Βιβλιοπαρουσιάζοντας τὸ «Λαμόγια χωρὶς χακί».

Πρὸ μερικῶν λοιπὸν ἡμερῶν ἔφθασε στὰ χέρια μου ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσφατα πονήματα τοῦ Μάνου Χατζηδάκη, μὲ τίτλο «Λαμόγια χωρὶς χακὶ» (ἐκδόσεις Πελασγός, Ἰωάννου Γιαννάκενα).

Συνέχεια





Ὡς ἐγκληματίας κατεδικάσθη συνεργάτης τοῦ Καμμένου

Καταδικασμένος Εγκληματίας ο φίλος και συνεργάτης του Πάνου Καμμένου.

Συνέχεια





Ξετυλίγοντας τὴν βιογραφία τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου

Μία καλὴ ἔρευνα εἶναι πάντα εὐπρόσδεκτος στὴν σελίδα μας.
Μία ἐπίπονος κι ἐμπεριστατωμένη ἔρευνα, μὲ ὅλο τὸ ἀναγκαῖον ἀποδεικτικὸ ὑλικό, εἶναι στολίδι γιὰ τὴν σελίδα μας.

Ἀποφασίσαμε νὰ παρουσιάζουμε λοιπὸν ἀπὸ τὴν σελίδα μας ἐμπεριστατωμένες ἱστορικὲς (κι ὄχι μόνον) ἔρευνες, ποὺ ὠθοῦν τὴν ἀλήθεια νὰ βγῇ στὸ φῶς, πιὸ συστηματικά.
Αὐτὸ ἤδη ξεκίνησε μὲ τὰ βιβλία τοῦ Κωνσταντίνου Δημητριάδου ἀλλὰ ἦταν μόνον ἡ ἀρχή.
Σήμερα τολμοῦμε νὰ παρουσιάσουμε ἕνα ἀκόμη Τιτάνειο (τετράτομον) ἔργο, τοῦ συγγραφέως κι ἐρευνητοῦ Μάνου Χατζηδάκη, γιὰ τὸν Γεώργιο Παπαδόπουλο.

(Τὸ ἔργο, ἀκόμη, δὲν τὸ ἔχουμε πάρῃ στὰ χέρια μας, ἀλλὰ συντόμως θὰ ξεκινήσῃ ἡ μελέτη του καὶ θὰ σᾶς καταθέσω καὶ τὶς προσωπικές μου ἐντυπώσεις. Γιὰ τὴν ὥρα περιορίζομαι μόνον στὴν περιγραφή του, ἀπὸ τὸν δημιουργό, ποὺ προσωπικῶς μὲ καλύπτει ἀπολύτως, ἐφ΄ ὄσον πράγματι, μὲ ὅποιο παλαιῴτερό του ἔργο κατεπιάσθην, διεπίστωσα τὴν ἀποδεικτικὴ διαδικασία ὡς βασική του κι ἀναγκαία ἀρχή.)

Συνέχεια





Ὅταν οἱ δικτάτορες ἔλεγαν «Ὄχι»!

Τὸ ἔχουν αὐτὸ κάποιοι δικτάτορες. Τὸ ἐκφέρουν τὸ «Ὄχι» συχνά. 

Ἀντιθέτως μὲ τὰ «δημοκρατικὰ» κουδουνισμένα ποὺ μόνον νὰ προσκυνοῦν ξέρουν. 

Τὸ παρακάτω ἄρθρον τὸ θεωρῶ ἀκριβές, γραμμένο μὲ σεβασμὸ καὶ γνώσι τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. 

Θὰ ἔλεγα μάλιστα πὼς ἔρχεται στὴν κατάλληλον στιγμὴ γιὰ νὰ καταδείξῃ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ πόσο μακρὰν τῆς πραγματικότητος διαβιοῦμε.

Φιλονόη.

