Καλά! Ἔχουν πάρει χαμπᾶρι τά δημοσιογραφολαμόγια, ὅτι μέ τά ρεπορτάζ πού βγάζουν γιά τούς ἀπολυμένους … τό μόνο πού καταφέρνουν εἶναι νά τούς στοχοποιοῦν ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;;
Καταλαβαίνουν τί λένε καί τί κάνουν;
Γιατί, ἡ βλακεῖα ἔχει τά ὄριά της!
Ὅλοι! μέ μία μόνο ἐξαίρεση … τό πρόβλημά τους εἶναι ὅτι χάνουν τήν ἐργασία τους … καί δέν ἔχουν ἄλλο εἰσόδημα … ΚΑΙ ΟΧΙ ἡ ἐπάρκειά τους ἤ ἡ ἐμπειρία τους γιά τήν συγκεκριμένη ἐργασία !!!
Τό πρόβλημα τοῦ ἄλλου, εἶναι ὅτι τά παιδιά ΤΟΥ χρειάζονται φροντιστήριο καί δέν θά μπορῇ νά τό πληρώσῃ…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ζήτω ἡ τρέλλα καὶ ἡ ὑποκρισία τῶν δῆθεν!
Συλλαμβάνεται κάποιος, βγαίνοντας ἀπὸ γιάφκα, ἀναρχικῆς τρομοκρατικῆς όργανώσεως, κρατώντας τσάντα γεμάτη μέ ὅπλα καί χειροβομβίδες καί δηλώνει ἀναρχικός.
Τό κράτος τόν προφυλακίζει γιά νά δικαστῇ καί αύτός ΕΞΗ (6) φορές ἀποφεύγει τήν δίκη παίρνοντας μέ κόλπα άναβολές.
Κατόπιν καί έπειδή πρόκειται νά παρέλθῃ τό 18άμηνο καί ὑπάρχει κίνδυνος ὁ τυπάκος νὰ άποφυλακισθῇ καί νά γίνῃ Λούης τύπου Μαζιώτου-Ῥούπα, ἡ δικαιοσύνη τοῦ χώνει νέες κατηγορίες πού θά τόν κρατήσουν φυλακή γιά ἄλλους 18 μήνες. Τότε ὁ ἀνάρχας κάνει δῆθεν ἀπεργία πείνας καί βγαίνει παραπονούμενος, ἐπειδή τό κράτος καί ἡ κοινωνία πού θέλει νά καταστρέψῃ μέ τήν βία, τοῦ φέρονται μέ ἄσχημο τρόπο καί καταπατοῦν τά δικαιώματά του.
Συνέχεια
Ἡμερολόγιον στρατιώτου.
Ποιας χώρας είμαι κομμάτι; Αναρωτιέμαι συνέχεια και απάντηση δεν έρχεται από πουθενά. Γραφιάδες και εργολάβοι κάνουν ασκήσεις πια επί χάρτου σε αυτό το κομμάτι γης που στέκεται σαν βραχονησίδα μέσα σε μία γκρίζα ζώνη που από τη μια έχει το μέλλον και από την άλλη το παρελθόν. Και εγώ δεν ανήκω ούτε στο μέλλον ούτε στο παρελθόν. Στέκομαι εδώ άνευ ταυτότητας πλέον, να σέρνομαι σε δικαστήρια και να απολογούμαι που η μάνα μου κοιλοπόνεσε σε αυτή την γη και όχι σε άλλη.
Συνέχεια
Ὁ νέος «Μεσσίας»
Σ’ ἕνα ἀπό τά πολλά παράξενα βιβλία πού ἔχω διαβάσει εἶχα βρεῖ καί μιά πολωνική παροιμία πού δίνει ἀπάντηση σέ ἕνα ἀπό τά πιό σοβαρά προβλήματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας: τήν «τσουναμική» διάχυση στή χώρα μας μιᾶς ξένης μάζας ἀνθρώπων μέ ἀπροσδιόριστη ταυτότητα, ἀκαθόριστη ὑγιεινή κατάσταση, ἀμφίβολη ἠθική ποιότητα, μέ ὕποπτες κατά τό πλεῖστον διαθέσεις καί περισσότερο ὕποπτες διασυνδέσεις.
Γιά τό πρόβλημα αὐτό, πού τείνει νά ἐξελιχθεῖ σέ γάγγραινα, ἡ πολωνική παροιμία διδάσκει τόν ἀκόλουθο τρόπο ἀντιμετωπίσεως: «Ἄν οἱ ποντικοί μπαίνουν στό κελλάρι σου ἀπό μιά μεγάλη τρύπα, τότε βούλωσε τήν τρύπα…»!
Ὑπερήφανοι μόνον γιά τόν Ἀνετοκοῦμπο;
Ὄχι, δὲν εἶναι μόνον γιὰ αὐτὸν ὑπερήφανοι… Βασικῶς δὲν ἔχουν κάτι γιὰ τὸ ὁποῖον νὰ εἶναι ὑπερήφανοι…
Ὀρθότερα τοὺς κουράζουν αὐτὰ τὰ περὶ ὑπερηφανείας… Γιὰ τὴν ἀκρίβεια δὲν γνωρίζουν τὴν λέξι…
Ἤ ἀκόμη ὀρθότερα, τὸ παίζουν πὼς εἶναι μόνον γιὰ αὐτὸν ὑπερήφανοι, διότι δὲν μποροῦν νὰ βροῦν τίποτα καλλίτερο μέσα στὶς ὀρδὲς τῶν βαρβάρων. Κι αὐτὸν τὸν φουκαρᾶ τὸν ἔψαξαν πάρα πολὺ γιὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν. Ξέρετε πόσα χρόνια ἀναζητοῦν ἕνα Ἀνετοκοῦμπο; Πάλι καλὰ ποὺ τὸν πέτυχαν…
Θὰ μποροῦσε νὰ περάσῃ ὅλη τους ἡ ζωὴ δίχως νὰ τὸν βροῦν…
Λίγο ἀκόμη νὰ σηκωθοῦμε λίγο ψηλότερα…
«Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός, ὅλο βουνὰ
ποὺἔχουν σκεπὴ τὸ χαμηλὸ οὐρανὸ μέρα καὶ νύχτα.
Δὲν ἔχουμε ποτάμια δὲν ἔχουμε πηγάδια
δὲν ἔχουμε πηγὲς μονάχα λίγες στέρνες,
ἄδειες κι᾿ αὐτές, ποὺἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνοῦμε.
Ἦχος στεκάμενος κούφιος, ἴδιος με τὴ μοναξιά μας
ἴδιος με τὴν ἀγάπη μας, ἴδιος με τὰ σώματά μας.
Μᾶς φαίνεται παράξενο ποὺ κάποτε μπορέσαμε