Περὶ πανεπιστημίων καὶ ἄλλων φληναφλημάτων, ἀσύλων, ἀστυνομίας, κουκουλοφόρων, παρεμπορίου καὶ οὔτως καθ΄ ἑξῆς…
Τὸ πανεπιστήμιο στὴν ἡμεδαπὴ (ἀλλὰ καὶ στὴν ἀλλοδαπή, μὴ μασσᾶτε στὰ περὶ ξένων πανεπιστημίων κλπ) ἐκτὸς τοῦ σκληροῦ πυρῆνος τῶν ἐπιστημῶν, ἀπεβίωσε πρὸ πολλοῦ.
Συνέχεια
Κάθισα κι ἐγώ, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, σὲ ἕνα παγκάκι γιὰ νὰ διαβάσω μὲ τὴν ἡσυχία μου.
Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ περπατῶντας πρὸς αὐτὸν τὸν «μικρὸ παράδεισό» μου, ἔνοιωθα πὼς κάτι γύρω μου μὲ ἐνοχλοῦσα, ἀλλὰ ἀδυνατοῦσα νὰ τὸ προσδιορίσω. Μὰ ὅταν πιὰ ἔκατσα κάτω ἀπὸ τὰ πεῦκα γιὰ νὰ χαλαρώσω, ἡ αἴσθησις τῆς δυσφορίας μου, ποὺ διαρκῶς μεγάλωνε, μοῦ προκαλοῦσε αἴσθημα ἀσφυξίας… Ἔνοιωθα σὰν νὰ πνίγομαι… Κάτι μὲ ἐνοχλοῦσε πολύ, πάρα πάρα πολύ…
Κυττῶντας γύρω μου προσεκτικά, ἕναν χῶρο ποὺ γνωρίζω ἀπὸ παιδί, ἀδυνατοῦσα νὰ διακρίνω κάτι διαφορετικό. Μόνον μία ἀνεπαίσθητος αἴσθησις θολούρας μὲ ἐνοχλοῦσε. Μία θολούρα ποὺ ἂν καὶ δὲν μοῦ ἔκρυβε τὸν Ἥλιο, ἐν τούτοις περιῴριζε τὴν ἐπίδρασίν του ἐπάνω μου. Ἔστρεψα τὰ μάτια μου στὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ ἀντικρύσω τὸ ἐνοχλητικότατον θέαμα δύο ἀεροπλάνων ποὺ πετοῦσαν ἀφήνοντας πίσω τους τὰ ἀναγκαία «ἴχνη» ποὺ γεννοῦν τὰ γνωστά μας πλέον «πλέγματα»…
Σινώπη.
Τὸ διαμάντι τοῦ Πόντου.
Ἀπὸ ἐδῶ ξεκίνησε ἡ ἑλληνικὴ ἀποίκισις καὶ ὁ ἐξελληνισμὸς τοῦ Πόντου καὶ ἐδῶ ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταία ἐλεύθερα ἑλληνικὰ σημεῖα πρὶν ὁ στρατὸς τοῦ Μεχμὲτ Φατὶχ τοῦ Β’ κυριεύσῃ αὐτὴν τὴν πόλη καὶ λίγο ἀργότερα καὶ τὴν Τραπεζούντα. Συνέχεια
Τὴν ὥρα ποὺ στὴν Εὐρώπη τὸ «refugees welcome here» καθορίζει μεταναστευτικὲς πολιτικὲς κυβερνήσεων, στὴν Ἀφρικὴ συντελεῖται – μακρυὰ ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητος – μία πρωτόγνωρος δημογραφικὴ ἔκρηξις: Μέχρι τὸ 2050 ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἀφρικῆς θὰ ἔχει διπλασιασθῆ φθάνοντας στὰ 2,5 δισεκατομμύρια!
Συνέχεια
Πόσα ἀστέρια ἔχει στήν Νότιο Εὔβοια τό ξενοδοχεῖο Stefania; Ἔχει καλές κριτικές;
Συνέχεια
Ἀρχή μας, ὡς σελίς, χρόνια τώρα, εἶναι ἡ ἀνάδειξις τῆς ἀληθείας, ἡ παύσις (ἤ, ἔστᾦ, ὁ ὅσο τὸ δυνατόν, μέγιστος περιορισμὸς) τῶν λοβοτομῶν μας καὶ ἡ «κάθαρσίς» μας ἀπὸ ἐμμονές, ἰδεολογικοῦ ἢ κομματικοῦ τύπου, ποὺ μᾶς διατηροῦν ἐν ὑπνώσει. Πρὸς τοῦτον καί, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἀρέσουμε ἤ ὄχι, ἐπιμένουμε μόνον σὲ αὐτό. Εἴμαστε δὲ σαφῶς κατὰ τῆς κομματοκρατίας, κατὰ κάθε ἰδεοληψίας, κατὰ ὁποιασδήποτε (συνήθως) ξενοκινήτου «γραμμῆς», παραμένοντας ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἑστιασμένοι στὸ πῶς θὰ κατανοήσουμε τὰ μέσα καὶ τὰ ἐργαλεία χειραγωγήσεώς μας, στὸ πῶς θὰ ἀκυρώσουμε τὶς λοβοτομές μας καὶ στὸ πῶς, βῆμα τὸ βῆμα, θὰ ἀπελευθερωθοῦμε.
Συνεπῶς εἶναι αὐτονόητον γιὰ ἐμᾶς νὰ καταῤῥεύσῃ πλήρως τὸ ἀριστεροσοσιαλιστικοκομμουνιστικὸ μοντέλο τοῦ κόσμου μας, ποὺ μᾶς πνίγει καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει περιθώρια διαφυγῆς. Συνέχεια
