Ὁ Κολοκοτρώνης ὁρκίζει τὸν υἱό του, στὰ μυστικὰ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας.
Ἀκόμη καὶ τὸ ἴδιο του τὸ παιδί, ἰδίως ἴσως αὐτό, φροντίζει πρὸ κειμένου νὰ ὁρκιστῇ!
Τὸ μυστικὸ μεγάλο…
Μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν σχέσι πατρὸς καὶ υἱοῦ…
Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ παίζῃ μὲ αὐτὰ τὰ θέματα…
Τελικῶς αὐτὸ τὸ διαδίκτυο εἶναι «θησαυρός»!!!
Μποροῦμε νὰ εὕρουμε εἰκόνες, πληροφορίες, γνώσεις ποὺ δύσκολα θὰ τὰ καταφέρναμε μόνοι μας νὰ τὶς συλλέξουμε. Κι ὅλο αὐτό, διότι χιλιάδες ἄνθρωποι, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Γῆς, μὲ διαφορετικὲς ἀντιλήψεις ἴσως, μὲ μεράκι ὅμως καὶ μὲ ἀγάπη, φροντίζουν νὰ τὶς γνωστοποιήσουν.
Ἐχθὲς λοιπόν, ἐκεῖ ποὺ ἀναζητοῦσα εἰκόνες γιὰ τὸν Γέρο μας ἔπεσα ἐπάνω στὴν ὑπογραφή του.
Θησαυρός!
Συνέχεια
Εκατόν δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν, δολοφονήθηκαν, ξεριζώθηκαν… Άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Το αίμα έτρεχε ποτάμι, μέχρι τη θάλασσα. Το γαλάζιο του νερού βάφτηκε κόκκινο. Ουρλιαχτά, θάνατος, απόγνωση. Καμμένη γη. Χωριά ολόκληρα πυρπολήθηκαν. Μητέρες μέσα στους καπνούς ψάχνουν να βρουν τα παιδιά τους. Τα πρόσωπα τους μαύρα από τις στάχτες. Βλέμμα θολό. Το βλέμμα της τρέλας. Που να κρυφτούν; Δεν ξέρουν.Τούρκοι παντού. Αγρίμια. Δολοφονούν, βιάζουν. Κατακόκκινοι βαμμένοι από το αίμα των αθώων θυμάτων τους συνεχίζουν να σκοτώνουν όποιον βρουν στο διάβα τους. Η Χίος πεθαίνει… 30 Μαρτίου 1822.
Ἡ ζωή σου εἶναι πόλεμος.
Ἡ γῆ σου εἶναι φρούριο καί χρέος σου ἡ Νίκη.
Μή μιλᾶς, νά σκέπτεσαι, ν΄ἀγαπᾶς, νά μήν πονᾶς.
Ἓνας εἶναι ὁ σκοπός σου, ὁ Πόλεμος.
Πολέμα γιά τά ἰδανικά σου, γιά τά Ἑλληνικά ἰδανικά τοῦ ἀνθρωπισμοῦ.
Πολέμα γιά τήν Μεγάλη Ἰδέα.
Ἂνδρες πού περπατοῦν στή ζωή εὐθυτενεῖς καί μέ γαλήνη, μαθημένοι νά πονοῦν χωρίς νά ὑποφέρουν, νά νικοῦν χωρίς νά θριαμβολογοῦν, νά νικῶνται χωρίς νά μοιρολογοῦν.
Συνέχεια
Εἰλικρινῶς, ἀδυνατοῦσα νὰ ἀντισταθῶ στὸ νὰ τὴν δημοσιεύσω…
Ἄν καὶ δὲν ἔχουμε πολλὰ νὰ προσθέσουμε, στὰ τόσα καὶ τόσα ποὺ ἔχουν γραφῇ γιὰ τὸν Γέρο μας, αὐτὴ ἡ φωτογραφία πιστεύω πὼς ἀξίζει νὰ δημοσιευθῆ, διότι δείχνει τὴν κινητικότητα καὶ ὅλην τὴν θέλησι τοῦ στρατηγοῦ.
Οὐσιαστικῶς καταδεικνύει τὴν εἰκόνα ποὺ ἀποτύπωσε στὴν ἱστορία καὶ στὴν μνήμη μας. 
Χάρτης των Κυδωνιών από τον Φ. Κόντογλου
Ὅταν πρὸ ἐτῶν διάβαζα Κόντογλου, μαθαίνοντας οὐσιαστικῶς τὸ μέγεθος καὶ τὴν αἴγλη τῶν Κυδωνιῶν στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος, συνειδητοποίησα πὼς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, κατάφερναν πάντα, ἀνεξαρτήτως τῶν δυναστῶν, νὰ προκόβουν, νὰ ξεπερνοῦν τὶς δυσκολίες καὶ νὰ ἀποκαθιστοῦν τὶς ὅποιες βλάβες εἶχαν πάθῃ στὸ παρελθόν τους.
Κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ρόλος τοῦς ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς. Νὰ στέκεται ὀρθός.
