Δὲν ξέρω… Προβληματίζομαι…. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ διάβασα (καὶ θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω) ἔχω πλέον μεγάλα ἐρωτηματικά…
Ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριά, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔγραφα γιὰ τὴν παραίτησι Δημητροκάλλη ἀπὸ τὸ ὀργανωτικὸ κέντρο τῆς Σπίθας. Ἢ ὀρθότερα, δὲν τὸ ἔγραφα ἐγῶ, ὁ Μίκης τὸ ὑπονοοῦσε… Ἦταν κάτι ποὺ πολλοὶ ἤθελαν νὰ ἀκούσουν, μετὰ τὶς ἀπανωτὲς ἀποκαλύψεις γιὰ τὸ πρόσωπο Δημητροκάλλης. Ὅμως, ἔγραφε κάπου τελικῶς ὁ Μίκης γιὰ ἀπομάκρυνσι; Κάπου; Κάποιαν στιγμή;
Ποτέ!
Ἕνα ἑκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες (1.200.000) τετραγωνικὰ μέτρα κτιρίων σὲ οὐρανοξύστες τῶν 30 ὀρόφων περιλαμβάνουν τὰ σχέδια γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ ποὺ παρουσίασε σὲ συνέντευξή του στὸ Πρῶτο Θέμα, ὁ ἀρχιτέκτων τοῦ Μώλλ Ἀμαρουσίου (ἰδιοκτησίας ΛΑΜΔΑ – HSBC) καὶ τοῦ Μώλλ Βοτανικοῦ (ἰδιοκτησίας Διεθνοῦς Τεχνικῆς) κ. Σπύρος Συνέχεια
Δὲν νομίζω!
Ἐν ἀναμονῇ Παπουτσῆ στὰ Χανιά, ἔγινε ὁ κακός χαμός! Ἀριστερίζοντα «λουλούδια» ὀργάνωσαν (πῶς τὸ ἔπαθαν ἄρα γε;;;) κάθοδο στὴν πόλι, Πακιστανῶν καὶ Μπαγκλαντεσιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπέκλεισαν τὸ ἀστυνομικό τμῆμα Χανίων. Καμπούλ τὰ Χανιά! Ἑκατοντᾶδες οἱ «δυσαρεστημένοι» ποὺ ἀπαιτοῦσαν κάτι…
Ποιός εἶναι λοιπόν αὐτός ὁ, κατὰ τὸν πρωθυπουργόν μας, τόσο ἄξιος νέος ἄνδρας, ποὺ ἀνέλαβε τὸ ὑπουργεῖον ἐξωτερικῶν καὶ τὸ κατήντησε ὐπουργεῖον ἐξωφρενικῶν; Μήπως κάποιος μὲ πολλὲς περγαμηνές; Ἱκανότητες; Γνωριμίες;
Ἂς τὰ πάρουμε ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή καλλίτερα.
Ὁ Δημήτρης Δρούτσας γεννήθηκε στὴν Λευκωσία, στὶς 5 Ὀκτωβρίου 1968, βάσει αὐτῶν ποὺ ἀναγράφονται στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ μΠΑτΣΟΚ. Ἀπὸ μητέρα Αὐστριακή καὶ πατέρα Ἑλλαδίτη. (Ἰνφογνώμων)
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, ξεκίνησε, το 1994, την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ως βοηθός καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Ερευνητικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Βιέννης («Forschungsinstitut für Europafragen der Wirtschaftsuniversität Wien»).
Παράλληλα με τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις, Συνέχεια
Τὴν ἱστορία τῶν δικῶν μας προγόνων (διότι μᾶλλον δικοί σου δὲν εἶναι).
Ἀλλὰ δὲν εἶναι δικαίωμά σου νὰ προσβάλῃς! Καὶ μάλιστα σὲ θέματα προσφάτου ἱστορίας, στὰ ὁποῖα οἱ μνῆμες εἶναι νωπές!
Εἶναι δικαίωμα σου Μουζουράκη νὰ κάνῃς σάτιρα.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι δικαίωμά σου νὰ κάνῃς σάτιρα μὲ νεκρούς ποὺ δὲν μποροῦν νὰ σοῦ ἀπαντήσουν.
Εἶναι δικαίωμά σου Μουζουράκη νὰ μὴν ἐκτιμᾶς τὴν σημαία.
Ἀλλὰ εἶναι ὑποχρέωσίς σου νὰ σεβαστῇς αὐτοὺς ποὺ τὴν τιμοῦν.
Τὸ πρωΐ ἐδημοσίευσα τὴν ἀπάντησί μου στὴν ἐπιστολὴ-διαμαρτυρία Δημητροκάλλη.
Ἴσως νὰ φαίνομαι ἐξαιρετικὰ ἀγενῆς σὲ κάποιους, ἰδίως σὲ ὅσους διατηροῦν συμπάθειες ἢ ἐλπίδες πρὸς τὰ πρόσωπα ποὺ συγκροτοῦν αὐτὲς τὶς πολιτικές παρέες. Εἰλικρινῶς, δὲν εἶναι πρόθεσίς μου νὰ ἀποδομήσω οὐδενὸς τὸ ὄνειρο.
Θέτοντας ἁπλᾶ ἐρωτήματα στὸν ἑαύτόν μου, κατέληξα σὲ συγκεκριμένη στάσι. Ἀνερωτήθην πολλὲς φορὲς γιὰ τὸ πῶς θὰ ἤθελα νὰ εἶναι ἡ Πατρίδα Συνέχεια
