Τό πρωί λαβαμε στό ἠλ. ταχυδρομεῖο τό  μήνυμα (ἄρθρο) πού παραθέτω πιό κάτω. Οἱ διαδηλώσεις στήν Ἀθήνα, κυρίως, συνεχίζονται ἀλλά ἀνταπόκρισις δέν ὑπάρχει ἀπό μέρους τῆς πολιτείας (φωνή βοώντος ἐν τῆ ἐρήμω σάν νά λέμε). Ἡ ἐξουσία ἔχει καταντήσει αὐτιστική γιά τούς δικούς της λόγους. Οὔτε μία κίνησις. Μία προσπάθεια, ἔστω, νά συζητήση μέ τούς διαδηλωτές. Τί γίνεται ὅταν μιλᾶς κάπου καί δέν εἰσακούγεσαι; Ἤ σηκώνεσαι καί φεύγεις (γιά νά ἀντιδράσης κάπως ἀλλοιῶς στό μέλλον) ἤ χτυπᾶς τήν πόρτα πιό δυνατά. Ἴσως οἱ διαδηλωτές τῆς πλατείας Συντάγματος νά ἐπέλεξαν τό δεύτερο. Τουλάχιστον, γίνεται προσπάθεια νά κλιμακωθοῦν οἱ ἀντιδράσεις. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ἔχουν σκεφτεῖ καί τό ἀποτέλεσμα τῶν κινητοποιήσεων τους. Πολλές φορές ἡ κατάστασις γίνεται χειρότερη! Συνέχεια →