 Τότε που οι δικτάτορες έλεγαν «ΟΧΙ»

Το 1940 ένας Έλληνας δικτάτορας είπε Όχι στις προσταγές των ξένων, κι ας ήταν ιδεολογικοί του σύμμαχοι. Είπε  Όχι στην ξένη Κατοχή.
Το ίδιο έγινε και το 1973 από τους Απριλιανούς δικτάτορες. Είπαν Όχι στους Αμερικάνους και αρνήθηκαν να παράσχουν βοήθεια στους Ισραηλινούς που δέχονταν την επίθεση των Αράβων.
Σαν σήμερα 24 Οκτωβρίου του 1973 τέλειωσε ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ με τους Ισραηλινούς νικητές να φτάνουν 100 χιλιόμετρα έξω από το Κάιρο και 45 χιλιόμετρα έξω από τη Δαμασκό.
Ένας πόλεμος που ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου ημέρα της εβραικής γιορτής του Γιομ Κιπούρ (Ημέρα της Εξιλέωσης), από όπου πήρε και το όνομά του.
Αίγυπτος και Συρία με τη βοήθεια κι άλλων 10 αραβικών χωρών, αιφνιδιάζουν τις ισραηλινές δυνάμεις, περνούν τη Διώρυγα του Σουέζ και εισχωρούν στα υψίπεδα του Γκολάν. Θέλουν να ξαναπάρουν πίσω τα χαμένα εδάφη από τον Πόλεμο των 6 ημερών του ’67.

Κι ενώ τις πρώτες μέρες οι Άραβες νικούν, στη συνέχεια μετά τις 10 Οκτωβρίου οι Ισραηλινοί οργανώνονται και περνούν στην αντεπίθεση. Αναγκάζουν τους Σύριους να υποχωρήσουν βαθιά μέσα στο έδαφός τους φτάνοντας σε απόσταση βολής πυροβόλου από τη Δαμασκό. Περνούν τη Διώρυγα και περικυκλώνουν τους Αιγύπτιους (την 3η Στρατιά τους).
Ο πόλεμος πήρε διεθνείς διαστάσεις καθώς οι πετρελαιοπαραγωγικές  χώρες της περιοχής αποφασίζουν να κάνουν εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου στις Δυτικές Χώρες που υποστήριζαν το Ισραήλ, οδηγώντας έτσι στην Α’ Πετρελαϊκή Κρίση.
Μετά από παρέμβαση Αμερικανών και Σοβιετικών στον ΟΗΕ η Συρία αποδέχεται κατάπαυση του πυρός και επανέρχεται στα προ του πολέμου σύνορά της με το Ισραήλ. Ανάλογη συνθήκη υπογράφει στις 24 Οκτωβρίου οπότε και έληξε επισήμως ο πόλεμος και η Αίγυπτος, η οποία όμως βγαίνει ωφελημένη, καθώς ανακτά τον πλήρη έλεγχο και στις δύο όχθες του Καναλιού του Σουέζ, ενώ κερδίζει και μία λωρίδα γης στη δυτική όχθη του Σινά. Επίσης στέλνεται και ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ στην περιοχή.

Ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ είχε και μία ελληνική παράμετρο. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να επιτρέψει την προσγείωση αμερικανικών αεροπλάνων στα αεροδρόμια Ελευσίνας και Σούδας, τα οποία θα λάμβαναν μέρος στις επιχειρήσεις στο πλευρό των Ισραηλινών. Πολλοί πιστεύουν ότι η άρνησή του να ικανοποιήσει το αμερικανικό αίτημα ίσως να συνέβαλε και στην πτώση του από τον Δημήτριο Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: οι δικτάτορες ενίοτε λένε ΌΧΙ στις εντολές των ξένων και οι “δημοκράτες” και “σοσιαληστές”, λένε ΝΑΙ και “Yes sir” σκύβοντας τη μέση και προσφέροντας πρόθυμα Γη και Ύδωρ και Ήλιο και Βάσεις απογείωσης μαχητικών και το λαό ολόκληρο πακέτο στους ξένους κυρίαρχους.
Πρόθυμοι ηλίθιοι.
Ο πόλεμος στη Λιβύη τελείωσε. Η πολυεθνική δύναμη θα ξεκουμπιστεί από τα Χανιά. Τα αυτιά μας θα ησυχάσουν από τους ήχους των βομβαρδιστικών. Για πόσο ακόμα; Οι μηχανές τους ζεσταίνονται. Επόμενος σταθμός: Συρία. (Ἀνατολικὰ τῆς Ἐδέμ)





