Ὁ Πειραιεὺς στὸν Κρητικὸ Ἀγῶνα

Την περίοδο του  1866-68 ήταν που ξεσπούσε μια ακόμη επανάσταση των Κρητών, ο Πειραιάς δεν είχε περισσοτέρους από επτά με οκτώ χιλιάδες ψυχές, που παρακολουθούσαν με αγωνία το ηρωικό δράμα της Κρήτης. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο ο χαλασμός εξαπλωνόταν και τόσο τα καραβάνια των προσφύγων, που αποτελούντο μόνον από γυναίκες και παιδιά, καθώς οι άνδρες έμεναν να πολεμήσουν, κατέφθαναν στην πειραϊκή γη. Στην αρχή δεν εύρισκαν καράβια για να γλυτώσουν από το τουρκικό μαχαίρι, καθώς οι δυνατοί της γης, δεν άφηναν τα πλοία τους να προσεγγίσουν στην Κρήτη, μη τυχόν και παραβιάσουν τάχα την ουδετερότητα! Σιγά σιγά όμως, κάθε μια από αυτές, έδινε οδηγίες στον Πρόξενό της στα Χανιά, πως αν υπάρξει ευρωπαϊκό καράβι καράβι να μεταφέρει γυναικόπαιδα, τότε κι αυτοί να βάλουν ένα! Αυτό δυστυχώς που αρνιούντο από φιλανθρωπία το εδέχοντο από αντιζηλία!

Συνέχεια →

Καλὸς ὁ πατριωτισμὸς τοῦ Ἐρντογᾶν γιὰ τοὺς Τούρκους, ἀλλά…

Γιά ἐμᾶς; Τί εἶναι; Μήνυμα πρός τήν συνειδητοποίησιν τῶν ὅσων θά ἀκολουθήσουν;
Μήνυμα ἐφησυχασμοῦ; Μήνυμα προβληματισμοῦ; Ἤ …τίποτα;

Ἡ περίοδος ποὺ διανύουμε εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλέον δύσκολες γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Γιὰ ἐμᾶς εἰδικῶς, ὡς Ἕλληνες, ποὺ ἔχουμε ἤδη ὑποστεῖ, λόγῳ μνημονιακῶν ἐφαρμογῶν, ὅλων τῶν εἰδῶν τοὺς εὐτελισμούς, ἰδίως ἀπὸ τὰ ἄθλια κι ἄνευ πατρῖδος κουδουνισμένα, ἔχουν ἀρχίσει νὰ περνοῦν σὲ δευτέρα Μοίρα τὰ ὅσα συναισθήματα θὰ ἔπρεπε νὰ αἰσθανόμαστε γιὰ τὴ Πατρίδά καὶ τοὺς ἀνθρωπους της.
Οὐσιαστικῶς ἔχουμε θέσει σὲ δευτέρα Μοῖρα τὰ ἐθνικά μας ζητήματα καὶ τελικῶς τὴν ὑπόστασίν μας ὡς λαός.
Καὶ δικαιολογεῖται (λέμε…!!!)
Ἐδῶ καλὰ καλὰ δὲν ἔχουμε νὰ ταΐσουμε τὰ παιδιά μας, μέ τόν ἐάν ὁ Τοῦρκος ἀπειλῇ τά σύνορά μας θά ἀσχοληθοῦμε; Ἤ μήπως μέ τίς δεκάδες χιλιάδες, ἤ ἀκόμη κι ἐκατομμύρια, καταπατήσεις τῶν συνόρων μας;
Προέχει ἡ …ἐπιβίωσις!!!
Συνέχεια →

Καλὸν εἶναι νὰ γνωρίζωμεν τὴν χριστιανικὴν πραγματικότητα

Ἡ 25η Δεκεμβρίου ἐκαθιερώθη ὡς ἡμέρα ἑορτασμοῦ γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ Πάπα Ἰουλίου Α’. Ἡ ἀνατολικὴ αὐτοκρατορία ἀρχικῶς ἑόρταζεν τὰ Χριστούγεννα τὴν 6η Ἰανουαρίου, ἡ δὲ 25η Δεκεμβρίου ἐπεβλήθη ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (τοῦ ἀνθέλληνος κατὰ τὸν γράφοντα). «Ἰησοῦς ἐγεννήθη ἐντὸς σπηλαίου ὑπὸ μητρὸς παρθένου ὡς ἀκριβῶς καὶ ὁ πρὸ χριστοῦ θεὸς Μίθρας τῶν λαῶν τῆς ἀνατολῆς καὶ δὴ τῆς Περσίας.

