Μᾶλλον ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸν «ἰδεολογικό» μεσαίωνα ποὺ ἀπολαμβάνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, οἱ (ἂς ποῦμε) φυσικοὶ κληρονόμοι τῶν ἐκπολιτιστῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.
Ἕναν μεσαίωνα ποὺ δὲν ἀπειλεῖ πλέον ἐμᾶς διότι ἁπλούστατα τὸν βιώνουμε.
Ἐὰν λοιπὸν μᾶς ἀναστατώνουν εἰκόνες σὰν κι αὐτήν:
Λέγαμε λοιπὸν πὼς αὐτὴ ἡ …«ἀλληλεγγύη» τυγχάνει καὶ μεγάλων ἐπιδοτήσεων. Κρατικῶν κι εὐρωπαϊκῶν.
Ὑποστηρίζεται δὲ ἀπὸ ὅλα τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, ἀποκρύβοντας πολλὲς ἐνδιαφέρουσες λεπτομέρειες γιὰ τὸν …ὄψιμο «ἀνθρωπισμό» τῶν …«προστατῶν» μας, ποὺ πάντα, πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ ἐμᾶς, μεριμνοῦν, φροντίζουν, νομοθετοῦν μά, κυρίως, ἐντοπίζουν τρόπους χρηματοδοτήσεώς τους εἰς βάρος μας. Ἐμεῖς, οἱ πολλοί, πληρώνουμε. Αὐτοί, οἱ λίγοι κι …ἐκλεκτοί, ἀπολαμβάνουν.
Ὁ ἀνδρεῖος καὶ ὁ ἀγαθός, ὡς πρότυπα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ἦσαν γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες τρόπος ζωῆς, σκοπὸς καὶ χρέος. Κάθε οἰκογένεια, ἀπολύτως συνειδητά, μεριμνοῦσε γιὰ νὰ ἐκπαιδευθοῦν τὰ τέκνα της μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ πάντα, σὲ ὁποιανδήποτε συνθήκη, αὐτὰ τὰ τέκνα νὰ παραμένουν πυλῶνες ἰσχυροὶ τῆς μίας Ἱερᾶς Πατρίδος.
Ἡ ἔννοια τῆς Πατρίδος δέ, μὲ τὴν ὁποίαν τοπικὴ διαφορετικότητα, ἦταν κατὰ κύριον λόγο κοινὴ γιὰ ὅλους τοὺς πολῖτες μίας Πόλεως – Κράτους καί, οὐσιαστικῶς, λειτουργοῦσε ὡς καταλύτης γιὰ τὴν συνολικὴ συμπεριφορὰ τῆς Πόλεως στὰ Ἐθνικὰ ζητήματα καὶ στοὺς Ἐθνικοὺς κινδύνους. Ἀπόδειξις δὲ τούτου εἶναι οἱ Περσικοὶ Πόλεμοι, κατὰ τοὺς ὁποίους ὅσοι πράγματι ἔνοιωθαν Ἐλεύθεροι Ἕλληνες, συνεστρατεύθησαν μεταξύ τους, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κοινὸ ἐχθρό, ποὺ ἔσερνε μαζύ του καὶ τοὺς προσκυνημένους ἑλληνοφώνους συμπατριῶτες τους. Συνέχεια
Ἕνα παλαιότερον κείμενον, ποὺ πιστεύω πὼς πρέπει συχνὰ πυκνὰ νὰ ἐπαναφέρω, διότι μᾶς δίδει ἀφορμὴ γιὰ ἐπὶ πλέον ἔρευνα καὶ προβληματισμούς.
Δὲν θέλω νὰ χαλάσω τὸ ἑορταστικὸ τῶν ἡμερῶν κλίμα καὶ πρὸς τοῦτο δὲν θὰ ὑπάρξουν περισσότερα σχόλια.
Μόνον ὑπενθύμισις… ἡμέρες ποὺ εἶναι… Συνέχεια
Θύματα παντοῦ!!! Ὁρατὰ καὶ μή. Ἐπίσημα κι ἀνεπίσημα.
Διότι τὴν σήμερον ἔνοχος εἶναι ὅποιος ἀρνεῖται νὰ παραιτηθῇ τοῦ φυσικοῦ του δικαιώματος στὴν ζωή.
Ἔνοχος εἶναι ὅποιος ἀρνεῖται νὰ ἀναγνωρίσῃ δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου ἐπάνω του, σὲ ὅποιον ἐπιβουλεύεται τὴν ζωή του καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του.
Ἔνοχος εἶναι ὅποιος δὲν παραδίδεται ἀμαχητὶ καὶ δὲν παραιτεῖται τῶν κόπων του μὲ χαρά…
Εἶναι βλέπετε καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ποὺ ὅμως ἀναγνωρίζονται μόνον στὰ μέλη τῆς αὐτῆς συμμορίας. Ὅλοι οἱ ἄλλοι εἴπαμε… Ἔνοχοι… Δίχως εἰσαγωγικὰ βεβαίως βεβαίως…!!!
Συνέχεια
Γράφαμε πρὸ καιροῦ γιὰ τὸ θέμα τοῦ φόρου τῶν κατοικιδίων, πού, βάσει τῶν τότε διαφαινομένων, ἦταν καὶ στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν πρὸ τῶν πυλῶν. Ἕνας φόρος ποὺ ἔφθασε, ἐπὶ τέλους, διότι οἱ …«σωτῆρες» μας ἀρνοῦνται νὰ λειτουργήσουν αὐτοτελῶς. Ἀπαιτεῖται, γιὰ νὰ ὑπάρχουν, σαφὴς ἐξάρτησίς τους ἀπὸ τὰ σαπροφυτικὰ τοκογλυφικὰ κέντρα τοῦ πλανήτου, πού, ἐπὶ τέλους, σιγὰ σιγά, ἀποκαλύπτουν τὸ ἀηδιαστικό τους «σκεπτικό», μαζὺ μὲ τὶς πραγματικές τους προθέσεις.
