Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Δεσποτάκης Δημήτρης

Τὸ Κορίτσι, ὁ Λόγος κι ἡ Ἁμμουδιὰ

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

— Ἐσὺ κορίτσι μὲ τῶν ἀνέμων τὰ χρώματα

καὶ τῶν λευκῶν ἀφρῶν τὴν ἀνεμελιάν,
τῶν καθάριων πελάγων,
ἐσὺ ποὺ τοὺς γιαλοὺς ὀρμηνεύεις,
ποὺ ᾿χεις τὸ σπάνιον τοῦ γελαστοῦ κοριτσιοῦ,
ἦλθες σὲ Λόγον φρόνιμον τῆς νυκτὸς
κι ἤσουν ἁρματωμένη χαμόγελον ἡλιακόν,
πρὶν τὸ πρῶτον τῶν γλάρων πέταγμα,
τὴν νηνεμιὰν χαράξῃ τῶν οὐρανῶν.

Συνέχεια →

Χωμάτινον Ὄνειρον

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Ἡμέρα ἑορτῆς …
ἦλθε πρόσχαρη ἠ βροχή,
εἰς τὴν ὄμορφην αὐλήν μὲ τοὺς φοίνικες
καὶ τὶς τενεκεδένιες μὲ λευκὸν καὶ λουλάκι βαμένες γλάστρες,
γεμάτες μὲ γεράνια, γιασεμιά, μπουκαμβίλιες,
βιολέτες καὶ καλοντυμένες γαρδένιες,
γύρω ἀπὸ τὸν πέτρινον τοῖχον.
 Τὸ χῶμα ἀλαφρὺ καὶ καστανόν,
ἡμέρες τώρα τὴν περίμενε,
ὀνειρευόταν,
Συνέχεια →

Ἡ ἀποικία

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Κάθε ποὺ ξημερώνει ἡ γῆ,
εἰς τὴν ἔρημον αὐτὴν Πατρίδα,
γεμίζει ἐφιάλτες ἡ Βολή,
κάθε λογῆς τσουκνίδια.

Στέκω ἐγὼ καμαρωτός,
πὼς ἐτοῦτοι θὰ μὲ σώσουν,
πὼς εἶναι ὅλοι εὐπάτριδες
καὶ τοῦ λαοῦ χαμάληδες.

Συνέχεια →

Τῆς λευτεριᾶς ὁ γιὸς

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

1

 
— Γειὰ σου ὠρὲ μικρέ!
κατὰ ποῦ μωρὲ τραβᾶς μὲ φούρια;
καὶ αὐτὸν τὸν σπαζοξυλιὰ ὠρέ,
γιατὶ σὰν φυλακτὸν ὠρὲ
εἰς τὰ στήθια τὸν κρατεῖς;
 

Συνέχεια →

Τ’ ἀσήμια τῆς Σελήνης

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὁλονυχτιὰ εἰς τ’ ἀψηλὰ σὲ εἶδα ὀρθή.

Πλάι σου εἶχε ἡ Σελήνη γείρει
κι ὅλα ἦταν τ’ ἀσήμια της,
ἀπὸ τὶς καταμεσιὲς τῶν πελάγων,
τὶς πλαγιὲς π’ ἀντρειωμένες καμάρωναν,
τοῦ Πετρίτη τὶς ἄκριες φωλιὲς
καὶ τοῦ Θεοῦ τὰ μύρια θλιμμένα μάρμαρα ὑμνοῦσαν.

Συνέχεια →