Τέσσερεις μῆνες πολιορκίας…
Τέσσερεις μῆνες μὲ δεκάδες νεκρούς Ἕλληνες…
Καὶ τότε ἔφθασε ὁ Νικολάκης Ἐφέντης γιὰ νὰ λύσῃ τὸν δεσμό, νὰ σπάσῃ τὸ ἀπόστημα…
Μὲ λίγες λέξεις… Πολλὰ ἔργα καὶ μετά…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὸ ἡμερολόγιον
Ἡ ἐποποιία τοῦ Μπιζανίου.
Ἐφημερὶς Πατρίς, 29 Ἰανουαρίου 1913Η ΝΥΚΤΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΑΣ
Οἱ τραυματίαι τῆς Ἠπείρου ἀφηγοῦνται διὰ τὴν ζωήν των εἰς τὸ στρατόπεδον:
Τὴν ἡμέραν, ὅσοι εὑρίσκονται εἰς τὰς προφυλακὰς, μένουν διαρκῶς κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὰ προχώματα. Οὔτε σηκώνονται ἐπάνω, οὔτε κυκλοφοροῦν διόλου. Οἱ ἄλλοι εὑρίσκονται πίσω ἀπὸ ὑψώματα.
Τὴν νύκτα γίνονται ἀλλαγαὶ τῶν προφυλακῶν, διανέμεται συσσίτιον καὶ ἐκτελοῦνται ἐν γένει ὅλαι αἱ ὑπηρεσίαι , τῶν ὁποίων ἡ ἐκτέλεσις εἶνε ἀδύνατος τὴν ἡμέραν, ἐπειδἠ οἱ ἄνδρες εἶνε ὁρατοὶ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸν.
Ἡ ζωή τῶν προφυλακῶν ἔχει τροποποιειθεῖ ὥστε νὰ αγρυπνοῦν τὴν νύκτα καὶ νὰ κοιμῶνται τὴν ἡμέραν. Ἐκτὸς παρατηρητῶν ἐν ὑπηρεσίᾳ τὴν ἡμέραν οἱ λοιποὶ κοιμοῦνται.
Ἡ μάχη τῆς Φλωρίνης.
Κανονικὰ δὲν ἔπρεπε νὰ καταπιαστῶ μὲ αὐτὴν τὴν μάχη.
Ὄχι, μὲ τρομάζει ὁ ἐμφύλιος. Μὲ ἐνοχλεῖ καὶ μόνον τὸ γεγονὸς τοῦ ὅ,τι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν σὰν σημαία τους τὴν σημαία τῶν σταλινικῶν τους ἀφεντικῶν.
Ὅμως, σὲ κάθε τέτοιαν μάχη, ὁπουδήποτε στὸν πλανήτη, τὰ αἴσχη δὲν ἀποφεύγονται.
Σὲ αὐτὴν λοιπὸν τὴν μάχη, ὑπῆρξαν αἴσχη.
Κι ἀπὸ τὶς δύο πλευρές. Σοβαρότατα!
Συνέχεια
Μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.
Ο Ελευθερωτής της Ελλάδας Θόδωρος Κολοκοτρώνης (3 Απριλίου 1770 – 4 Φεβρουαρίου 1843) γνώρισε, όπως όλοι οι ραγιάδες, από μικρό παιδί τη φοβερή βιοτική μέριμνα του σκλάβου.
Δεκατριών ετών γεύτηκε και την αλαζονεία του δυνάστη σε ένα σοκάκι της Τριπολιτσάς. Ένας Τούρκος τον χαστούκισε, επειδή τον λέρωσε το φορτωμένο με ξύλα μουλάρι του Κολοκοτρώνη, καθώς πάτησε σε ένα λάκκο με νερά.Συγκλονισμένος από την προσβολή ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης ορκίστηκε να μην ξαναπατήσει ποτέ στην Τριπολιτσά όσο τη βαστούν οι Τούρκοι.
Γύρισε ως ελευθερωτής 38 χρόνια μετά.
Συνέχεια
«Ἔφιππος χώρει…»
«Ἔφιππος χώρει γενναῖε Στρατηγὲ ἀνὰ τοὺς αἰῶνας… διδάσκων τοὺς λαούς… πῶς οἱ δοῦλοι γίνονται Ἐλεύθεροι…!»
Σὰν σήμερα πέθανε ὁ Γέρος μας.
Ὄχι τὰ κλαριὰ νὰ μᾶς κόψῃς, ὄχι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπίτια ποὺ μᾶς ἔκαψες, μόνον πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα νὰ μὴ μείνῃ, ἡμεῖς δὲν προσκυνοῦμε.
Τί τά δένδρα μας ἐάν τά κόψῃς καί τά κάψῃς, τήν γῆ δὲν θέλει νά σηκώσῃς καί ἡ ἴδια ἡ γῆς ποὺ τὰ ἔθρευσε, αὐτὴ ἡ ἰδία ἡ γῆς μένει δική μας καὶ τὰ ματακάνει.Μόνον ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνῃ, πάντα θὰ πολεμοῦμε.
Καὶ μὴν ἐλπίζῃς πὼς τὴν γῆ μας θὰ τὴν κάμης δική σου…