Ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ κάνω…
Εἶναι εὔκολο νὰ ἐξοργισθῶ. Νὰ οὐρλιάξῳ… Νὰ ξεσπάσω…
Εἶναι κι ἀνάγκη νὰ ξεσπάσω κάπου τὴν ὀργή μου… Γιὰ πολλά… Καὶ ἀπαιτεῖται… Ἀρκεῖ νὰ μὴν μὲ τυφλώσῃ αὐτὴ ἡ ὀργή…
Ἀρκεῖ νὰ μὴ πληρώσουν ἀθῶοι τὴν δική μου τὴν ὀργή… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Κι ὅταν φθάνουν στὴν παράδοσιν, πωλοῦν καὶ πάλι τὴν …Ἑλλάδα!!!
Στὴν ἀρχὴ γέλασα, μὲ τὴν παραπάνω φωτογραφία.
Ὅταν εἶδα βέβαια κι αὐτήν:
βούρκωσα…
Καὶ βούρκωσα διότι συνειδητοποίησα, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, πὼς ἐκεῖ, ἀπέναντι, ἔμειναν πολλοί… Πάρα πάρα πολλοί…
Μετὰ ὅμως ἐξοργίσθηκα. Θύμωσα…
Ὄχι μὲ τὶς φορεσιές τους… Σιγά… Οὔτε μὲ τὰ μουσικά τους ὄργανα… Τί φταῖν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού πασκίζουν νά ἐπιβιώσουν;
Ἄλλως τέ, πότε εἶχαν οἱ Τοῦρκοι παραδόσεις καί ἱστορία γιά νά μποροῦν νά τά ἐπιδείξουν;
Κι ἐδῶ πού τά λέμε;
Τί ἄλλο νά πωλήσουν; Ἔχουν κάτι ἄλλο;
Μὲ ἄλλο θέμα λοιπὸν ἐξοργίσθηκα… Πολὺ σοβαρότερον… Συνέχεια
Ἐὰν δὲν ὑπάρχουν δράκοι…
Ἂν νοιώθῃς φόβο, θυμό, ἀπογοήτευση ἤ ἀβεβαιότητα, τότε πᾶρε στὸ χέρι σου αὐτὸ τὸ σπαθί, ποὺ εἶναι φτιαγμένο ἀπὸ φῶς καὶ ἀγάπη, καὶ ἐξολόθρευσε ΟΛΟΥΣ τοὺς δράκους, ποὺ εὑρίσκονται μέσα στὸ κεφάλι σου. Συνέχεια
47 χρόνια ΔΟΥΛΕΙΑ γιά 350 εὐρώ συντάξεως;
Κι ὅμως…
Ἐκεῖ θὰ φθάσουμε, πρὸ κειμένου νὰ ἔλθῃ ὁ …«σωτὴρ» ἀπὸ τὰ …«ἀριστερά» καὶ νὰ μετατρεύσῃ τὴν σύνταξιν τῶν 350 εὐρὼ σὲ σύνταξιν τῶν 400 εὐρώ…
Καὶ μετά, ὁ ἴδιος «σωτήρ», ἐφ΄ ὅσον ἔρχεται ἐκ τῶν «ἀριστερῶν», τὰ 47 ἔτη Δουλείας θὰ τὰ μετατρεύσῃ σὲ 50 ἔτη Δουλείας!!! Ἴσως καὶ σὲ 60!!!
Ἀναλόγως τῶν ἀντοχῶν μας…
Διότι ἐὰν ἀντέχουμε νὰ εἴμαστε Δοῦλοι γιὰ 47 ἔτη, ἀντέχουμε καὶ γιὰ 50… ἤ καὶ γιὰ 60…
Ἴσα ἴσα δῆλα δὴ γιὰ νὰ παράγουμε μόνον καὶ οὐδέποτε νὰ ἀπολαμβάνουμε…
Συνέχεια
Ἑορτάζουμε;
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες μᾶς φορτώνουν μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς παρα-πληροφορίες, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς συσκωτίσουν τὴν σκέψιν καὶ νὰ μᾶς ἀποκοιμίσουν, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά.
Δὲν ἔχουμε κάποιαν ἑορτή, γιὰ νὰ ἑορτάσουμε, κι ἄς πασκίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετον. (Καὶ δὲν ἀναφέρομαι σὲ θρησκευτικὰ ἤ στὰ ἐποχιακὰ ἤθη κι ἔθιμα. Αὐτὰ παραμένουν προσωπικὴ ὑπόθεσις τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς!!!) Συνέχεια
Εἶναι μονόδρομος ἡ Νίκη!
Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν σου δὲν κυττᾶς τὸ μέγεθος τῶν ἐμποδίων ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς θελήσεώς σου.
Ὅταν λοιπὸν ξεκινᾷς γιὰ τὸν πόλεμο, διότι γιὰ πόλεμο συζητᾶμε τώρα πιά, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ γνωρίζῃς εἶναι πὼς ἤ θὰ νικήσῃς ἤ θὰ πεθάνῃς… Ἡ ἧττα εἶναι κι αὐτὴ μία μορφὴ θανάτου… Ἐὰν λοιπὸν εἶναι νὰ ἡττηθῶ προτιμῶ νὰ πεθάνω… Θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους μας…
Σὲ κάθε μάχη ὑπάρχουν καὶ νεκροὶ καὶ νικητὲς καὶ ἡττημένοι…
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ αὐριανή μας κατάστασις.
Μέ ποιάν πλευρά θά εἴμαστε; Μέ τήν πλευρά τῶν νικητῶν ἤ τῶν ἡττημένων;
Μέ τήν πλευρά τῶν ζωντανῶν ἤ μέ τήν πλευρά τῶν νεκρῶν; Συνέχεια