Ποιός θυμᾶται τό τί ἐπηκολούθησε τήν εἰσβολή τῶν Τούρκων (;;;) δημοσιοκάφρων τῆς σιωνιστικῆς ΧΟΥΡΙΕΤ;
Τί ἐπακολουθεῖ κάθε φυσική, τεχνητή (ἐθνικὴ ἢ τοπική) καταστροφή;
Μά, φυσικά, ἐπέλασις τῶν σχετικῶν καὶ εἰδικῶν …ἐργολάβων!!!
Ἐργολάβων πάσης φύσεως. Καί, φυσικά, ὅλα αὐτὰ καταλήγουν σὲ μπόμπολες, καλογρίτσες καὶ λοιποὺς …«ἀπὸ μηχανῆς θεούς», σοσιαληστρικοῦ τύπου!!! Συνέχεια
Κάτι γιὰ νὰ θυμόμαστε…
Διότι αὐτὰ εἶναι σημαντικότερα ἀπὸ τὰ ἄλλα ποὺ ζοῦμε.
Δὲν εἶναι μόνον γιὰ νὰ τιμήσουμε.
Εἶναι γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ ποιοί πράγματι εἴμαστε.
…καὶ ἐπαναδομήσεως καὶ ἐπανεκκινήσεως καί, ἐὰν ἀπαιτηθῇ (ποὺ ἀπαιτεῖται) μηδενισμοῦ καὶ ἰσοπεδώσεως ὅλων αὐτῶν ποὺ θεωρούσαμε, ἔως τώρα, δεδομένα.
Δεδομένα δὲν ὑπάρχουν στὸν πραγματικὸ κόσμο, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὅταν, ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἀπεδείχθη πὼς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀφήσαμε νὰ μᾶς παρασύρουν, ἦσαν πλαστά, ἄχρηστα καὶ καταστροφικά. Συνέχεια
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Πρῶτος ὁ Δημήτριος ὁ Πολιορκητής, ἀπὸ τὸ 294 π.Χ. καὶ μετά, καθιέρωσε ἕνα νόμισμα μὲ Μακεδονικὴ ἀσπίδα ἐμπρὸς καὶ Μακεδονικὴ περικεφαλαία πίσω. Στὸ κέντρον τῆς ἀσπίδος ἔβαλε τὸ μονόγραμμά του (1), ἐνᾦ πίσω ὑπῆρχε ἡ ἐπιγραφὴ ΒΑΣΙ[ΛΕΩΣ]. Τὸ νόμισμα, στὴν διάρκεια τῶν ἐτῶν, ἐκόπη σὲ δεκάδες παραλλαγὲς καὶ πέραν ἀπὸ τὰ σύμβολα, συνεκέντρωσε τὰ μονογράμματα τεσσάρων βασιλέων. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (1), ΠΥΡΡΟΣ (2), ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (3) υἱὸς τοῦ Λυσιμάχου καὶ ΑΝΤΙΓΟΝΟΣ ΓΟΝΑΤΑΣ (4).
To νέο «Plimira-Look» ποὺ λανσάρει ἡ Δούρου!
Οὐδέποτε φταῖν οἱ σημερινοὶ ταγοί. Πάντα εὐθύνονται ἄλλοι. Οἱ ἐχθεσινοί, οἱ αὐριανοί, οἱ κάποιοι τέλος πάντων. Οἱ πραγματικοὶ ἔνοχοι δὲν ἔχουν ὀνοματεπώνυμον. Δὲν ὑπάρχουν.
Πάντα εὐθύνονται γιὰ τὰ κακὰ τῆς Μοίρας μας κάποιοι ἄλλοι, ἀορίστως, προηγούμενοι. Καὶ εἶναι τόσο ὑπεύθυνοι αὐτοὶ οἱ προηγούμενοι, ποὺ οὐδέποτε κάποιος ἐξ αὐτῶν κατέληξε στὶς φυλακές, παρὰ τὰ ὅποια ἐγκλήματα ποὺ τοῦ φορτώνονται, ἀσαφῶς κι ἀορίστως. Καὶ δὲν κατέληξε, μὰ οὔτε καὶ θὰ καταλήξῃ, στὶς φυλακές, διότι ὅλοι οἱ αἱρετοὶ ἀποτελοῦν ἄλλες ἐκδοχὲς τῆς ἰδίας συμμορίας. Ἴδια συμμορία σημαίνει νὰ παραμένουν τὰ μέλη τοῦ αὐτοῦ μορφώματος διαρκῶς σὲ θέσεις ἐξουσίας, μέσῳ τεχνητῶν συνθηκῶν πολώσεως, πρὸ κειμένου νὰ μὴν εὑρεθῇ κάποιος ἄλλος, πραγματικῶς καθαρός, γιὰ νὰ τοὺς τακτοποιήσῃ νομικῶς, ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς.
Τόσο ἁπλᾶ.
Κι ἀπὸ αὐτὰ τὰ σκουπίδια πνιγήκαμε. Διότι στὴν πραγματικότητα τὸ μοναδικό μας πρόβλημα εἶναι αὐτὰ τὰ σκουπίδια. Συνέχεια
