Μέσα στὸν κάθε ἕνα μας ὑπάρχει μιὰ φωνή, ἡ φωνὴ τοῦ πνεύματός του.
Αὐτὴ ἡ φωνὴ δὲν ἐκφράζεται λεκτικὰ ἀλλὰ ἔρχεται σὰν μιὰ ἐπιγνώσις, σὰν ἔνα φῶς καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Δὲν εἶναι τόσο ποὺ ἀμφισβητῶνται τὰ Ἴμια…
Κάθε χιλιοστὸ Ἑλληνικοῦ ἐδάφους, τὸ ὁποῖον οἱ παπποῦδες μας ἐπότισαν μὲ τὸ αἷμα τους, κατ’ ἐμὲ πάντα, πρέπει νὰ θεωρεῖται ἱερὸν καὶ ἀδιαπραγμάτευτον… Ἀλλὰ αὐτὰ πιστεύω ἐγώ…
Στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν ἄλλα συμβαίνουν… Κι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανόμεθα ντροπή…
Κι αὐτὰ τὰ ἄλλα, αὐτὰ δῆλα δὴ ποὺ συμβαίνουν, δίχως νὰ ἐρωτηθοῦμε καὶ δίχως νὰ μᾶς ὑπολογίζουν, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανόμεθα ντροπὴ καὶ παραμένουν εἶναι ξένα πρὸς τὴν ἀντίληψιν τοῦ μέσου Ἕλληνος… Συνέχεια
Χαίρομαι μὲ ὅσα ἔχω…
Ὅσο μικρό, ὅσο λίγο, ὅσο ταπεινὸ κι ἐὰν φαίνεται…
Νὰ χαίρομαι… Νὰ τὸ ἀπολαμβάνω!!! Νὰ ἀφήνομαι καὶ νὰ τὸ ζῶ…!!!
Νὰ «εἰσέρχομαι» στὸ γεγονὸς καὶ νὰ γίνομαι τμῆμα του…
Νὰ γίνομαι ἡ στιγμή, ὁ ἀέρας, ὁ ἦχος, ἡ μυρωδιά, τὸ ἄγγιγμα, τὸ ἄκουσμα…
Εἶναι τόσο λίγος ὁ χρόνος μας ἐδῶ, ποὺ δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἀπασχολοῦμε τὴν σκέψιν μας μὲ φόβους καὶ ἀμφιβολίες… Συνέχεια
Μήπως ἡ θυσία κρύβῃ φόβο;
Ἡ θυσία πολλὲς φορὲς μοιάζει μὲ τὴν ἀγάπη…
Στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι μιὰ πράξις ἀγάπης…
Εἶναι φόβος…
Θυσιάζεται κάποιος ἐκεῖ ποὺ φοβᾶται. Συνέχεια
Μά ποιός εἶναι ὁ Ἕλλην τέλος πάντων;
Χμμμ…
Ὅλοι θὰ πεταχθοῦν καὶ θὰ ποῦν πὼς εἶναι ὁ γεννημένος ἐδῶ, στὰ ἑλληνικὰ χώματα…
Καὶ αὐτὸ μάλιστα τὸ βεβαιώνουν ἕνας σκασμὸς ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν, ποὺ ἔχουν ἀποδείξει πὼς ναί, πράγματι οἱ διαβιοῦντες ἐδῶ εἶναι ἀληθινοὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ διαβιοῦσαν κάααααποτεεεεε ἐδῶ.
Ἄρα, βάσει τῶν ἐρευνῶν πάντα, Ἕλληνες εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐγεννήθησαν ὡς Ἕλληνες καὶ δὲν θὰ γίνουν ΠΟΤΕ Ἀλβανοί, Ῥῶσσοι, Γερμανοί, Ἀφγανοί, Σομαλοί, Αἰθίοπες… Ἔτσι; Συνέχεια
Ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη πλευρὰ τοῦ πλανήτου.
«Μικρὸς αἰσθανόμουν δυστυχισμένοςυ ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ φορέσω, μέχρι ποὺ συνάντησα κάποιον …χωρὶς πόδια…»
Μενέλαος Λουντέμης
Ὅλοι μας λίγο πολὺ γνωρίζουμε τὴν παραπάνω φράσιν…
Καὶ ὤ… Τί ἀστεῖο…
Στεκόμεθα, τὴν θαυμάζουμε γιὰ μίαν στιγμή, γιὰ τὴν ἀλήθεια της κι ἀμέσως μετὰ …προσπερνοῦμε γιὰ νὰ ξανὰ κλεισθοῦμε στὰ δικά μας… Στὰ καθημερινά μας… Σὲ αὐτὰ ποὺ ἐχάσαμε καὶ σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν γιὰ νὰ γίνουμε …εὐτυχισμένοι… Σὲ αὐτὰ ποὺ δὲν ἦλθαν ἀκόμη… Σὲ αὐτὰ ποὺ ἡ …τύχη μᾶς ὑστέρησε… Ἥ σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἔκλεψαν…
Κι ὅμως…
Εἴμαστε ἐδῶ, ζωντανοί, ὑγιεῖς…
Τί περισσότερο χρειαζόμεθα;