Τὸ σκληρό μας νόμισμα

Στους κύκλους των οικονομολόγων, αλλά και μεταξύ ανθρώπων του λαού, συχνά γίνεται λόγος για τα σκληρά νομίσματα, τα οποία κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους (όπως λ,χ, το ευρώ τις χώρες του πλούσιου Βορρά) και τους φτωχούς φτωχότερους (όπως λ.χ. το ευρώ τις χώρες του φτωχού Νότου).
Συνέχεια





Δημόσιος ἀσφάλισις καὶ ἄλλα …ἀδιέξοδα!!!

Τὸ ἔχω ξαναγράψη καὶ θὰ ἐξακολουθῶ νὰ τὸ γράφω κάθε φορὰ ποὺ θὰ τὸ σκέπτομαι.

Εἶναι πραγματικὰ παράλογο καὶ ἐνδεικτικό της δυνάμεως ποὺ ἀσκεῖ ἡ συνήθεια, τὸ γεγονὸς ὅτι….. Συνέχεια





Δὲν «φυλοῦν Θερμοπῦλες» οἱ μακελλάρηδες

Δηλαδή ὁ Μακελλάρης τῆς Νέας Ζηλανδιας εἶναι μαχητής τοῦ Χριστοῦ κατά τῶν Μωαμεθανῶν;
Αὐτό πιστεύουν οἱ ὀπαδοί τοῦ Βελοπούλου (ὡς Χριστιανὸ τοῦ ΛΑΟΣ);

Εἶστε βαθεία νυκτωμένοι κύριοι.

Θέρισε ἑξῆντα (60) ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Λευκῆς Πανούκλας (=τῆς Λεύκης Φυλῆς), στὴν ὁποία μὲ κάνει νὰ ντρέπομαι ποὺ ἀνήκω. Συνέχεια





Γιά ποιό Σύνταγμα μιλᾶμε;

Σοβαρὰ τώρα, γιὰ ποιὸ Σύνταγμα μιλᾶμε; Βλέπω ὅτι ὅλοι ἀναφέρεσθε στὸ Σύνταγμα, ἀλλὰ πάω στοίχημα ὅτι οὐδεὶς τὸ ἔχει μελετήση. Ἔτσι; Γιατὶ ἐὰν τὸ εἴχατε μελετήση, τότε τὸ μόνο ποὺ θὰ σκεφτόσασταν εἶναι τὸ πόσο ἠλίθιοι εἴμαστε ποὺ νομίζουμε ὅτι τὸ Σύνταγμα συνετάχθη γιὰ νὰ ὑπερασπίζεται τὸν λαό. Αὐτὴν τὴν συζήτηση εἶχα πρόσφατα μὲ μία καλή μου φίλη καὶ συνεργάτιδα. Συνέχεια





Ψηφίστε …Ε.Ο.Δ.!!!

Τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα ανοίγουν μοντέρνα μικρά μπακάλικα με τοπικά προϊόντα διαφόρων περιοχών της Ελλάδος. Πρωτοπόρα σ΄ αυτό το κίνημα είναι και πάλι η Κρήτη.

Όμως πριν δέκα χρόνια έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα και τα ευρυτανικά προϊόντα, με το μικρό παντοπωλείο, που άνοιξε στο Γουδί ο εκλεκτός φίλος Γιάννης Κουτρομάνος. Εκεί θα βρει κάποιος τυριά Κουτρομάνου, λουκάνικα Βρέκου, ζυμαρικά του Γυναικείου Συνεταιρισμού Ευρυτανίας, προσιούτο από τον Προυσό, μέλι, τσίπουρο, γλυκά κουταλιού και άλλα ευρυτανικά προϊόντα. Συνέχεια





Φύσει ἀριστερὸς κατὰ τὸ φύσει …βλάξ!!!

Ἤ φύσει κοντός… Ἤ φύσει λεπτός…

Αὐτὴν τὴν κουβέντα, τὸ «ἐμεῖς εἴμαστε φύσει ἀριστεροί», πρὸ ἐτῶν, μοῦ τὴν εἶπε δασκαλάκος κουκουρούκου.
Ὅταν προσεπάθησα, πνίγοντας τὴν ὀργή μου μὰ καὶ τὸ γέλιο μου, νὰ τοῦ ἐξηγήσω πὼς τὸ «φύσει» σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εὐαγγελίζετο, μὲ ἕνα ἠλίθιο χαμόγελο, γιὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν βλακώδη (μά, κυρίως, ἀνήθικο) ἀγραμματοσύνη του (ἂν καὶ δάσκαλος, κατὰ πῶς ἐδήλωνε), κατάλαβα πὼς δὲν μᾶς φταίει κάτι ἄλλο γιὰ τὰ δεινά μας, παρὰ μόνον ἡ ἀτομική μας παραίτησις ἀπὸ τὸ αὐτονόητον: τὴν αὐτογνωσία καὶ τὴν τὴν αὐτό-πεπαίδευσιν. Ὅσο περισσότερο «κλωσσᾶμε» τὸ (κατὰ τὰ δικά μας μυαλὰ) «φύσει» τὸ μόνον ποὺ ἐπιτυγχάνουμε εἶναι νὰ προσπασθοῦμε, ἐναγωνίως, νὰ ἀποκρύψουμε τὸ φύσει βλακῶδες μας καὶ τὸ φύσει ὀλίγιστόν μας καὶ τὸ φύσει ἀνεπαρκές μας. Συνέχεια