Τά τρία Τ τῆς ἐπιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη.
Μιά νομοθεσία ἐντελῶς ἄχρηστη γιά τίς Ἐξουσίες θά ‘τανε ἀληθινή σωτηρία.
Γιά νά πατᾶς στέρεα στή γῆ, πρέπει τό έἕνα πόδι σου νά εἶναι ἔξω ἀπό τή γῆ.
Τό ἄπειρο ὑπάρχει γιά μᾶς ὅπως ἡ γλῶσσα γιά τόν κωφάλαλο.
Ὅταν ἀκοῦς «τάξις», ἀνθρωπινό κρέας μυρίζει.
Ἀπό τόν Θεό τραβιέται ὁ ἀνθρωπος ὅπως ὁ καρχαρίας ἀπό τό αἷμα. Συνέχεια
Περὶ τοῦ ποιήματος:
Ὁ Ματρόζος, Σπετσιώτης ἀγωνιστής, ποὺ χάρισε ἀφειδώλευτα τὰ πάντα στὴν πατρίδα, τελείωνε τώρα τὴν ζωή του φτωχὸς καὶ ἀγνοημένος, ἐνῷ οἱ πρώην ναῦτες του εἶχαν γίνει καπεταναῖοι στὰ βασιλικὰ καράβια καὶ ὁ παλιὸς συμπολεμιστής του Κωνσταντῖνος Κανάρης ἦταν πρῶτος ὑπουργός. Αὐτόν, λοιπόν, τὸν Κανάρη -τοῦ ὁποίου τὴν ζωὴ εἶχε γλυτώσει κοντὰ στὴν Τένεδο- πηγαίνει νὰ συναντήσει ὁ γερο-Ματρόζος στὴν Ἀθήνα.
Ἕνας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτὸς ἀπὸ τὰ χρόνια,
μὲ κάτασπρα μακριὰ μαλλιά, μὲ πύρινη ματιά,
σὰν πλάτανος θεόρατος γυρμένος ἀπ᾿ τὰ χιόνια,
περνοῦσε πάντα στὸ νησὶ τὰ μαῦρα γηρατειά.
Εἶναι ἀπὸ κείνη τὴ γενιὰ κι ὁ γερο-καπετάνος
ποὺ ἀκόμα καὶ στὸν ὕπνο του τὴν ἔτρεμε ὁ Σουλτάνος.
Ακόμα και μετά τη μάχη
του Μαραθώνα
οι Έλληνες έφυγαν μαζί
για να προλάβουν
Συνέχεια
Μη μετράς τους εχθρούς
την ώρα της Επανάστασης
γιατί πάντα είναι πολλοί
κι εμείς είμαστε λίγοι
όσοι και αν είναι
Συνέχεια
Η ανάσταση της πατρίδας
δεν ήρθε από αυτούς
που λένε ότι αντιστάθηκαν
ενώ περίμεναν να δουν
ποιος θα είναι ο νικητής
δίχως να κάνουν τίποτα
τα χρόνια της κατοχής
μόνο οι άνθρωποι ικανοί
Συνέχεια
Μὴν εἶσαι αὐγή μου ἀερικόν,
μὴν εἶσαι μελωδία,
ποὺ τραγουδοῦν σε οἱ οὐρανοί,
γιὰ νὰ ξυπνᾶἡ κόρη γῆ;
Μὴν εἶσαι αὐγή μου ὁ χορὸς ἀπὸ θαλασσοπούλια,
μὴν πάνω ἀπὸ λεμονανθοὺς μύρια μελισσοπούλια;
Ἐσένα αὐγή μου καρτεροῦν,
