Ἕνα  βῆμα τὴν φορά.
Ὅλη ἡ ζωή μας, ἀπὸ παιδιὰ ἀκόμη, ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ μικρὰ βήματα.
Κάθε βῆμα κάπου μᾶς ὁδηγεῖ.
Ἄλλοτε αὐτὸ συμβαίνει συνειδητῶς κι ἄλλοτε ὄχι.
Καὶ στὶς περισσότερες φορὲς ΔΕΝ συμβαίνει συνειδητῶς. Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη διαφορὰ ποὺ ἔχει ὁ ἐπιτυχημένος ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἀποτυχημένο, εἶναι στὴν ἐπιμονή.

Οὐσιαστικῶς ἡ δέσμευσίς μας, σὲ ἕναν στόχο, ὁποιονδήποτε, μαρτυρᾶ τὸ ἐὰν πράγματι θέλουμε, ἤ ὄχι, νὰ ὑλοποιήσουμε αὐτὸν τὸν στόχο.
Καὶ εἶναι γεγονὸς πὼς αὐτοὶ ποὺ ἐπιτυγχάνουν τοὺς στόχους τους, ὁπλίζονται μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή! Συνέχεια →

Πόσα χρόνια…
Πόσες γενεές…
Κι ὅμως ἀκόμη στὰ αὐτιά μας ἀντηχοῦν οἱ σάλπιγγες τοῦ πολέμου…
Οἱ μάχες σὰν νὰ μὴν ἔπαψαν ποτὲ κι ἀχός τους, ἰδίως κάτι τέτοιες ἡμέρες, φθάνει στὰ αὐτιά μας καὶ μᾶς ἀναστατώνει… Συνέχεια →

Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ πρότυπα, οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές, χρειαζόμεθα κάτι πολὺ δυνατό, ποὺ θὰ μᾶς βγάζη ἀπὸ τὴν στασιμότητα.
Διότι ἡ στασιμότης φέρνει  τὴν ἀπάθεια καὶ τελικῶς τὴν δουλικότητα.

Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ὅποιες φθορές, κυρίως ὅμως νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνδυναμώνουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία, πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε πρότυπα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Συνέχεια →