Θάλασσα…


Εἶναι τὰ μάτια ἀστέρευτα
σ
ὰν τὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα
πο
ὺ μ`ἐρωτεύτηκε,
ὅταν ἀμούστακο
μπαρκάρισα παιδ
ὶ
λατρεύοντας μία μοῖρα
πο
ὺἔσφαλλα
σ
ὰν νόμισα ὅτι ὁρίζω. Συνέχεια →

Στὸ κάλεσμά σου…

Στὸ κάλεσμά σου πάντοτε μαλάκων’ ἡ ψυχή μου
τὶ ἦταν ἀγάπης κάλεσμα στὰ χείλια σου ἡ φωνή,
καὶ λύνονταν τὰ σπλάγχνα σου στ’ ἀλόγιαστο φιλί μου Συνέχεια →

Τὸ Παρίσι.

Ξέρω ἔναν κύριο παράξενο πολὺ

Ποὺ λόγια πάντ’ ἀλλόκοτα μιλεῖ

Γιὰ τὸ Παρίσι

Στὴν συντροφιά μας ὅταν ἔρθει νὰ καθίσῃ.

Λένε γι’ αὐτὸν Συνέχεια →

Ἐλευθερία

Εἶχε περάσει τοῦ φωτὸς ἡ χάρις

 

κι ἐγὼ μονάχος,

 

κυκλωμένος ἀπὸ λευκὸν καθόλου τῆς χαρᾶς,

 

ἀπέναντι ἐστεκόμουν ἀπὸ τῆς νυκτὸς τὸν ἐρχομόν…

 

Ἤθελα τὴν ζωήν μου νὰ στολίσω, Συνέχεια →