Ἡμέρες ποὺ εἶναι, εἶπα νὰ κάνω μίαν εὐχὴ σὲ ὅσους ἑορτάζουν. Ἡ εὐχὴ μου; Ὁ τίτλος. Τὸ μοιράστηκε μαζύ μου ἕνας φίλος πρὸ ἑνὸς ἔτους. Ἦταν καλὴ εὐχή. Σὲ λάθος στιγμὴ ὅμως…
Τί ζοῦμε; Καὶ πῶς ζοῦμε; Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γύρω μας εἶναι σχεδὸν μουδιασμένοι. Κρυμμένοι μέσα στοὺς ἑαυτοὺς τους, ἀναζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς ὅποιους ἄλλους, νὰ κάνουν κάτι. Ὁ,τιδήποτε! Νὰ φωνάξουν, νὰ γιουχάρουν, νὰ φτύσουν, νὰ πετάξουν παπούτσια, γιαούρτια, καφέδες, τομᾶτες καὶ κολοκυθάκια. Τώρα τελευταῖα καὶ πρᾶσα! Κάτι τέλος πάντων νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι!
Τὸ καλλίτερο ποὺ εἶδα τόσους μῆνες! Εἶδα τὶς φωνές σας, τὸ ξύλο, τὸ κυνήγι, τὰ δακρυγόνα, τὴν θλίψι σας, τὸν θυμό σας, τὴν ἀπελπισία σας, τὸ δέσιμο, τὴν ὑπερηφάνεια σας, τὸν κόπο σας, τὴν θέλησίν σας, τὴν δύναμι, τὴν ἀπογοήτευσι, τὴν ὁμαδικότητα…
Ἕνα μοναδικό εὕρημα γιὰ τὸν πολιτισμό! Ὁ τᾶφος τῆς Σαπφοῦς! Τῃς
Ἔχω ἐκνευρισθεῖ, ὅπως θὰ ἐκνευρισθεῖτε κι ἐσεῖς! Καστελόριζο, συμφώνως μὲ τὰ νεότερα ἀνακοινωθέντα, τέλος! Ἢ ὀρθότερα, τὸ Καστελόριζον, ποὺ ἀνήκει στὴν Μεσόγειο (κατὰ τὸν βεζύρη φυσικά) δὲν ἔχει ΑΟΖ…