Παγκοσμιοποίησις ἔως νά …«παγώσῃ ἡ κόλασις»;

Κάτι ἁπλὸ καὶ συνάμα ἐλπιδοφόρο …κάπως. Ἀπὸ ὅσα πληροφοροῦμαι, πρέπει νὰ εἴμαστε ἀπὸ τὶς πολὺ λίγες χῶρες, στὶς ὁποῖες ἀρκετοὶ κάτοικοι, τοὐλάχιστον ὅσοι χρησιμοποιοῦν τὸ διαδίκτυο, δὲν ἔχουν «χάψη» τὸ παραμυθάκι τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς. Χωρὶς νὰ παραβλέπονται κάποιες ἀσκήμιες ποὺ γράφονται γιὰ τὴν δεκαεξάχρονη, χειραγωγουμένη Γκρέτα, εἴμαστε θεωρῶ ἀπὸ τοὺς λίγους ποὺ δὲν τσιμπᾶμε τόσο εὔκολα.
Συνέχεια





Θρήσκευμα, ταὐτότητες καὶ ἰθαγένεια

Ἐὰν ἐξετάσουμε τὸ θέμα τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος, σὲ ἔνα δημόσιον ἔγγραφον, θὰ καταλήξουμε νὰ φαγωθοῦμε μεταξύ μας …ἀναίτια. Κι αὐτὸ διότι, ὅσο κι ἐὰν κάποιους ξεβολεύῃ, ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὄπως ἀκριβῶς ἡ ψῆφος πρέπει (θεωρητικῶς λέμε!!!) νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα ἀτομικῆς ἐπιλογῆς, βάσει κάποιων κριτηρίων σέ, ὑποτίθεται, περίοδον ποὺ τὸ ἄτομον δύναται νὰ κρίνῃ δίχως ἐπιδράσεις, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ τὸ θρήσκευμα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποφασίζεται ἀπὸ ἄτομα ποὺ θὰ ἔχουν ὅλα τὰ ἀναγκαία στοιχεία γιὰ νὰ κρίνουν καὶ νὰ ἀποφασίσουν κάτι τέτοιο. Μάλιστα, ἐὰν εἴμαστε ἔντιμοι καὶ εἰλικρινεῖς, θὰ ὑποχρεωθοῦμε νὰ συμφωνήσουμε πὼς τελικῶς ἂν καὶ ἡ ψῆφος εἶναι κάτι πρόσκαιρον, ποὺ δύναται νὰ ἀλλάξῃ, κατὰ περίπτωσιν, βάσει τῶν ἑκάστοτε δεδομένων, τὸ θρήσκευμα εἶναι κάτι ποὺ δυσκολότερα ἀλλάζει καί, στὶς περισσότερες τῶν περιπτώσεων συνοδεύει τὸ ἄτομον καθ’ ὄλην τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του. Κατ’ ἐπέκτασιν, κατ’ ἐμέ, τὸ θρήσκευμα εἶναι πολὺ σοβαρότερο καὶ σημαντικότερον γιὰ νὰ τὸ ἐπιλέγουν ἄλλοι γιὰ ἐμᾶς. Μὰ αὐτὰ εἶναι ψιλὰ γράμματα… Συνέχεια





Ὑπὲρ ἄνω ὅλων ἡ ἀλληλεγγύη!!!

Πρὸς τί τὸ μίσος καὶ ὁ ἀλληλοσπαραγμός. Εἰρήνη ὑμὶν ἀδέρφια.

Συνέχεια





Δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ δὲν ἐνυπάρχουν στὴν Ἐλευθερία

«Ὁ Ἐλεύθερος Λόγος μᾶς πληγώνει»…

(τοῦ Ἀνωνύμου κατ’ ἐπιθυμία του…)

Θέλει παιδεία γιὰ νὰ ἀποδέχεσαι τὴν ἴδια στιγμὴ τὸν Πιτσιρίκο καὶ τὸν Ἀρκᾶ, τὸν Κουφοντίνα καὶ τὸν Ρουπακιᾶ, καθὼς καὶ τὸ δικαίωμα νὰ παίρνουν ἄδεια (ἐφ’ ὅσον τὸ προβλέπει ὁ νόμος).
Συνέχεια





Διαιωνιζόμενα προβλήματα διασφαλίζουν (νομότυπες) …ἐκταμιεύσεις!!!

Ὁ Καραμανλὴς δὲν εἶπε «ὅσοι δὲν πληρώνουν εἰσιτήριο εἶναι ἀποβράσματα».
Ἡ ἀκριβὴς δήλωσίς του ἦταν:

«Αὐτὸ ποὺ σκεπτόμεθα νὰ κάνουμε, εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο ἔχει συμβῆ στὴν Γαλλία καὶ τὴν Ἀμερική, εἶναι νὰ ὑπάρξῃ μία πολὺ μεγάλη διαφημιστικὴ καμπάνια γιὰ τοὺς λεγομένους τζαμπατζῆδες. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι νὰ ἔλθω ἐγὼ νὰ σὲ πιάσω, τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει αὐτὴν τὴν πράξη πρέπει νὰ νοιώθῃ ὡς ἀπόβρασμα τῆς κοινωνίας».

Συνέχεια





Ὁ ἦχος τῆς κοινωνικῆς ἀποδοκιμασίας

Ἕνα μονότονο διαπεραστικὸ «ντὶν ντὶν ντὶν» ἀκούγεται κάθε φορὰ ποὺ ἕνας ἐπιβάτης περνᾶ «λαθραία» τὶς μπάρες στὸ μετρὸ ἢ τὸν ἠλεκτρικό, χωρὶς νὰ «σαρώσῃ» τὸ εἰσιτήριο ἢ τὴν κάρτα του στὴν εἰδικὴ ὀθόνη τῆς μεταλλικῆς γκουμούτσας. Συνέχεια