Ὑπάρχουν καί ἑλληνικά στίς πλάκες τῆς Γεωργίας;

Μὲ τὶς λίθινες πλάκες τῆς Γεωργίας ἔχουμε ἀρκετὲς φορὲς καταπιασθῆ, καθὼς ἐπίσης καί, σὲ γενικὲς γραμμές, μὲ τὸ περιεχόμενον τῶν κειμένων τους. Ἕνα περιεχόμενον ποὺ ἀπευθύνει ἕνα μήνυμα στὴν ἀνθρωπότητα, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πῶς σχεδιάζεται (;;;) νὰ εἶναι ἢ πὼς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἤ, τέλος πάντων, πὼς θὰ ἤθελαν νὰ εἶναι, μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα, τὸ μέλλον αὐτῆς τῆς ἀνθρωπότητος. Λέγονται φυσικὰ πολλὰ γιὰ κάτι χρονοκάψουλες καὶ ἄλλα περίεργα, ἀλλὰ δὲν εἶναι στὶς προθέσεις μας νὰ καταπιασθοῦμε μὲ ἐτοῦτα. 

Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχουμε κάνη, ἔως σήμερα, ὅμως εἶναι νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ τμῆμα τους ἐκεῖνο ποὺ «μιλᾶ» ἑλληνικά. Καί, νομίζω, πὼς τελικῶς αὐτὸ τὸ μικρὸ ἑλληνικὸ τμῆμα τους, ἔχει νὰ μᾶς πῇ πολλὰ περισσότερα, ἀπὸ ὄσα φανταζόμεθα. Εἶναι γεγονὸς πὼς στὸ ἐπάνω μέρος τῶν τεσσάρων καθέτων λίθων ἔχει τοποθετηθῆ μία ὁριζόντιος λίθινος πλάκα, ποὺ κάτι ἀναγράφει, σὲ κάθε της πλευρά, σέ, κατὰ πῶς μᾶς λέν, ἀρχαῖες γλῶσσες. Μία ἐξ αὐτῶν ἡ ἑλληνική. Συνέχεια





Ἀντί-καπνιστικὴ Ἐκστρατεία

Μὲ μεγάλη μου εὐχαρίστηση παρατηρῶ ὅτι αὐτοὶ ποὺ δὲν καπνίζουν ἢ πού σταμάτησαν τὸ κάπνισμα, ἐν γνώσει τους νὰ μὴν ἐναρμονίζονται μὲ τὴν νεοεποχίτικη (ἔκφραση τῆς Φλ Φλου), προπαγάνδα καὶ ἀντιμέτωπίζουν μὲ ἤπιο τρόπο καὶ συμπάθεια τοὺς καπνιστὲς καὶ μὲ συγκαταβατικὴ διάθεση, εἶναι διατεθημένοι νὰ εὑρεθοῦν λύσεις ὅπως θὰ συνέβαινε σὲ κάθε καλὴ κοινωνία.
Συνέχεια





Ῥῶσσος Ἥρως διέσωσε τὰ παιδιά του ἀπὸ τὴν ὀρθοκομμουνιστικὴ Σουηδία!!!

Τὴν ἱστορία τοῦ Denis Lisov δὲν θὰ τὴν ἀκούσετε σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ φέηκ νιοῦζ τῆς Ἑλλάδος (ἀλλὰ καὶ τῆς Εὐρώπης γενικότερα).
Στόχος εἶναι οὐδέποτε νὰ μαθευθῇ!!! 
Οὐδεὶς λελὲς θὰ τὴν γράψη καὶ ὅλοι οἱ εὐρωπαϊστὲς θὰ τὴν θάψουν.
Συνέχεια





Δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ δὲν ἐνυπάρχουν στὴν Ἐλευθερία

«Ὁ Ἐλεύθερος Λόγος μᾶς πληγώνει»…

(τοῦ Ἀνωνύμου κατ’ ἐπιθυμία του…)

Θέλει παιδεία γιὰ νὰ ἀποδέχεσαι τὴν ἴδια στιγμὴ τὸν Πιτσιρίκο καὶ τὸν Ἀρκᾶ, τὸν Κουφοντίνα καὶ τὸν Ρουπακιᾶ, καθὼς καὶ τὸ δικαίωμα νὰ παίρνουν ἄδεια (ἐφ’ ὅσον τὸ προβλέπει ὁ νόμος).
Συνέχεια





Οἱ χαλύβδινοι κανόνες τοῦ πολιτικοῦ γίγνεσθαι

Οἱ χαλύβδινοι κανόνες τοῦ πολιτικοῦ γίγνεσθαι καὶ οἱ συνέπειες τῆς τηρήσεώς τους.

Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Τὸν δημόσιο βίο τῶν ἀνθρώπων διέπουν κανόνες – «νόμοι» κατὰ τὴν μαρξιστικὴ φρασεολογία. Εἶναι λάθος -ὀλέθριο μάλιστα- τὸ νὰ νομίσῃ κάποιος πὼς οἱ κανόνες αὐτοὶ «εἶναι γιὰ πέταμα». Κάθε ἄλλο! Ἐπειδὴ ὅμως, ὅπως ἐτόνισε καὶ ὁ Δημήτρης Χατζής, «ἀλέθεται [καθημερινὰ] ὁ ἄνθρωπος μὲ τοῦτο καὶ μὲ ἐκεῖνο καὶ τὸ ἄλλο καὶ δὲν προλαβαίνει νὰ πάρῃ χαμπάρι τὸ τί γίνεται γύρω του», καλὸ εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τὸν βασικό, τὸν χαλύβδινο κανόνα, ποὺ ἀπαρέκκλιτα ὀφείλει νὰ τηρῇ ὁποιοσδήποτε ἀπευθύνεται σὲ πλήθη∙ συγκεκριμένα:
Συνέχεια





Δὲν χάνονται οἱ …«χρήσιμοι»!!!

Πολὺς λόγος ἔγινε γιὰ τὴν …ἀποπομπὴ τοῦ μπένυ. Πολὺς λόγος ἔγινε καὶ γιὰ τὴν «ἀνταμοιβὴ» (ἤ, ἄλλως, ἀποκατάστασιν) τοῦ καμίνιους σὲ ἐκλόγιμο θέσιν, στὸ ψηφοδέλτιο ἐπικρατείας τοῦ μΠατΣοΚ.
Διότι, ὡς γνωστόν, τὸ καμίνιους ἦταν, εἶναι καὶ πολὺ πιθανὸν συντόμως νὰ ξαναγίνῃ «χρησιμότατον»…
Δὲν «καίγονται» τέτοια «χαρτιὰ» ἀπὸ τοὺς γνωστούς μας (πάντα προνοητικοὺς) τοκογλύφους.

Συνέχεια