Ἐὰν μάθουμε νὰ μιλᾶμε μόνον ἀληθινά… …νὰ ἀγαπᾶμε μόνον αὐθεντικά… …νὰ κυττάζουμε μόνον καθαρά…
Φαντάσου τὸ …«παράλογον»!!!
Καὶ …κτίσε το μέσα σου ὡς πραγματικότητα!!! Φαντάσου πὼς ἤδη εἶσαι Ἐλεύθερος… …καὶ θὰ τότε δὲν χρειάζεται νὰ κάνῃς κάτι ἀλλὰ νὰ …γίνῃς κάτι γιὰ νὰ εἶσαι Ἐλεύθερος!!!
Οἱ ἄνθρωποι μᾶς ἀνήκουν;;;
Ἡ στάση ὅτι οἱ ἄνθρωποι μᾶς ἀνήκουν εἶναι τόσο ἀχόρταγη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιζήσῃ ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἔρωτα κι αὐτὸ ὄχι ἐπειδὴ κάποιος ἀγαπάει τὸν ἄλλον, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβάται ὅτι ὁ ἄλλος μπορεῖ νὰ ξανὰ – ἀγαπήσῃ. Κάποτε ἄκουσα κάποιον νὰ λέῃ στὴν πρῴην του: Αὐτὸ ποὺ μὲ πληγώνει δὲν εἶναι … Συνέχεια
Τὸ μεγαλύτερο σκοτάδι…
Λίγο πρὸ τοῦ ξημερώματος ἔρχεται. Καὶ κᾶνε κουράγιο Ἕλληνα… Καὶ κᾶνε ὑπομονή… Καὶ λίγο ἀκόμη… Καὶ ὅσο ὑπομένεις, ἀναμένεις, κάνεις κουράγιο, τόσο περισσότερο σὲ σκίζουν κομμάτια…
Νά διαλέξουμε τά …θαύματα;
Τί θά γινόταν ἄν σταματοῦσες τίς δυσαρέσκειες καί διάλεγες τά θαύματα; Ἂν ἄρχιζες νά προσδοκᾷς τό καλλίτερο ἀπὸ κάθε δεδομένη κατάσταση; Δέν νομίζεις πώς τότε θά μποροῦσες νά γράψῃς καινούργια κεφάλαια στήν ζωή σου;
Δὲν νικᾶς τοὺς ἐχθροὺς μὲ τὰ …δικά τους ὅπλα!!!
Γιὰ νὰ νικήσῃς κάποιον ἐχθρὸ (ὁποιονδήποτε ἐχθρό) πρέπει νὰ διαθέτῃς ὅπλα (ὁποιαδήποτε ὅπλα) ποὺ δὲν τὰ γνωρίζει καὶ τὰ ὁποία, ἀκόμη κι ἐὰν τὰ μάθῃ, θὰ ἀδυνατῆ ἐκεῖνος νὰ τὰ προσεγγίσῃ καί, πολὺ πρισσότερο, νὰ τὰ διαχειρισθῇ εἰς βάρος σου. Κι αὐτό, ὅσο παράλογον κι ἐὰν φαντάζῃ, εἶναι ἀναγκαῖον μὰ καί, τώρα πιά, θεμιτόν…