Ἦταν κάποτε κάποιες χῶρες….

Ἦταν κάποτε κάποιες χῶρες....1Τὸ συριακὸ μοντέλο ἦταν ἰδανικὸ γιὰ τὴν Μ. Ἀνατολή…
Κοσμικό, πολυθρησκευτικό, κρατοῦσε ἰσορροπίες καὶ εἶχε μετριοπάθεια.

Ἡ Συρία ἦταν αὐτὸ ποὺ ἡ κεμαλικὴ Τουρκία ἀπέτυχε νὰ γίνῃ.
Καὶ ΗΠΑ/Ἰσραήλ πᾶνε καὶ ἐπιτίθονται στὸ ΜΟΝΟ κράτος-πρότυπο….
Πόσο ἠλίθιοι, σοβαρὰ τώρα;

Τὶ δουλειὰ εἶχαν μὲ τὶς ἀραβικὲς ἀνοίξεις καὶ τὶς δημοκρατίες ἐκεῖ πέρα;
Τὶ τὸ πέρασαν, χιπστερογειτονιὰ Νέας Ὑόρκης; Τώρα ποὺ ὁ κάθε τσαντάλα -καὶ ἐγκληματικὸ ὑποκείμενο- σηκώνει κεφάλι ἀκόμη κι ἐναντίον τῶν γηραιότερων μετριοπαθῶν ἰμάμηδων, εἶναι καλλίτερο;

Τὰ ἔκαναν μαντάρα στὸ Ἰράκ, καὶ ἡ βλακοΧίλαρρυ τὸ μόνο ποὺ ἔκανε ἦταν νὰ κατακρατῇ τὰ χρήματα ἀνοικοδομήσεως ἐὰν δὲν …ἀπαγόρευαν τὸ κάπνισμα….
Τέτοια βλήματα δὲν ἔχει ξαναδεῖ ὁ πλανήτης, εἰλικρινὰ δηλαδή…
Πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦν πρὶν προκαλέσουν κανέναν Γ’ΠΠ κατὰ λάθος.

Φρούριον

Πώς 5 χώρες στη Μέση Ανατολή Μπορεί να Γίνουν 14!

Πρίν ένα περίπου χρόνο στους κυριακατικους Ταΐμς της Νέας Υόρκης (28/9/13) η Αμερικανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας με ειδίκευση στην Μέση Ανατολή, Robin Wright, δημοσίευσε ένα χάρτη συνοδευόμενο με ένα επεξηγηματικό και αναλυτικό κείμενο με τον εντυπωσιακό, αλλά και ταυτόχρονα προβοκατόρικο τίτλο, Πώς 5 χώρες στη Μέση Ανατολή Μπορεί να Γίνουν 14″.
Ως κύριο αίτιο για τον πιθανό κατακερματισμό της Μέσης Ανατολής η Wright θεώρησε την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο αυτή εκδηλώθηκε στη Συρία. Κατά την δημοσιογράφο η Συρία αποτελεί το στρατηγικό επίκεντρο της Αραβικής Μέσης Ανατολής και η κατάρρευσή της, από ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος σε σεχταριστικά και φυλετικά φεουδάτα, λειτουργεί ως καταλύτης για την βαλκανιοποίηση του λοιπού Αραβικού χώρου.

H Αμερικανίδα δημοσιογράφος χωρίζει την Λιβύη στα τρία με βάση ιστορικά και φυλετικά κριτήρια: την Τριπολιτανία, τη Κυρηναϊκή και την Φεζάν στα νοτιοδυτικά. Η Συρία κατακερματίζεται στα τρία με βάσει σεχταριστικά και εθνοφυλετικά κριτήρια: το Αλαουϊστάν (του Άσαντ), το Κουρδιστάν και το κεντρώο Σουνιστάν, ενώ το Ιράκ, αφού χάνει τις κουρδικές του περιοχές, χωρίζεται στο Σουννιστάν και το Σιιστάν, με βάση τον θρησκευτικό σεχταρισμό. Η Υεμένη επαναχωρίζεται σε βόρεια και νότια, ενώ η Σαουδική Αραβία κατακερματίζεται στα πέντε: στη βόρεια, νότια, ανατολική και δυτική Αραβία και το Ουαχαπιστάν στο κέντρο.

