὰ τὸν ἑαυτό μου: Μεγάλωσα σὲ ἕνα κομμάτι τῆς Ἑλλάδος, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόηχος τῶν γεγονότων τοῦ 1821 παρέμενε ἰσχυρὸς καὶ ἐπεσκίαζε ὁποιανδήποτε ἄλλη ἱστορικὴ ἀνάμνηση. Μιλώ, βέβαια, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἀττικὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τοῦ Μοριᾶ μας καὶ -κυρίως- γιὰ αὐτὰ τὰ μοναδικά, ὑπέροχα στὴν παράδοξη καὶ κάποτε ἄγρια ὀμορφιά τους, μικρόνησα τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ.  Ἐκεῖ λοιπόν, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ Κ΄ αἰώνα ἐπικρατοῦσαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σφυρηλάτησαν τὴν ναυτικὴ παράδοση τῆς Νεωτέρας καὶ Συγχρόνου Ἑλλάδος. Στὸ σπίτι, πράγματι, ὅπου περνοῦσα τὰ καλοκαίρια ἤταν χαραγμένη ἡ χρονολογία ἀνεγέρσεώς του: 1829. «Γιατί τὸ 1829;» ῥωτοῦσα μικρὸς ἐγώ. «Ἐπειδὴ τότε ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος μας καὶ οἱ πρόγονοί μας μπόρεσαν νὰ κατεβοῦν ἀπὸ τὸ βουνὸ  κοντὰ στὴν θάλασσα», ἔπεφτε τσεκουράτη ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἀκολουθοῦσε ἀκόμη πιὸ κοφτὴ ἡ σύστασις: «Χώνεψέ το αὐτὸ καὶ μὴ ξαναρωτᾶς!» Συνέχεια