Ένδεκα χρονών ήμουν τότε.
Ένα δωμάτιο και κουζίνα ήταν το «μέγαρο» που μέναμε στον Κορυδαλλό και η τουαλέττα στην αυλή.
Εγώ στο κρεβάτι, σκεπασμένος με κουβέρτα και πάπλωμα και το δωματιάκι να ζεσταίνεται από το …μαγκάλι με τα κάρβουνα.
Πού και πού η γιαγιά μου η Μαρουλιώ, άνοιγε στα γρήγορα ένα από τα δύο παράθυρα, για να φεύγουν οι αναθυμιάσεις.
Γιατί το κάνεις αυτό ρε γιαγιά, δεν βλέπεις ότι είμαι άρρωστος, την είχα ρωτήσει…
Δεν ξέρεις εσύ, μου είχε απαντήσει. Αυτός ο διάολος, μπορεί να ζεσταίνει αλλά βγάζει δηλητήριο και θα μας πνίξει εδώ μέσα.
Συνέχεια →