Ἂνευ δικαιολογίας. Μετὰ μεγάλης βλακείας, ἀνευθυνότητος καὶ ψευδοῦς αἰσθήσεως ὑπεροχῆς.
Ὅλο τὸ παρακάτω εἶναι ἁπλῶς μία ἔκφρασις τοῦ παρακράτους. Δὲν τίθεται θέμα νομιμότητος πλέον. Δὲν τίθεται θέμα ἐφαρμογῆς τοῦ Συντάγματος. Τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιαχειρίσεως μᾶς τελείωσε. Ἡ συνταγματικὴ τυπικότης ἐπίσης.
Νεκρούς δὲν εἴχαμε… Εὐτυχῶς… Ἂν καὶ πιστεύω πὼς τὸ ἐπόμενον στάδιον θὰ φέρῃ καὶ νεκρούς. Αὐτὴν τὴν στιγμή συντηρήσουν μὲ Συνέχεια
21η Απριλίου 1967: Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά…
Πριν από 44 χρόνια τα άρματα των Παπαδόπουλου, Μακαρέζου, Παττακού επέβαλαν στον ελληνικό λαό την επτάχρονη δικτατορία.
44 χρόνια μετά θα ξαναγραφούν τα ίδια και τα ίδια, θα εκφωνηθούν λόγοι της δεκάρας, θα επαναληφθούν τα ίδια βαρετά κλισέ για τους πραξικοπηματίες και το πώς κατέλυσαν την Δημοκρατία. Συνέχεια
Ὁ Μίκης Θεοδωράκης ἔγραψε μίαν ἐπιστολήν-ἀπάντησιν γιὰ ὅλα ὅσα συνέβησαν τὶς τελευταῖες ἡμέρες. Τὴν ἐδιάβασα μετὰ μεγάλης προσοχῆς κι ὁμολογῶ πὼς στὸ τέλος μοῦ ἔμεινε μία πίκρα κι ἕνας θυμός…
Πίκρα γιατί μέσα ἀπὸ ὅσα ἐδιάβασα ἔνοιωσα ἀνίκανη νὰ σκεφθῶ καὶ νὰ συμμετάσχω σὲ κίνησι ἀνεξαρτήτων πολιτῶν τέτοιου ἐξηρτημένου εἰδους!!! Καὶ ἰδίως μὲ τὰ φρέσκα δεδομένα! Διότι δὲν κρίνομαι ἱκανὴ κι ἀξία νὰ στηρίξω καὶ νὰ στηριχθῶ σὲ σύστημα ἀμέσου δημοκρατίας τέτοιου εἴδους! Καὶ ἰδίως αὐτοῦ τοῦ δημητροκαλλομικείου εἴδους! Διότι ἀηδίασα ἀκόμη καὶ τὸν λόγο αὐτοῦ τοῦ ἀνδρός! Εἶναι περισσότερο ὑποκριτικὸς ἀπὸ κάθε λόγο κάθε κουδουνίστρας ποὺ διαθέταμε ἔως σήμερα!
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, σὲ μίαν συνάντησι μὲ κάποιους καλοὺς φίλους, ξεκινήσαμε αὐτὲς ἀκριβῶς τὶς συζητήσεις. Ἀναφορικῶς μὲ τὴν πανθρησκεία. Ἐὰν δῆλα δή εἶναι κάτι πιθανόν καὶ ἐπιτεύξιμον.
Μὲ τὰ χρόνια, μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ μᾶς κατακλύζουν καθημερινῶς καὶ μὲ τὶς «κινήσεις» κάποιων «μεγάλων», ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀρχικὴ ἐκείνη συζήτησις. Γιὰ κάποιους φυσικὰ εἶναι ἐφιάλτης, γιὰ κάποιους παιχνίδι καὶ κάποιους ἄλλους δὲν τοὺς ἀφορᾶ.
Ὅμως, ἐὰν δεχτοῦμε τὴν πληροφορία ὡς ἀληθή κι ἐὰν δεχτοῦμε τὴν προσπάθεια χειραγωγήσεως τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ, τότε ἀνακύπτουν κάποια σοβαρά ἐρωτήματα, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πῶς θὰ μποροῦσε κάτι τέτοιο νὰ γίνῃ πραγματικότης.
Τὸ ἄρθρον ἐξαιρετικόν! Ἡ παρουσίασις τῆς πραγματικῆς δημοκρατίας, συγκρινομένης μάλιστα μὲ τὰ σημερινά «χάλια τῆς δημοκρατίας» εἶναι ἕνα καλό μάθημα γιὰ ὅσους πραγματικά θέλουν νὰ ἀλλάξῃ κάτι πρὸς τὸ καλλίτερο στὴν ζωή μας καὶ τὴν κοινωνία μας!.Ὑπάρχει ἕνα κενό. Ὅταν ὅλα τὰ παρακάτω δουλεύουν βάσει τῶν ἤδη θεσπισμένων νόμων, ὅλα καλά! Τί μπορεῖ ὅμως νὰ ἀπαντήσῃ κάποιος γιὰ τὴν ὑπόθεσι τοῦ Σωκράτους; Ποιὸς τὸν κατεδίκασε σὲ θάνατο; Αὐτὴ δὲν ἦταν ἡ ἴδια δημοκρατία;
Πρὸ τοὐλάχιστον σαράντα ἐτῶν, ἕνας φίλος, ἐσπούδαζε στό οἰκονομικό Θεσσαλονίκης. Τότε περίπου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τῆς φοιτητικῆς λέσχης ἀπό τὸν «δικτάτορα» Παπαδόπουλο. (Τὰ εἰσαγωγικά θὰ τὰ καταλάβετε παρακάτω γιατί μπαίνουν!)
Ὀ φίλος μου, ἀριστερός τότε καὶ γνωστός, εἶχε, μαζὺ μὲ ἀρκετοὺς συμφοιτητές του, καταλήξει στήν κοινή ἀπόφασι νὰ αἰτηθοῦν ἀπό τὴν κυβέρνησι, σχετικῶς μὲ ἕνα ζήτημα σημειώσεων. Ἀλλά πῶς νὰ πλησιάσῃς τὸν «δικτάτορα»; Πῶς νὰ τοῦ μιλήσῃς;
