Συχνὰ πυκνὰ ἀκούω διαβάζω φράσεις σὰν κι αὐτές:
«Ἕλληνες ξυπνᾶτε!!!»
«Ξυπνᾶτε πρόβατα!!!»
«Καναπεδάκηδες ἀφῆστε τοὺς καναπέδες σας!!!»
«Ἡ ἐπανάστασις τοῦ καναπέ!!!»
«Μά δέν βλέπεις πού ΚΑΝΕΙΣ δέν σηκώνεται;»
«Οἱ ἐπαναστάτες τοῦ πληκτρολογίου…»
Κι ἄλλα πολλά, παρομοίας λογικῆς καὶ …ἐκτιμήσεως.
Καὶ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ!!!! Συνέχεια
Ἡ ἀνάγκη μας νὰ παραμένουμε μέλη μίας ὁμάδος συχνὰ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀνεχθοῦμε καταστάσεις, συμπεριφορὲς καὶ δρώμενα ποὺ δὲν μᾶς εὐχαριστοῦν.
Αὐτὰ ὅμως, τὰ πολλά, ποὺ ἀνεχόμαστε, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπεισέρχεται ἡ κατάστασις τῆς ἀνοχῆς, ἀποδεικνύουν πὼς μᾶλλον πρέπει νὰ ἐπανεξετάσουμε τὴν σχέσιν μας μὲ τὴν ὁμάδα. Εἶναι παράλογον τὸ νὰ θυσιάζουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες, τὰ πιστεύω μας ἤ τὰ ὄνειρά μας, πρὸ κειμένου νὰ παραμένουμε κάπου ἐντεταγμένοι καὶ νὰ μὴν αἰσθανθοῦμε μόνοι μας. Συνέχεια
Ποιός εἶναι τελικῶς ὁ πλούσιος;
Ποιός θεωρεῖται στήν πραγματικότητα πλούσιος; Καί γιατί; Συνέχεια
Ἡ γνῶσις μεταβιβάζεται εἰς τοὺς ἀγνοὺς καὶ καθαρούς, εἰς τοὺς ἀξίους καὶ ἰκανοὺς διὰ νὰ συνεχίσουν τὴν πορείαν τῆς ψυχῆς των πέραν τοῦ περιβάλλοντος τῆς Γῆς: Συνέχεια
Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον.
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια
Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωροῦμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα, ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορὼ νὰ τὸ κάνω…
Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ σὲ αὐτὸ τὸ βουνό… Εἶμαι κουρασμένος… Συνέχεια
