Ἡ ἱστορία ξεκίνησε ἀπὸ τότε ποὺ ἤμασταν παιδιά. Οἱ γονεῖς μας ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὸν κακὸ καὶ ἐπικίνδυνο κόσμο καὶ ἔτσι πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίναμε σὰν ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ποὺ οἱ γονεῖς μας δὲν μᾶς ἄφηναν νὰ κάνουμε παρέα.
Οἱ δάσκαλοί μας ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὴν ἀγραμματοσύνη καὶ ἔτσι μᾶς ἐδιδάξαν πῶς νὰ σκεπτόμεθα σὰν αὐτούς.
Οἱ ἑταιρείες ἐντομοαπωθητικῶν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὰ κουνούπια, τὶς κατσαρίδες καὶ κάθε λογῆς ζωΰφια. Συνέχεια
Στὴν χαρὰ καὶ στὴν λύπη!
Στὴν τύχη καὶ στὴν ἀτυχία…
Στὰ καλὰ καὶ στὰ ἄσχημα…
Γέλα…
Γέλα πολύ… Ἡ ζωὴ εἶναι παιχνίδι καὶ τὴν ἀντιλαμβάνονται μόνον αὐτοὶ ποὺ …παίζουν σωστά!!! Συνέχεια
Μέσα στὸν κάθε ἕνα μας ὑπάρχει μιὰ φωνή, ἡ φωνὴ τοῦ πνεύματός του.
Αὐτὴ ἡ φωνὴ δὲν ἐκφράζεται λεκτικὰ ἀλλὰ ἔρχεται σὰν μιὰ ἐπιγνώσις, σὰν ἔνα φῶς καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Συνέχεια
Κάθε χιλιοστὸ Ἑλληνικοῦ ἐδάφους, τὸ ὁποῖον οἱ παπποῦδες μας ἐπότισαν μὲ τὸ αἷμα τους, κατ’ ἐμὲ πάντα, πρέπει νὰ θεωρεῖται ἱερὸν καὶ ἀδιαπραγμάτευτον… Ἀλλὰ αὐτὰ πιστεύω ἐγώ…
Στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν ἄλλα συμβαίνουν… Κι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανόμεθα ντροπή…
Κι αὐτὰ τὰ ἄλλα, αὐτὰ δῆλα δὴ ποὺ συμβαίνουν, δίχως νὰ ἐρωτηθοῦμε καὶ δίχως νὰ μᾶς ὑπολογίζουν, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανόμεθα ντροπὴ καὶ παραμένουν εἶναι ξένα πρὸς τὴν ἀντίληψιν τοῦ μέσου Ἕλληνος… Συνέχεια
Ὅσο μικρό, ὅσο λίγο, ὅσο ταπεινὸ κι ἐὰν φαίνεται…
Νὰ χαίρομαι… Νὰ τὸ ἀπολαμβάνω!!! Νὰ ἀφήνομαι καὶ νὰ τὸ ζῶ…!!!
Νὰ «εἰσέρχομαι» στὸ γεγονὸς καὶ νὰ γίνομαι τμῆμα του…
Νὰ γίνομαι ἡ στιγμή, ὁ ἀέρας, ὁ ἦχος, ἡ μυρωδιά, τὸ ἄγγιγμα, τὸ ἄκουσμα…
Εἶναι τόσο λίγος ὁ χρόνος μας ἐδῶ, ποὺ δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἀπασχολοῦμε τὴν σκέψιν μας μὲ φόβους καὶ ἀμφιβολίες… Συνέχεια
Ἡ θυσία πολλὲς φορὲς μοιάζει μὲ τὴν ἀγάπη…
Στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι μιὰ πράξις ἀγάπης…
Εἶναι φόβος…
Θυσιάζεται κάποιος ἐκεῖ ποὺ φοβᾶται. Συνέχεια
