Σούρουπον εἶναι, Σαββάτου μέρος τῆς νυκτός,
εἰς τῆς Μάνδρας τὸ Χαγιάτι
κι εἶναι τὸ τζάκι σιωπηρόν,
γεμᾶτον τὸ κανάτι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Λόγος
Ἦταν αὐτὴ ἡ στιγμή, ἡ εὐτυχισμένη…
Ἦταν, αὐτὴ ἡ στιγμὴ
τὴν φυλάκισα στὸ βλέμμα
στὴ σκέψη
δικιά μου νὰ τὴν ἔχω
Συνέχεια
Οἱ Κινήσεις
Μάζεψαν τὶς γερασμένες τὶς κινήσειςκαὶ ὅσες μοῦ φάνηκαν πεθαμένες
– λόγια, λόγια -, συρράπτουν
γερασμένες, πεθαμένες τὶς κινήσεις
πόσες ἀπ᾿ αὐτὲς θυμᾶσαι
νὰ ἔχουν γίνη κύματα
καὶ πόσες ἀπ᾿ αὐτὲς θυμᾶσαι
νὰ σημαδέψαν τὸ βῆμα τοῦ λύκου
ἢ τὸν λόγο
πόσες ἀπ᾿ αὐτὲς τὸν ἔκαμαν τραγούδι. Συνέχεια
Ὀρφικὸς Ὕμνος. Κωστῆ Παλαμᾶ
Ἔξω ἀπὸ τοὺς δρόμους τῶν ἀστόχαστων,
λειτουργὸς καὶ ψάλτης ὀρφικός,
ἕναν ὕμνο ξαναφέρνω
μιᾶς λατρείας πανάρχαιας πρὸς τὸ φῶς.
Ἔτρεξε ὡς τὰ τώρα ὁ λογισμός μου,
καταχωνιασμένος ποταμὸς
ξάφνισμα στὸ βούισμα τῶν ἀνθρώπων Συνέχεια
Κι οἱ μόνες μάχες ἄς εἶναι τῆς καρδιᾶς…
Καταστάλαξε
ὁ ἀχὸς τοῦ πολέμου
καὶ ἦλθε ἡ ὥρα
τῆς θλιμμένης σιωπῆς
ποὺ ἀγωνιᾶ
Συνέχεια
Κι ἀπὸ τότε ἔγινες …πουτ@ν@ εὐκαιρίας!!!
ἤμουν μιὰ νύκτα βροχερὴ μαζύ σου στὸ Παρίσι …λίγο πρὶν ἀπ’ τὴν κρίση…
μὲ εἶχες πάρει ἀγκαλιὰ καὶ γκρίνιαζες θυμᾶμαι… σουβλάκια γιὰ νὰ φᾶμε …
τσατίστηκα…
σὲ μάλωσα…
σοῦ ‘πα: «μὴν κλαῖς χοντρέ… γιὰ βόλτα θὰ σὲ πάω στὸ Ile de la Cite…»
Συνέχεια