Ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια ἔχουμε ἐπὶ τέλους ξεκινήσει νὰ προφέρουμε, δειλὰ ἀρχικῶς, πιὸ ὁρμητικὰ στὴν συνέχεια, τὴν φράσιν «Εἴμαστε Ἕλληνες».
Τὸ τὶ ἐννοοῦμε βέβαια εἶναι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ποὺ κρύβει ἠ ἔννοια τῆς λέξεως.
Ἕλλην, γιὰ νὰ τὸ πιάσουμε ἀπὸ τὴν βάσιν του, ΔΕΝ εἶναι αὐτὸς ποὺ σέρνεται πίσω ἀπὸ …προσφορές.
Οὔτε αὐτὸς ποὺ παραδίδει πνεῦμα… Οὔτε αὐτὸς ποὺ ἀναζητᾶ ἐθνοσωτῆρες ἤ γενικῶς σωτῆρες. Συνέχεια
Δίχως φυσικὰ αὐτὸ νὰ σημαίνῃ πὼς ΔΕΝ θὰ συναντήσω ἐξαιρετικοὺς διδασκάλους στὴν πορεία μου.
Κάποιοι ἄνθρωποι περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ κάποιοι ἄλλοι παίρνουν. 
Δὲν ὑπάρχει μεταλυτέρα χαρὰ ἀπὸ αὐτήν…