Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσῃ ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.
Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα, ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσῃ Συνέχεια
Τό σπαθί μου Εἰρήνη; Τό σπαθί μου;
Ποῦ νά τό δώσω Εἰρήνη τό σπαθί μου; Στόν παλιατζῆ; Γιατί; Γιά νά τό πάρῃ κάποιος πιτσιρικᾶς καί νά τό σέρνῃ στήν λάσπη;
Νὰ μεγαλώσῃ ὁ πιτσιρικάς, νά πάῃ στρατιώτης καὶ νὰ τὸ δικαιοῦται γιὰ νὰ τοῦ τὸ χαρίσω…
Κάπως ἔτσι μᾶς θυμίζει ὁ Ἠλίας Λογοθετίδης πὼς ἔπρεπε νὰ εἶναι τὰ πάντα…
Ἀλλὰ δὲν εἶναι… Συνέχεια
ὑπέροχος ἥλιος ἔξω ποὺ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς χαμογελᾶ…
Τὰ πάντα γύρω μας καταῤῥέουν, ἀλλὰ ἡ κατάῤῥευσὶς ἀφορᾷ μόνον σὲ ἀνθρώπινα ἔργα…
Σὲ Παρὰ Φύσιν ἔργα δῆλα δή…
Κι ὅσο περισσότερο πασκίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε, τόσο περισσότερο θὰ μᾶς περιγελοῦν οἱ καταστάσεις….
Διότι Ὅλα θὰ καταῤῥεύσουν… Εἶναι ἡ Ἀνάγκη! Συνέχεια
Ὅταν πρῶτο ἔλαβα τὸ παρακάτω μήνυμα δὲν τὸ πολὺ ἐπίστευσα.
Τὸ ἤθελα, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπα πολλὲς πιθανότητες γιὰ νὰ διαδοθῇ…
Ὄχι γιατὶ δὲν τὸ εἴχαμε ἀνάγκη, ἀλλὰ διότι ἤδη ἡ κατάθλιψις κτυποῦσε τὶς πόρτες μας…
Τότε μάλιστα, ἐκεῖνες ἀκριβῶς τὶς ἡμέρες, ἦταν ποὺ στὴν Ἰαπωνία ὁ σεισμὸς καὶ τὸ παληῤῥοϊκὸ κύμα εἶχαν ἐπιφέρει ἀνυπολόγιστες καταστροφές… Κι ἔβλεπα τοὺς Ἰάπωνες νὰ στέκουν ὀρθοί, χαμογελαστοί, αἰσιόδοξοι… Συνέχεια
Πόσες φορές ἀλήθεια ἔχουμε ἐξοργισθῇ μέ κάποιον ἐργοδότη;
Πόσες φορές ἔχουμε ἀντιληφθῇ πώς μᾶς ἐκμεταλλεύονται;
Πόσες ἀκόμη πώς ἔχουμε ἀδικηθῇ;
Ἔ λοιπόν, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους… Συνέχεια
Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε φτιαγμένοι ἀπὸ τὴν ἴδια Ὀνειρόσκονη ποὺ εἶναι φτιαγμένα τὰ ἄστρα…
Τὸ πόσο λάμπουν τὰ ἄστρα, τὸ ὁρίζει ὁ Ἥλιος. Συνέχεια
