Του Henry Laurens*
Το 1916, εν μέσω του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, το Λονδίνο και το Παρίσι διαπραγματεύονταν τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ένα πρώτο προσχέδιο εγκρίθηκε από τους διπλωμάτες Μαρκ Σάικς και Φρανσουά Ζωρζ-Πικό. Τελικά, τα σύνορα της Μέσης Ανατολής που χαράχτηκαν από τους νικητές μετά το τέλος της συρράξεως ήταν διαφορετικά. Όμως αυτή η μοιρασιά θα παραμείνει γνωστή με το όνομα «συμφωνίες Σάικς-Πικό». Συνέχεια
Οἱ νεότουρκοι εἶχαν ὡς στὸχο τους τὸν ἀφανισμὸ ὅλων τῶν «ξένων» ἀπὸ τὴν τουρκία.
Ἄρχισαν νὰ ἐκτοπίζουν τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὶς ἐστίες τους μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀσφάλειας τοῦ κράτους.
Ὅσοι ἄνδρες 20-45 ἐτῶν δὲν κατετάσσοντο στὸν τουρκικὸ στρατό, στέλνονταν στὰ «Ἀμελὲ Ταμπουροῦ», Συνέχεια
Χρυσό μετάλλιο μὲ ἀπεικόνιση τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου: Ἑλληνικό, Μακεδονία, 218-246 μ.Χ.
Ἡ θεὰ Νίκη κρατᾶ – προσφέρει στὸν Ἀλέξανδρο τὴν περικεφαλαίαν, ἐνῷ ἡ ἀσπὶς δείχνει Ἕλληνα πολεμιστὴ νὰ νικᾷ μία Ἀμαζόνα. Δὲν μπορῶ νὰ μὴν συσχετίσῳ τὴν εἰκόνα τῆς ἀσπίδος μὲ τὸν θάνατον τῆς Ἀμαζόνας Συνέχεια
Οἱ Ὀρφικοί, ὁπαδοὶ θρησκευτικῆς κινήσεως-αἱρέσεως ποὺ ἐμφανίσθηκε τὸν 6ον π.Κ.Ε. αι., ἀπὸ τὸν Ὀνομάκριτον καὶ τὸν Κέρκοπαν, ὅταν ἦτο εὶς τὴν ἐξουσίαν ὁ Πεισίστρατος ἀπέδιδαν τὴν ἴδρυσιν τῆς θρησκείας των εἰς τὸν Ὀρφέαν καὶ τὸν θεωροῦσαν δημιουργὸ πολλῶν ἐπικῶν ποιημάτων μὲ τὸν τίτλον Θεογονίαι. 
«…Ἐμεῖς δὲν θὰ φύγουμε μακρυὰ πολὺ ἀπὸ τὸ παλαιό μας χωριό. Θέλουμε νὰ βλέπουμε. Ἀπέναντι θὰ κάνουμε νέο χωριό. Κτήματα δημόσια καὶ μοναστηριακὰ εἶναι ἐκεῖ. Χίλιες δραχμὲς ἅμα πάρῃ ὁ καθένας μας, θὰ φτιάξη τὸ σπιτάκι του κι ἔχει ὁ Θεός, ποῦ ξέρεις, νὰ ξαναπᾶμε γρήγορα στὴν Παλαιὰ Κουτσούφλιανη, ἐλευθερωμένη…»
Συνέχεια
ΥΜΝΟΣ εἰς ΤΟΝ ΔΗΛΕΙΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
ΟΜΗΡΟΣ
Τὸν ᾿Απόλλωνα φέρνω στό νοῦ καί δέν ξεχνῶ, τό μακροβόλο,
πού κι οἱ θεοί τόν τρέμουνε σάν φτάνει στ᾿ ἀνάκτορο τοῦ Δία,
κι ὅλοι εὐθύς σηκώνονται ἀπό τά ἕδρανα καθώς σιμώνει
καί τ᾿ ἀστραφτερά τόξα του τεντώνει 1.
5 Μόνο ἡ Λητώ στόν φιλοκέραυνο πλάϊ το Δία μένει.
Τή χορδή χαλαρώνει καί τήν φαρέτρα σφαλεῖ. Συνέχεια
