
* Ἡ κορύφωσις: Ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς ἀπελευθερώνει τὴν Θεσσαλονίκη
23 Φεβρουαρίου 1913
Ο Ἑλληνικὸς Στρατὸς ἀπελευθερώνει τὸ Λεσκοβίκι τῆς Βορείου Ἠπείρου,το ὁποῖο ὅμως μὲ τὴν συνθήκη τῆς Φλωρεντίας παραχωρήθηκε στὴν Ἀλβανία. Συνέχεια

* Ἡ κορύφωσις: Ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς ἀπελευθερώνει τὴν Θεσσαλονίκη
23 Φεβρουαρίου 1913
Ο Ἑλληνικὸς Στρατὸς ἀπελευθερώνει τὸ Λεσκοβίκι τῆς Βορείου Ἠπείρου,το ὁποῖο ὅμως μὲ τὴν συνθήκη τῆς Φλωρεντίας παραχωρήθηκε στὴν Ἀλβανία. Συνέχεια

Τὸ ἐρώτημα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ στὴν 28η Ὀκτωβρίου, κάθε χρόνο, εἶναι ἂν καὶ μὲ ποιὸν τρόπο θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀποφευχθῆ ἡ ἐμπλοκὴ τῆς Ἑλλάδος στὸν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μὲ ὅλα τὰ συνεπακόλουθά του: Κατοχή, ΕΑΜοκρατία, ἐμφύλιος. Ἂν ὄχι συνολικά, νὰ εἶχε ἀποφευχθῆ ἔστω ὁ ἑλληνογερμανικὸς πόλεμος τοῦ ’41.
Στὴν ἀνακοίνωσή του πρὸς τοὺς δημοσιογράφους τοῦ ἀθηναϊκοὺ Τύπου, στὶς 30 Ὀκτωβρίου 1940, ὁ Μεταξᾶς παρέχει ἐκτεταμένες διευκρινίσεις. Ὁμολογεῖ ὅτι βολιδοσκόπησε τὸ Βερολίνο, μὲ τὸ ἐρώτημα τὶ νὰ κάνῃ γιὰ νὰ μᾶς ἀφήσουν ἡσύχους οἱ Ἰταλοί. Ἡ ἀπάντησις τῆς γερμανικῆς πλευρᾶς ἦταν φυσικὰ ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔπρεπε νὰ προσχωρήσῃ στὴν «Νέα Τάξη» τῆς Εὐρώπης, γεγονὸς ποὺ ἐσήμαινε διευθέτηση ὅλων τῶν ἐκκρεμοτήτων μὲ τοὺς γείτονές της. Συνέχεια
Σὰν σήμερα, στὶς 22 Ὀκτωβρίου τοῦ 1944, ὁ ἥρως σας μιλοῦσε στὴν Λαμία…
Τὸ ἀνθελληνικὸ τέρας (Ἄρης Βελουχιώτης) ὑπό τις εὐλογίες τῶν Σημιτῶν, οὔρλιαξε κυνικὰ στὸν λόγο του (!!!): « λόγο του!! Συνέχεια
Σπάνιο ἔμβλημα τὸ ὁποῖο κατεσκευάσθη τὸ 1939, ἀπὸ κοινοῦ, ἀπὸ τὴν τότε Ναζιστικὴ ἡγεσία τῆς Γερμανίας (Χίτλερ), καὶ τὴν τότε Κομμουνιστικὴ ἡγεσία τῆς Ρωσσίας (Στάλιν), μετὰ τὴν πτώση τῆς Πολωνίας.
Ἄλλο Ἱστορία κι ἂλλο προπαγάνδα…

Σὰν σήμερα…
Τὴν ἡμέρα ποὺ τὰ Γερμανικὰ στρατεύματα ἀποχωροῦσαν ἀπ’τὴν Ἀθήνα, ἀφοῦ ὑπέστειλαν τὴν σημαία τους καὶ κατέθεσαν στέφανο στὸν Ἀγνωστο Στρατιώτη (κάτι ποὺ δὲν ἔκαναν οἱ κ.κ. Λαβρῶφ καὶ Ὀμπάμα…), ὁ Στρατηγὸς Φέλμυ, Στρατιωτικὸς Διοικητὴς Ἀθηνῶν, ἐστράφη στοὺς συγκεντρωμένους Ἕλληνες καὶ τοὺς εἶπε κυττάζοντας τὸν ἀρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό: Συνέχεια
Τὴν 1η Σεπτεμβρίου 1939 ξεκινᾶ αὐτὸ ποὺ ἡ ἐπίσημος φιλελεύθερος ἰστοριογραφία ἀποκαλεῖ «γερμανικὴ εἰσβολὴ στην Πολωνία» καὶ ἀπαρχὴ τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ἡ ἰστοριογραφία τῶν νικητῶν ἐμφανίζει καὶ σήμερα, 79 χρόνια μετά, τὴν σύνθετη γερμανοπολωνικὴ διαμάχη ὡς μία μανιχαϊκὴ σύγκρουσηῃ τοῦ Καλοῦ μὲ τὸ Κακό, ὅπου ἡ Πολωνία εἶναι ὁ ἄμωμος ἀποδέκτης τῆς χιτλερικῆς ἐπιθετικότητος, ὁ ἀμνὸς ἐπὶ σφαγῇ. Στὴν πραγματικότητα δὲν ἦταν ἀκριβῶς ἔτσι καὶ ὁ πίναξ ἔχει πολλὲς ἀποχρώσεις. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀποφεύγουν νὰ μελετοῦν τὴν ἱστορία. Τοὺς χαλᾶ τὴν ἁπλουστευμένη εἰκόνα ποὺ ἔχουν γιὰ τὸν κόσμο. Μᾶς διδάσκει περισσότερα ἀπὸ ὅσα θὰ θέλαμε νὰ γνωρίζουμε. Ὁ Noam Chomsky τὸ θέτει ἔτσι: «There’s a good reason why nobody studies history. It just teaches you too much.» Συνέχεια