Το ενδιαφέρον του χάρτη της Wright είναι ότι αφήνει ακέραιες την Τυνησία, απ´όπου και άρχισε η Αραβική Άνοιξη , την Αίγυπτο, την Ιορδανία καθώς επίσης και τα μη αραβικά αλλά μεσανατολικά κράτη, Τουρκία και το Ιράν. Αυτό το αναφέρω διότι με εξαίρεση το Ιράν, όλα τα υπόλοιπα κράτη είναι φιλοδυτικά αλλά και διότι το 2006 κυκλοφόρησε ένας άλλος χάρτης με κατακερματισμένα κράτη της Μέση Ανατολή που συμπεριελάμβανε Ιράν και Τουρκία και προεκτείνονταν μέχρι και το Αφγανιστάν, με σημαντικές αλλαγές συνόρων.
 Και ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι αντίθετα με τον χάρτη της Wright, o χάρτης του 2006 είχε ημιεπίσημο χαρακτήρα. Δημοσιεύθηκε στο Armed Forces Journal, June 2006, σε κείμενο με τίτλο, “Blood Borders: How a better Middle East would look”, με συγγραφέα τον συνταγματάρχη Ralf Peters, ο οποίος είχε πρόσφατα αφυπηρετήσει από την US National War Academy. O χάρτης παρουσίαζε ένα μεγάλο Κουρδιστάν, αφαιρώντας εδάφη από τη Συρία, την Τουρκία και το Ιράν, τριχοτομούσε το Ιράκ, κατακερμάτιζε σε πολλαπλά κρατίδια την Σαουδική Αραβία και είχε σημαντικές αναπροσαρμογές μεταξύ Ιράν, Αφγανιστάν και Πακιστάν, ενώ δημιουργούσε και το κράτος του Μπαλουχιστάν από το Πακιστάν με σύνορα στον Ινδικό Ωκεανό.
Ακολουθεί παρακάτω ολόκληρο το άρθρο των New York Times: 

«Πως οι 5 χώρες μπορούν να γίνουν 14 

Η Συρία 
«Η στρατηγική θέση της Συρίας και της εξουσίας της την έχουν κάνει ένα στρατηγικό κέντρο της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτή- μια πλούσια χώρα σε θρησκευτική και πολιτική πολυμορφία είναι ασταθής. Από το 1940 έως το 1970 στη Συρία, υπήρξαν δεκάδες πραξικοπήματα, μέχρι που ο Άσαντ (πατέρας) πήρε τον έλεγχο της εξουσίας.
Τώρα, μετά από 30 μήνες αιματοχυσίας, η ποικιλία αυτή αποδείχθηκε μοιραία. Σκότωσε τη χώρα και τους ανθρώπους. Η Συρία διαιρείται σε τρεις εύκολες διακριτές περιοχές και κάθε μία έχει τη σημαία και το στρατό της. 
Η περιοχή της Δαμασκού, Χομς και Χάμα μέχρι την ακτή είναι υπό τον έλεγχο των Αλεβιτών της αίρεσης του Άσαντ. Στο βορρά- ένα μικρό Κουρδιστάν αυτόνομο στην πραγματικότητα από τα μέσα του 2012, όλα τα υπόλοιπα στο σουνιτικό κέντρο της χώρας. 
Το Ιράκ 
Ο κατακερματισμός στη Συρία θα αποτελέσει προηγούμενο για άλλες χώρες, ειδικά με το γειτονικό Ιράκ. Η Συρία και το Ιράκ είναι στην ίδια δίνη. Η σουνιτική επαρχία Ανμπάρ θα αισθάνεται πιο άνετα ενωμένη με τους σουνίτες αδελφούς στην ανατολική Συρία. Μαζί μπορούν να σχηματίσουν ένα de facto ανεξάρτητο κράτος «Σουνιστάν». 
Ἦταν κάποτε κάποιες χῶρες....2 
Οι Κούρδοι 
Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν και οι Κούρδοι στη Συρία είχαν από καιρό χωριστεί λόγω αντιφάσεων, αλλά τον Αύγουστο τα σύνορα άνοιξαν και κατέφυγαν στο Ιρακινό Κουρδιστάν 50.000 Κούρδοι της Συρίας. Αυτό δημιουργεί μια νέα εθνική κοινότητα. Ο Μασούντ Μπαρζανί ανακοίνωσε επίσης σχέδια για την πρώτη Κουρδική Σύνοδο Κορυφής, στην οποία προβλέπεται να συγκεντρωθούν 600 αντιπρόσωποι από 40 μέρη- Ιράκ, Συρία, Τουρκία, Ιράν. Η σύνοδος θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο. 
Η Λιβύη 
Η Λιβύη θα χωριστεί σε δύο ή τρία μέρη. Το Εθνικό Συμβούλιο της Κυρηναϊκής κήρυξε την αυτονομία του τον Ιούλιο. Οι Φεζάν στον νότο είναι πολύ διαφορετικοί πολιτισμικά από τις υπόλοιπες φυλές της Λιβύης και συνδέονται περισσότερο με τις Σαχέλ, από ό, τι στη Βόρεια Αφρική, που είναι επίσης πρόθυμοι να χωρίσουν. 
Η Υεμένη 
Οι αλλαγές στην Αραβική Χερσόνησο θα είναι αρκετά δραματική και απρόσμενη. Η Υεμένη μπορεί να χωριστεί σε βορρά και νότο και οι κάτοικοι σουνίτες του Νότου ενδέχεται να επιθυμούν να ενωθούν με τους αδελφούς τους στη Σαουδική Αραβία. Οι Υεμενίτες είναι φτωχοί και θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στον πλούτο της Σαουδικής Αραβίας- μια άλλη διέξοδο στη θάλασσα. 
Η Σαουδική Αραβία 
Η πιο εντυπωσιακή ιδέα φαίνεται η βαλκανιοποίηση της Σαουδικής Αραβίας. Το πετρέλαιο ενδέχεται να εξαντληθεί σε 20 χρόνια και η κοινωνική πίεση σε συνδυασμό με το παράφρων επίπεδο διαφθοράς και ένα ποσοστό ανεργίας στο 30 τοις εκατό θα φέρει κοινωνικό βρασμό και γεωγραφικό διαχωρισμό. 
Η εθνοκάθαρση που έγινε στη Συρία δημιούργησε ένα πρόβλημα, χάσμα μεταξύ των ανθρώπων. Ο θρησκευτικός πόλεμος οδήγησε σε διάσπαση μεταξύ των σουνιτών και των σιιτών σε τέτοιο βαθμό που είναι δύσκολο να καθοριστεί, σημειώνει η πηγή. 

