Τὰ πάντα κινοῦνται ἀργά…

Τὰ πάντα κινοῦνται ἀργά...Tα πάντα κινούνται αργά.
Τα μολυβένια σύννεφα στον μουντό ουρανό, τα νερά στα ποτάμια και τους ποταμοβραχίονες, τα νοτισμένα μισοσαπισμένα φύλλα σπρωγμένα από το φύσημα του αέρα, οι γάτες που ισορροπούν σε μικρές επιφάνειες, οι άνθρωποι που με αδιάφορα βλέμματα προσπερνούν κοιτάζοντας χωρίς να βλέπουν, οι αδέσποτοι σκύλοι περιμένοντας χωρίς κι αυτοί να ξέρουν τι, τα αυτοκίνητα τσαλαβουτώντας σε βροχόνερα, οι σκέψεις μας για το αύριο πνιγμένες από το άγχος του σήμερα.
Έρημα πάρκα, γιαπιά που θυμίζουν όνειρα και καλλίτερες ημέρες, παρατημένα αυτοκίνητα χωρίς πινακίδες, πρόχειρα σημασμένα εργοτάξια, γυμνά θλιβερά δέντρα που υψώνουν τα γυμνά τους κλαδιά σαν βουβές ικεσίες στο πουθενά.
Βήματα αργά, αβέβαια, άσκοπα, αδιάφορα.
Αισθήματα και προσμονές βουβά σαν τον χειμώνα, παραμερίζουν τα προφανή κάνοντας χώρο για το απρόσμενο που δεν θα έλθει ποτέ.
Περιπλανήσεις σώματος σε δρόμους αγνώστους με συνοδοιπόρους που δεν γνώρισες ποτέ αλλά τους μιλάς και σε συντροφεύουν σε νοερά ταξίδια προς δρόμους ξαναπερπατημένους κι αγαπημένους, σε μέρη που δεν θα πας ποτέ.

Ζούμε και υπάρχουμε για να θυμόμαστε και να αναζητάμε.
Θυμόμαστε για να συγκρίνουμε και να νοσταλγούμε.
Αναζητάμε για να μην μείνουμε στάσιμοι και παθητικοί.
Θυμόμαστε για να ξυπνούν κοιμισμένα μας θέλω.
Συγκρίνουμε για παρηγοριά και αυτοπεποίθηση.
Νοσταλγούμε μάταια για να δόσουμε χρώμα και ρυθμό στην μουντή μας καθημερινότητα.
Αγαπάμε το άπιαστο, αδιαφορώντας για το βέβαιο.
Μιλάμε χωρίς να ακουγόμαστε κι ακούμε χωρίς να καταλαβαίνουμε.

Μιας και τα πάντα κινούνται αργά. Μέχρι κι οι σκέψεις μας, τα θέλω μας και τα όνειρα που κάναμε κάποτε κι έσβησαν πριν γίνουν ευδιάκριτα………….

Ἀπόστολος Ἀθανασάκης

φωτογραφία

(Visited 38 times, 1 visits today)




One thought on “Τὰ πάντα κινοῦνται ἀργά…

Leave a Reply