«Ἡ Ἑλλὰς ἐπιστρέφει στὶς διεθνεῖς ἀγορές, ἐπιδιώκοντας νὰ ἀντικαταστήσῃ τὰ πενταετῆ ὁμόλογα, ποὺ λήγουν τὸ 2019, ἀπὸ νέα ποὺ θὰ λήγουν τὸ 2022».
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἔρευνες
Φονιάδες, μαχαιροβγάλτες καὶ ἀνθέλληνες οἱ …«ἡγέτες» μας. (α)
Ἐδῶ καὶ σχεδὸν δύο αἰῶνες ἐπισήμως, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πολὺ πολὺ περισσότερο.
Καί, φυσικά, πίσω ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν ἀπίστευτη κι ἀνθελληνικὴ ὑστερία, μία τράπεζα, ποὺ διαχειρίζεται τὸ ἱστορικό μας ἀρχεῖο καὶ ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὸ τὶ πρέπει ἢ δὲν πρέπει νὰ διδαχθοῦμε γιὰ τὴν Ἱστορία μας, ἐπιλέγει ἐπὶ πλέον τὸ ποιὸς θὰ τιμωρηθῇ καὶ ποιὸς ὄχι, γιὰ τὶς πράξεις του.
Ἐγκλήματα κι ἐγκλήματα εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους… Ἀμέτρητα…
Ἐννοεῖται πὼς οἱ πρωτεργάτες αὐτῶν, ἐκτὸς ποὺ ἐπλούτισαν πλιατσιολογώντας, μὲ τὸ ἔτσι θέλω, παρέμειναν στὸ ἀπυρόβλητον καὶ ἐπὶ πλέον παρουσιάζονται ὡς …ἥρωες!!!
Ἰρὰν ἐπισήμως στὸ στόχαστρον!!!
Ἑτοιμάζεται νὰ ἀντισταθῇ τὸ Ἰρὰν στὶς προκλήσεις τῶν Η.Π.Α. καὶ τοῦ ἀσταθοῦς προέδρου των.
Θές (κι ἑλληνική) μπύρα; (γ)
Περὶ μπύρας ἑλληνικῆς ὁ λόγος (κι ὄχι …ἑλληνοφώνου!!!) καὶ σήμερα.
Μετὰ ἀπὸ τὶς προηγούμενες δημοσιεύσεις μας:
Θές (κι ἑλληνική) μπύρα; (α)
Θές (κι ἑλληνική) μπύρα; (β)
Ὅπου παρουσιάσαμε καὶ ἑλληνικὲς καὶ …κατ’ ὄνομα «ἑλληνικές» μπῦρες, ἂς περάσουμε στὶς ὑπόλοιπες, ποὺ δὲν ἀναφέραμε καὶ οἱ ὁποῖες, μέσα σὲ ἕνα ἀνθελληνικὰ φορολογικὸ κι ἀντιεπιχειρηματικὸ σκηνικό, ἐπιβιώνουν καὶ παρουσιάζουν (κατὰ τοὺς γνῶστες πάντα) ἐξαιρετικῆς ποιότητος γευστικὰ προϊόντα μπύρας. Εἶτε πρόκειται λοιπὸν γιὰ μικροβιοτεχνίες, εἴτε γιὰ μεγαλύτερες ἐπιχειρήσεις, τολμοῦν, ἐπιχειροῦν, ἀποδεικνύουν πὼς ἂν καὶ ὁ ἀθέμιτος ἀνταγωνισμὸς εἶναι ἐμφανὴς καὶ καταστροφικός, ἐν τούτοις, βασιζόμενοι στὴν ποιότητα τροφοδοτοῦν σιγὰ σιγὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀγορά, σὲ τοπικὸ κυρίως ἐπίπεδον, μὲ πραγματικὰ ἑλληνικὴ μπῦρα.
Θέλουν κάποιοι τήν ἐπανένωσιν τῆς Κύπρου;
Καθαρὰ κίνημα τῶν Ἐγγλέζων εἶναι αὐτὸ τὸ UniteCyprusNow.
Ἀκόμη καὶ τὰ «Ἑλληνικά» τους καὶ τὰ «τουρκικά» τους εἶναι τῆς πλάκας: «EIRHNH» «KYPROS» «KIBRI».
Ὡραιότατα… «Βγαίνουμε» στὶς ἀγορές!!!
Ὡραία ποὺ εἶναι νὰ «βγαίνῃ» ἡ χώρα στὶς ἀγορές…
Κι ἐφ΄ ὅσον βγαίνουμε στὶς ἀγορές, θὰ μποροῦμε ἐπὶ τέλους νὰ δανειζόμεθα.
Θὰ μποροῦμε, ἐπὶ τέλους, νὰ μᾶς ἐμπιστεύονται οἱ τοκογλῦφοι.
Θὰ μποροῦν ἐπὶ τέλους νὰ μᾶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο ὅλοι οἱ μενουμεβρωπάκηδες, οἱ ἐγχώριοι νταβατζῆδες μά, κυρίως, τὰ κάθε εἴδους σαπρόφυτα, ποὺ εἰς ὑγείαν τῶν κορόιδων, ἐδῶ καὶ δύο αἰῶνες, προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν πὼς ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ χρέος, δὲν ὑπάρχει χώρα…
Κοινῶς; Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ χρεωμένη χώρα τί λόγο ὑπάρξεως ἔχει ἡ ἐγχώρια καμόρα; Συνέχεια