Ο χάρτης του Peters υπήρξε αιτία διπλωματικού επεισοδίου μεταξύ Αγκυρας και Ουάσιγκτον διότι παρουσιάσθηκε στο Νατοϊκό κολέγιο της Ρώμης όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 2006. Παρόμοιο επεισόδιο υπήρξε και μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας όταν ο χάρτης χρησιμοποιήθηκε και σε διάλεξη του καθηγητή Γιάννη Μάζη που έγινε στο Ελληνικό Υπουργείο Άμυνας και στο οποίο παρευρέθηκαν Τούρκοι αξιωματικοί.

Στην βιβλιογραφία για την Μέση Ανατολή υπάρχει πληθώρα μελετών που επιχειρηματολογούν υπέρ του κατακερματισμού του χώρου ώστε τα σύνορα να αντιστοιχούν σε πραγματικά εθνοφυλετικά και θρησκευτικά κριτήρια. Είναι στοιχειώδως γνωστό ότι με εξαίρεση την Αίγυπτο, τα κράτη της σύγχρονης αραβικής Μέσης Ανατολής προέκυψαν από τη κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τα σύνορα τους διαμορφώθηκαν από τις αποικιακές δυνάμεις Βρετανίας και Γαλλίας. Οι δυό αυτές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δημιούργησαν ζώνες επιρροής στη περιοχή στη βάση των οποίων δημιουργήθηκαν αυθαίρετες κρατικές οντότητες με αυθαίρετα σύνορα.
Τα πράγματα περιπλέχθηκαν με την δημιουργία και του κράτους του Ισραήλ το 1948. Στη βάση της σιωνιστικής ιδεολογίας του εβραϊκού κράτους αλλά και της στρατηγικής του για επιβίωση, το Ισραήλ υιοθέτησε ως μέρος τη υψηλής του στρατηγικής την αρχή του κατακερματισμού των αραβικών κρατών. Στην αραβική βιβλιογραφία η στρατηγική αυτή παρουσιάζεται ως “σιωνιστική συνομωσία”.

Στην πραγματικότητα οι Ισραηλινοί ουδέποτε απέκρυψαν ότι ο κατακερματισμός των αραβικών κρατών υπήρξε αναπόσπαστο μέρος της υψηλής τους στρατηγικής. Οι Ισραηλινοί αναζητούσαν πάντοτε συμμαχίες με μή αραβικά και μή μουσουλμανικά κράτη, όπως και συμμαχίες με μή αραβικές και μή μουσουλμανικές εθνότητες και θρησκευτικές μειονότητες στην περιοχή. Πάντοτε αναζητούσαν και εκμεταλλεύονταν κάθε ευκαιρία αποδυνάμωσης των Αράβων. Και η βιβλιογραφία είναι προσβάσιμη σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Το πρόβλημα με τη σημερινή πολιτική κατάντια των Αράβων, που έχει ως τίμημα εκατόμβες νεκρών με τα πράγματα να χειροτερεύουν καθημερινά, είναι ότι μεταπολεμικά κυριάρχησαν αυταρχικά, δεσποτικά και πατριαρχικά καθεστώτα στον αραβικό κόσμο. Οι προσπάθειες για πολιτικό, κοινωνικό και δημοκρατικό εκσυγχρονισμό απέτυχαν παταγωδώς, ενώ ο φυσικός πλούτος τη περιοχής έγινε βορά των ξένων και της τοπικής διεφθαρμένης ελίτ. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η οπισθοδρομική φύση της θρησκείας. 
Με όλο τον σεβασμό που οφείλεται για τα θεία τα ιερά και τα πιστεύω, είναι δυνατό να ορθοποδήσουν, να αυτονομηθούν και να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους κοινωνίες που θεωρούν ότι ο μισός τους πληθυσμός, οι γυναίκες, είναι παρακατιανός και πρέπει να υπάρχει χωρίς να φαίνεται;

Για την Αραβική Μέση Ανατολή στο τέλος του τούνελ δεν υπάρχει, δυστυχώς, φως.

Υπάρχει ένα άλλο τούνελ.

(Visited 50 times, 1 visits today)




Leave a Reply