Τὸ ΕΛΙΑΜΕΠ κι ὁ πραγματικός του ῥόλος. [5]

Τώρα φθάσαμε στὸ καλλίτερο!!! Μπαμπινιώτης!!! Ὁ «ἀγαπημένος» πολλῶν καὶ ἰδίως ἐμοῦ!!!

Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ποὺ λέγεται μάλιστα καὶ «γλωσσολόγος» εἶναι ὁ κύριος (ἐπισήμως) ὑπεύθυνος τοῦ ἐνταφιασμοῦ τῆς γλώσσης μας!!! Αὐτὸς, ποὺ ὅταν κάποτε οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Κοπανός, διεπίστωσαν πώς ἡ ὀνομασία τῆς περιοχῆς τους ἐπί Ἀλεξάνδρου τοῦ Μεγάλου ἦταν Μίεζα, στὴν ὁποίαν ἐδίδαξε ὁ ἐπίσης μεγάλος διδάσκαλος Ἀριστοτέλης, αἰτήθησαν στὴν ἁρμόδια ἐπιτροπὴ   νὰ ἀλλάξουν τὸ ὄνομα τοῦ χωριοῦ τους!! Τὶ ἀπεφάνθη ὁ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς, πολύς κύριος Μπαμπινιώτης; «τὸ ὄνομα Μίεζα δὲν εἶναι ἑλληνικό!!» Ὢωωωω, ναὶ!! Αὐτό εἶπε!!! Ὁ καθηγητής!!!

Αὐτὸς ποὺ τὸ αὐγὸ τό ἔκανε ἀβγό, τὸ αὐτί ἀφτί, τό χρῶμα χρόμα, τήν βρώμα, βρόμα καὶ γενικῶς, ἄλλαξε τὰ φῶτα σὲ κάθε ἑλληνικὴ λέξι πρὸ κειμένου νὰ πάρῃ τὸ χρῆσμα ἀπό τὰ ἀφεντικά του!!! Δὲν τὸ ἔλαβε ὅμως!!! Κι αὐτό τό πληρώνουμε ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας!!  Βέβαια τώρα τελευταῖα κάποιες λέξεις ξαναποκτοῦν τὴν ἱστορική τους ὀρθογραφία… Ἀνακαλεῖ βλέπετε!  Πόσες γενεές κατέστρεψε στὸ μεταξύ;

Συνέχεια





Νόμιμα ἤ ἄνομα θὰ γίνῃ ἡ ἀλλαγή;

Ἕνα κείμενο ποὺ μὲ ἐπροβλημάτισε ἔντονα. Ἄλλως τε ἔχω ἐκφράσει παρόμειες σκέψεις στό παρελθόν καὶ μᾶλλον δὲν ἄρεσαν…

Τέλος πάντων..

Ὁ Ἐμμαουήλ Σαρίδης γράφει ἕνα ἄρθρο, θαυμάσιο θὰ ἔλεγα, τό ὁποῖον πιστεύω πώς πρέπει νὰ διαβάσουμε καὶ νὰ σκεφτοῦμε πολύ σοβαρά!!!

Αὐτὸ τὸ μᾶς πᾶνε ἤ πᾶμε μόνοι μας, εἶναι ἕνα ζήτημα ποὺ σαφῶς καὶ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε σοβαρότατα. Ἡ πολλὲς φορές, ἀφέλεια,  καὶ συχνὰ  εὐκολία  μὲ  τὴν ὁποίαν δεχόμεθα τὴν ἀνομία ἤ τὴν ἀντίδρασι, εἶναι κάτι ποὺ μὲ προβληματίζει χρόνια. Στό κάτω κάτω τῆς γραφῆς, σὲ ὅποιον δὲν ἀρέσει μία Συνέχεια