Λοχαγὸς ΜΧ Σωτήριος Σταυριανᾶκος
Δ/κτὴς Διμοιρίας Μηχανικοῦ Λ/Δκσεως
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὸ ἡμερολόγιον
Καίσαρ Σέεμαν
Ταγματάρχης (ΠΖ) τῶν «Λ.Ο.Κ.» Καίσαρ Σέεμαν (1917-1949)
Βιογραφικό: Ὁ Καίσαρ ἐγεννήθη τὴν Πρωτοχρονιὰ τοῦ 1917 καὶ ἤταν τὸ τελευταῖο ἀπὸ τὰ πέντε παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τῆς Λουΐζας Σέεμαν. Ὁ πατέρας του ὑπῆρξε ἀπόγονος δευτέρας γενεᾶς Ἑλληνοβαυαρικῆς οἰκογενείας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὄθωνος. Εἰσῆλθε στὴν «Σχολὴ τῶν Εὐελπίδων» τὸ 1934 σὲ ἡλικία 17 ἐτῶν καὶ ἀπεφοίτησε τὸ 1938 ὡς Ἀνθυπολοχαγὸς «Πεζικοῦ» καὶ ἐτοποθετήθη σὲ Μονάδα τῶν βορείων συνόρων μας, ὅπου καὶ ὑπηρέτησε καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου 1940-41 ὡς διοικητὴς μαχίμου τμήματος. Συνέχεια
«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»
Τὸ παρακάτω κείμενον ἐδημοσιεύθη στὶς 6 Ἰουνίου 2014. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον σημαντικὰ γιὰ ἐμέναν, πρὸ κειμένου νὰ συνειδητοποιήσω τὸ πόσο σπουδαῖος ἦταν ὁ ρόλος τῶν διαφόρων «Κωνσταντήδων» κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐπαναστάσεως. Τὸ κείμνον, ἂν καὶ «πατοῦσε» σὲ ἱστορικὸ γεγονός, δὲν ἦταν ἱστορικό. Ἦταν ἀφορμὴ γιὰ νὰ «δῶ» μέσα μου τὸ ἐὰν ἐγὼ (καὶ μόνον ἐγὼ) δύναμαι νὰ λειτουργήσω σὰν τοὺς τόσους καὶ τόσους Κωνσταντῆδες τῆς ἱστορίας μας. Ἦταν μία «ἄσκησις» γιὰ τὸ πόσο πολὺ ἢ γιὰ τὸ πόσο λίγο ἐννοῶ τὰ ὅσα πιστεύω.
Τὸ κείμενον εἶχε ἐνημερωθεῖ ἀλλὰ ἀνέμενε στὰ πρόχειρα γιὰ νὰ συνδεθῇ μὲ τὰ ἱστορικὰ κείμενα, κάτι ποὺ θὰ καθυστερήσῃ ἀκόμη.
Οἱ σύνδεσμοι ἐντὸς τοῦ κειμένου δὲν «δουλεύουν», ἀλλὰ κάποιαν στιγμὴ στὸ μέλλον θὰ ἀποκατασταθοῦν.
Νύκτα σκοτεινὴ αὐτὴ τῆς 6ης Ἰουνίου τοῦ 1822…
Λίγο πρὶν τὰ μεσάνυκτα… Νύκτα δίχως σελήνη… Καὶ τὸ μελτέμι ἔπαυσε…
Κάποιες σκιές, μὲ μίαν βάρκα κι ἕνα μπουρλότο, γλυστροῦν ἀθόρυβα σχεδὸν καὶ προσεγγίζουν, μετὰ πολλῶν κόπων καὶ βασάνων τὴν τουρκικὴ ναυαρχίδα, τὸ μεγάλο ντελίνι, ποὺ φιλοξενοῦσε περισσοτέρους ἀπὸ δύο χιλιάδες Τούρκους. Συνέχεια
Ἡμέρες Ἐθνικῆς Μνήμης κι ἀργίες
6 Ἀπριλίου.
Ἐπέτειος πολέμου Ἑλλάδος Γερμανίας.
Ἡ Ἑλλὰς ἀντιμετωπίζει τὸν ἀνίκητο πολεμικὸ γίγαντα.
Ἡμέρες ἐθνικῆς μνήμης καὶ ἀργίας: 0
Συνέχεια
Κύπρος, 1η Ἀπριλίου 1955.
του Κωνσταντίνου Χολέβα,
Πολιτικού Επιστήμονος
Εκείνος ο Απρίλης του 1955 ήταν διαφορετικός από τους άλλους για τον Ελληνισμό της Κύπρου. Μετά από αιώνες δουλείας σε Φραγκογάλλους, Βενετούς, Τούρκους και Άγγλους τα νιάτα της Κύπρου πήραν στα χέρια τους την τύχη του νησιού. Η Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών, η ΕΟΚΑ όπως έγινε γνωστή, άρχισε την ένοπλη δράση της την 1η Απριλίου 1955. Με πολιτικό αρχηγό τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ΄ και στρατιωτικό ηγέτη τον Κύπριο αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού Γεώργιο Γρίβα-Διγενή, λίγοι αλλά αποφασισμένοι νέοι αποφάσισαν να αρχίσουν τον αγώνα με κάθε μέσο για την εκδίωξη της βρετανικής αποικιοκρατίας και την Ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα. Η πρώτη προκήρυξη τα έλεγε όλα μέσα σε λίγες λέξεις:
Θύματα καὶ πανικὸ ἐπεδίωκαν…
Δύο Φωτογραφίες, τῆς ἰδίας στιγμῆς, ἀπὸ διαφορετικὲς ὅμως γωνίες λήψεως, ποὺ ἐμφανίζουν τὴν 10η Φεβρουαρίου τοῦ 1948, συμμορίτες τοῦ «ΔΣΕ/ΚΚΕ» νὰ ἔχουν αἰχμαλωτισθῆ, μετὰ ἀπὸ τὴν καταδίωξή τους ἀπὸ τὸν Στρατὸ καὶ τὴν Χωροφυλακή.
