Ἐμεῖς ὡς χώρα τὴν πατήσαμε. 
Μπλέξαμε μὲ κουδουνισμένους, μὲ ἀλῆτες, μὲ τοκογλύφους, μὲ κάθε λογῆς τροκτικὸ καὶ πονηρὸ τοῦ πλανήτου, μὲ ἑβραϊκὲς τράπεζες, μὲ ἠλιθίους καὶ ἰδίως μὲ ἕναν λαὸ ποὺ μόλις τοῦ τάξῃς «λεφτά ὑπάρχουν» σὲ ξανα-ὁδηγεῖ στὸν ἀφανισμό.
Αὐτὰ ὅμως εἶναι γνωστά.
Αὐτὰ ποὺ δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν γειτονιά μας. Δῆλα δή, ἐδῶ δίπλα καὶ λίγο παρακάτω.
Ἰταλία πρωτίστως!
Κάτι συμβαίνει.
Μόλις πρὸ μερικῶν μηνῶν εἴχαμε τὴν ἔναρξι (σχεδὸν) τῆς πορτοκαλοκίτρινης ἐπαναστάσεως. Αὐτῆς ποὺ ὅμοιά της εἴχαμε στὴν Τυνησία, στὴν Λιβύη, στὴν Συρία καὶ γενικότερα σὲ κάθε ἰσλαμικὴ χώρα. Ὅλες αὐτές, μικρές, Συνέχεια
Μὲ ἐρωτοῦν φίλοι, γνωστοὶ κι ἄγνωστοι.
Δημοψήφισμα ἢ ἐκλογές;
Τίποτα ἀπὸ τὰ δύο!
Ἴσως νὰ διεφάνη πὼς εἶμαι ὑπὲρ τοῦ δημοψηφίσματος μέσα ἀπὸ τὰ γραφόμενά μου.
Κακῶς.
Στιγμάτισα ἁπλῶς τὴν «δημοκρατικὴ» φύσι τῶν «κυβερνώντων» μας.
Τὰ θεωρῶ γελοιότητες ὅλα αὐτά!
Δημοψήφισμα στὸ ξαφνικό; Στὸ δίχως προηγούμενον; Στὸ ἄνευ δημοκρατικῆς λαλιᾶς σύστημα; Δουλευόμαστε;
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, μήπως εἶναι καλλίτερες οἱ ἐκλογές;
Διάβασα τὸ παρακάτω κείμενον καὶ μὲ ξανάπιασε τὸ «περίεργο» μου… Πρὶν φθάσουμε στὶς δικές μου σκέψεις, πᾶρτε μίαν ἰδέα γιὰ ὅσα σκέπτονται οἱ συνάνθρωποί μας. (Τὰ ὁποῖα θεωρῶ ἰδιαιτέρως σημαντικά!)
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για το πολίτευμά μας, την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ακούμε να σχολιάζεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο καυστικά η αποτυχία της, να αμφισβητείται ο χαρακτηρισμός της ως δημοκρατία, ενώ παράλληλα εκφράζεται και από πολλούς το αίτημα για άμεση δημοκρατία. Τί είναι όμως η άμεση δημοκρατία; Είναι το να συναποφασίζουμε όλοι μαζί για όλα. Ας δούμε τώρα για ποιό λόγο αυτό ούτε γίνεται, ούτε χρειάζεται να γίνει.
Τέτοια γέλια εἶχα πάρα πολὺ καιρό νὰ κάνω. Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Πεταλωτὴς ἀποτροπιάστηκε μὲ τὰ γεγονότα στὸ τουρκικὸ νεκροταφεῖο. (Ὤπα Πεταλωτή… Μὴν ἀποτροπιάζεσαι τόσο...)
Τὶς σκέψεις ποὺ μᾶς γεννῶνται ἀπὸ τὴν θρασύτητα κάποιων, ὁ καθεῖς τὶς φυλᾶ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὸν θυμό μας, τὴν ἀγανάκτησι, τὴν ἀπελπισία κάποιες φορές, ὅσο κι ἐὰν προσπαθήσουμε νὰ τὴν μοιραστοῦμε, τὰ λόγια παραμένουν φτωχά, λίγα, ἀνίκανα νὰ ἐκφράσουν τὴν πραγματική μας συναισθηματικὴ κατάστασι.
Ὅταν μάλιστα ὅλο αὐτὸ τὸ καθεστῶς «ἑορτάζῃ» τὴν «ἀποκατάστασι τῆς δημοκρατίας», μᾶς πιάνει νευρικὸ γέλιο. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν τόσο θράσος; Τόση ἀναίδεια; Τόσην ἀναισθησία;