Συμφώνως πρὸς τὰ χριστιανικὰ κείμενα ὁ Χριστὸς ἐγεννήθη «ποιμένων ἀγραυλούντων», ἤτοι ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ποιμένες ἦτο δυνατὸν νὰ «ἀγραυλοῦν» ἤτοι ἐποχὴν ἀνοίξεως. Ἐπίσης μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ἡ γέννησις συνέπεσεν μὲ τὴν ἀπογραφὴν, ἡ ὁποία ἐλάμβανε χώραν ἐποχὴν καθ᾿ ἥν ἡ μετακίνησις τῶν κατοίκων ἦτο εὐχερὴς, ἤτοι μὴ χειμῶνα καὶ οὐχὶ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος. Τέλος, ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης συσχετίζει τὴν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ μετὰ τῆς ἑορτῆς τῆς «σκηνοπαγίας» ἡ ὁποία ἐλάμβανε χώραν κατὰ τὸν μῆνα Ὀκτώβριον. Συνέχεια →

Ἀντιφασισμός θά πῆ νά δολοφονῇς τόν φασίστα;

Ἀντιφασισμὸς θὰ πῆ νὰ δολοφονῇς τὸν φασίστα Μουσολίνι ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗ καὶ μετὰ νὰ πείθῃς τὸ πόπολο ὅτι εἶσαι δῆθεν …δημοκράτης.

Κι ὅλα αὐτὰ γιατὶ κάθε ἀντί- εἶναι ΑΚΡΙΒΩΣ τῆς ἰδίας φύσεως μὲ τὸ ἀντίθετό του καὶ σὲ ἀπόλυτο τιμὴ ΑΚΡΙΒΩΣ ἴσον (ὅσοι γνωρίζουν ὀλίγα μαθηματικὰ καταλαβαίνουν).
Ὁ ἀντιφασισμὸς δηλαδὴ δὲν εἶναι δημοκρατία, ὅπως νομίζουν τὰ κορόιδα καὶ στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἔνας ἀκόμη φασισμός. Συνέχεια →

Γιάννης Σᾶθας.

Γιάννης Σᾶθας.
Ἔδως τὰ πάντα γιὰ τὴν Πατρίδα. Συνέχεια →

Πλούταρχος, Περὶ ποταμῶν καὶ ὁρῶν ἐπωνυμίας, Ἕβρος

Ἕβρος

      Ὁ Ἕβρος εἶναι ποταμὸς τῆς Θράκης. Προηγουμένως ἀποκαλεῖτο Ρόμβος, ἔχοντας πάρει τὴν ὀνομασία του ἀπὸ τὴν συστροφὴ τῶν ὑδάτων του κατὰ τὴν κατηφορική τους πορεία.(1)  Ὁ Κάσσανδρος(2), βασιλιᾶς τῆς περιοχῆς, παντρεύτηκε τὴν Κροτονίκη καὶ ἔκανε ἀπ’ αὐτὴν ἑνα γιὀ, τὸν Ἕβρο. Ἀφοῦ χώρισε ἀπὸ τὴν προηγουμένη γυναίκα του, παντρεύτηκε ὡς μητριὰ γιὰ τὸν γιό του τὴν Δαμασίππη, τὴν κόρη τοῦ Ἄτρακος(3). Αὐτὴ ὅμως ἐρωτεύτηκε τὸν πρόγονό της καὶ τοὺ ἔστειλε μήνυμα νὰ συνευρεθοῦν. Ὁ Ἕβρος, ἀποφεύγοντας σὰν Ἐρινύα τὴν μητριά του, περνοῦσε τὸν χρόνο του σὲ κάθε εὐκαιρία κυνηγῶντας(4).  Ἡ ἀσελγὴς γυναίκα, ὅμως, ὅταν ἀπέτυχε ἡ ἐπιθυμία της, εἶπε ψέμματα σὲ βάρος τοῦ σώφρονος ἀγοριοῦ, ὅτι δῆθεν θέλησε νὰ τὴν βιάσῃ. Ὁ Κάσσανδρος, παρασυρμένος ἀπὸ τὴν ζήλεια του, ἔσπευσε ὁρμητικὸς στὸ δάσος, ἔβγαλε τὸ ξίφος του καὶ κατεδίωκε τὸ γιό του μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶχε ἐπιβουλευθεῖ τὸν γάμο τοῦ πατέρα του. Ὁ γιός, ὅταν κόντευε νὰ παγιδευθῇ, ἔριξε τὸν ἐαυτό του στὸν ποταμὸ Ρόμβο, ὁ ὁποῖος ὀνομάστηκε ἀπὸ αὐτὸν Ἕβρος, ὅπως ἱστορεῖ ὁ Τιμόθεος στὸ ἐνδέκατο βιβλίο τοῦ ἔργου του Περὶ ποταμῶν. Συνέχεια →